Την αναζωπύρωση της αγοράς πυροδότησε στα μέσα Δεκεμβρίου ο υπουργός Ενέργειας και Ορυκτών Πόρων της Ινδονησίας, δεσμευόμενος για μείωση της παραγωγής νικελίου
Οι τιμές του νικελίου έχουν σημειώσει εκρηκτική άνοδο, καθώς η αγορά ποντάρει στο ενδεχόμενο η Ινδονησία, ο μεγαλύτερος παραγωγός του μετάλλου παγκοσμίως, να φρενάρει τη ραγδαία αύξηση της παραγωγής της.
Το τρίμηνο συμβόλαιο στο Χρηματιστήριο Μετάλλων του Λονδίνου εκτινάχθηκε από το χαμηλό των 14.235 δολαρίων ανά μετρικό τόνο στα μέσα Δεκεμβρίου, στο υψηλό των 18.905 δολαρίων στις 14 Ιανουαρίου, επίπεδα που είχαν να καταγραφούν από το 2022.
Την αναζωπύρωση της αγοράς πυροδότησε στα μέσα Δεκεμβρίου ο υπουργός Ενέργειας και Ορυκτών Πόρων της Ινδονησίας, Μπαχλίλ Λαχαντάλια, δεσμευόμενος για μείωση της παραγωγής νικελίου.
Οι ετήσιες άδειες εξόρυξης για φέτος θα περιοριστούν σε 250–260 εκατ. υγρούς τόνους μεταλλεύματος, από 379 εκατ. τόνους το 2025, επιβεβαίωσε στις 14 Ιανουαρίου αξιωματούχος του υπουργείου Ενέργειας.
Δεδομένου ότι η Ινδονησία αντιπροσωπεύει περίπου το 65% της παγκόσμιας προσφοράς νικελίου και έχει δημιουργήσει το πλεόνασμα που πιέζει τις τιμές τα τελευταία δύο χρόνια, η εξέλιξη αυτή θεωρείται εξαιρετικά σημαντική, εξηγώντας και την έντονη αντίδραση της αγοράς.
Πίσω όμως από τους εντυπωσιακούς τίτλους, κρύβονται αρκετές λεπτομέρειες. Καταρχάς, οι ποσοστώσεις εξόρυξης στην Ινδονησία μετρώνται σε υγρούς τόνους.
Όπως επισημαίνουν αναλυτές της Macquarie Bank, τα μεγέθη αυτά είναι «δύσκολο να μετατραπούν σε πραγματικές ανακτήσιμες μονάδες νικελίου, λόγω της μεγάλης διακύμανσης στην περιεκτικότητα υγρασίας των μεταλλευμάτων», η οποία μπορεί να φτάνει έως και το 40% του υγρού βάρους.
Επιπλέον, ούτε οι εταιρείες ούτε η κυβέρνηση δημοσιοποιούν επίσημα τις ποσοστώσεις ή τα επίπεδα παραγωγής, γεγονός που δυσχεραίνει την κατανόηση της πραγματικής εικόνας του τεράστιου κλάδου νικελίου της χώρας.
Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι η περσινή ποσόστωση ήταν σημαντικά υψηλότερη από την πραγματική παραγωγή. Η συνολική ζήτηση μεταλλεύματος από τις μονάδες επεξεργασίας της Ινδονησίας ανήλθε μόλις σε 300 εκατ. υγρούς τόνους το περασμένο έτος, σύμφωνα με την ένωση μεταλλουργείων νικελίου της χώρας, FINI.
Στο ποσό αυτό περιλαμβάνονται και εισαγωγές μεταλλεύματος από τις Φιλιππίνες, οι οποίες έφτασαν τους 14 εκατ. τόνους στους πρώτους έντεκα μήνες του 2025, σύμφωνα με το World Bureau of Metal Statistics.
Η φετινή προτεινόμενη ποσόστωση θα οδηγήσει πράγματι σε περικοπές παραγωγής, όχι όμως στο εύρος που υποδηλώνει η δραστική μείωση των ορίων εξόρυξης. Η FINI προβλέπει ότι η ζήτηση μεταλλεύματος από τα χυτήρια θα αυξηθεί φέτος στους 340–350 εκατ. τόνους, δημιουργώντας ένα σημαντικό κενό που μπορεί να καλυφθεί μόνο εν μέρει από εισαγωγές και απομείωση αποθεμάτων.
Η πρόβλεψη αυτή καταδεικνύει πόση παραγωγική δυναμικότητα συνεχίζει να τίθεται σε λειτουργία στην Ινδονησία, δημιουργώντας ένα δύσκολο δίλημμα για την κυβέρνηση: πώς να περιορίσει την προσφορά μεταλλεύματος χωρίς να πλήξει μονάδες επεξεργασίας που βρίσκονται υπό κατασκευή ή σε φάση ανάπτυξης.
Ο βασικός άξονας της πολιτικής της Ινδονησίας είναι η αύξηση της προστιθέμενης αξίας, μεταβαίνοντας από την εξόρυξη στην επεξεργασία και τελικά στα τελικά προϊόντα νικελίου. Η στέρηση πρώτης ύλης από νέα έργα δεν εξυπηρετεί αυτόν τον στόχο.
Η επίσημη φιλοδοξία είναι η ευθυγράμμιση της προσφοράς μεταλλεύματος με τη ζήτηση των χυτηρίων, ωστόσο η τελευταία εξακολουθεί να αυξάνεται ταχύτατα, ακόμη κι αν η Τζακάρτα έχει σταματήσει να εγκρίνει ορισμένα νέα έργα. Εάν οι πιέσεις μεταξύ περιορισμένης παραγωγής και αυξανόμενης ζήτησης ενταθούν, υπάρχει η δικλίδα ασφαλείας μιας ενδιάμεσης αναθεώρησης στα μέσα του έτους.
Με άλλα λόγια, ο ετήσιος αριθμός αδειών εξόρυξης ενδέχεται να παραμείνει «κινούμενος στόχος» καθώς προχωρά το έτος.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ινδονησιακή κυβέρνηση επιδιώκει να ανακτήσει τον έλεγχο ενός κλάδου που αναπτύχθηκε υπερβολικά γρήγορα. Έχει ήδη εντείνει τους ελέγχους κατά της παράνομης εξόρυξης και των παραβάσεων περιβαλλοντικών κανόνων.
Τον Νοέμβριο, πάγωσε επίσης την έγκριση νέων χυτηρίων που παράγουν ενδιάμεσα προϊόντα, όπως nickel pig iron και matte, τα οποία χρησιμοποιούνται κυρίως στη βιομηχανία ανοξείδωτου χάλυβα και όχι στις μπαταρίες ηλεκτρικών οχημάτων.
Η μείωση της ετήσιας ποσόστωσης αποτελεί μέρος αυτής της στρατηγικής, χωρίς όμως να σημαίνει ότι η «ατμομηχανή» του ινδονησιακού νικελίου θα σταματήσει απότομα. Πρόκειται πιθανότατα για μια αργή διαδικασία, με τους αριθμούς να αλλάζουν ξανά στην πορεία.
www.worldenergynews.gr
Το τρίμηνο συμβόλαιο στο Χρηματιστήριο Μετάλλων του Λονδίνου εκτινάχθηκε από το χαμηλό των 14.235 δολαρίων ανά μετρικό τόνο στα μέσα Δεκεμβρίου, στο υψηλό των 18.905 δολαρίων στις 14 Ιανουαρίου, επίπεδα που είχαν να καταγραφούν από το 2022.
Την αναζωπύρωση της αγοράς πυροδότησε στα μέσα Δεκεμβρίου ο υπουργός Ενέργειας και Ορυκτών Πόρων της Ινδονησίας, Μπαχλίλ Λαχαντάλια, δεσμευόμενος για μείωση της παραγωγής νικελίου.
Οι ετήσιες άδειες εξόρυξης για φέτος θα περιοριστούν σε 250–260 εκατ. υγρούς τόνους μεταλλεύματος, από 379 εκατ. τόνους το 2025, επιβεβαίωσε στις 14 Ιανουαρίου αξιωματούχος του υπουργείου Ενέργειας.
Δεδομένου ότι η Ινδονησία αντιπροσωπεύει περίπου το 65% της παγκόσμιας προσφοράς νικελίου και έχει δημιουργήσει το πλεόνασμα που πιέζει τις τιμές τα τελευταία δύο χρόνια, η εξέλιξη αυτή θεωρείται εξαιρετικά σημαντική, εξηγώντας και την έντονη αντίδραση της αγοράς.
Πίσω όμως από τους εντυπωσιακούς τίτλους, κρύβονται αρκετές λεπτομέρειες. Καταρχάς, οι ποσοστώσεις εξόρυξης στην Ινδονησία μετρώνται σε υγρούς τόνους.
Όπως επισημαίνουν αναλυτές της Macquarie Bank, τα μεγέθη αυτά είναι «δύσκολο να μετατραπούν σε πραγματικές ανακτήσιμες μονάδες νικελίου, λόγω της μεγάλης διακύμανσης στην περιεκτικότητα υγρασίας των μεταλλευμάτων», η οποία μπορεί να φτάνει έως και το 40% του υγρού βάρους.
Επιπλέον, ούτε οι εταιρείες ούτε η κυβέρνηση δημοσιοποιούν επίσημα τις ποσοστώσεις ή τα επίπεδα παραγωγής, γεγονός που δυσχεραίνει την κατανόηση της πραγματικής εικόνας του τεράστιου κλάδου νικελίου της χώρας.
Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι η περσινή ποσόστωση ήταν σημαντικά υψηλότερη από την πραγματική παραγωγή. Η συνολική ζήτηση μεταλλεύματος από τις μονάδες επεξεργασίας της Ινδονησίας ανήλθε μόλις σε 300 εκατ. υγρούς τόνους το περασμένο έτος, σύμφωνα με την ένωση μεταλλουργείων νικελίου της χώρας, FINI.
Στο ποσό αυτό περιλαμβάνονται και εισαγωγές μεταλλεύματος από τις Φιλιππίνες, οι οποίες έφτασαν τους 14 εκατ. τόνους στους πρώτους έντεκα μήνες του 2025, σύμφωνα με το World Bureau of Metal Statistics.
Η φετινή προτεινόμενη ποσόστωση θα οδηγήσει πράγματι σε περικοπές παραγωγής, όχι όμως στο εύρος που υποδηλώνει η δραστική μείωση των ορίων εξόρυξης. Η FINI προβλέπει ότι η ζήτηση μεταλλεύματος από τα χυτήρια θα αυξηθεί φέτος στους 340–350 εκατ. τόνους, δημιουργώντας ένα σημαντικό κενό που μπορεί να καλυφθεί μόνο εν μέρει από εισαγωγές και απομείωση αποθεμάτων.
Η πρόβλεψη αυτή καταδεικνύει πόση παραγωγική δυναμικότητα συνεχίζει να τίθεται σε λειτουργία στην Ινδονησία, δημιουργώντας ένα δύσκολο δίλημμα για την κυβέρνηση: πώς να περιορίσει την προσφορά μεταλλεύματος χωρίς να πλήξει μονάδες επεξεργασίας που βρίσκονται υπό κατασκευή ή σε φάση ανάπτυξης.
Ο βασικός άξονας της πολιτικής της Ινδονησίας είναι η αύξηση της προστιθέμενης αξίας, μεταβαίνοντας από την εξόρυξη στην επεξεργασία και τελικά στα τελικά προϊόντα νικελίου. Η στέρηση πρώτης ύλης από νέα έργα δεν εξυπηρετεί αυτόν τον στόχο.
Η επίσημη φιλοδοξία είναι η ευθυγράμμιση της προσφοράς μεταλλεύματος με τη ζήτηση των χυτηρίων, ωστόσο η τελευταία εξακολουθεί να αυξάνεται ταχύτατα, ακόμη κι αν η Τζακάρτα έχει σταματήσει να εγκρίνει ορισμένα νέα έργα. Εάν οι πιέσεις μεταξύ περιορισμένης παραγωγής και αυξανόμενης ζήτησης ενταθούν, υπάρχει η δικλίδα ασφαλείας μιας ενδιάμεσης αναθεώρησης στα μέσα του έτους.
Με άλλα λόγια, ο ετήσιος αριθμός αδειών εξόρυξης ενδέχεται να παραμείνει «κινούμενος στόχος» καθώς προχωρά το έτος.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ινδονησιακή κυβέρνηση επιδιώκει να ανακτήσει τον έλεγχο ενός κλάδου που αναπτύχθηκε υπερβολικά γρήγορα. Έχει ήδη εντείνει τους ελέγχους κατά της παράνομης εξόρυξης και των παραβάσεων περιβαλλοντικών κανόνων.
Τον Νοέμβριο, πάγωσε επίσης την έγκριση νέων χυτηρίων που παράγουν ενδιάμεσα προϊόντα, όπως nickel pig iron και matte, τα οποία χρησιμοποιούνται κυρίως στη βιομηχανία ανοξείδωτου χάλυβα και όχι στις μπαταρίες ηλεκτρικών οχημάτων.
Η μείωση της ετήσιας ποσόστωσης αποτελεί μέρος αυτής της στρατηγικής, χωρίς όμως να σημαίνει ότι η «ατμομηχανή» του ινδονησιακού νικελίου θα σταματήσει απότομα. Πρόκειται πιθανότατα για μια αργή διαδικασία, με τους αριθμούς να αλλάζουν ξανά στην πορεία.
www.worldenergynews.gr
