Στην Ευρώπη, ο Νόμος για τις Κρίσιμες Πρώτες Ύλες κυρίως μας δίνει μια λίστα — 34 υλικά, 17 από αυτά με την ένδειξη στρατηγικά — μαζί με στόχους και διαδικασίες. Αυτό που δεν μας παρέχει είναι πραγματική οικονομική υποστήριξη ή στρατηγική αποθήκευση σε μεγάλη κλίμακα. Το πρόβλημα εντοπίζεται, αλλά δεν διορθώνεται
Στις (5/2), ο ευρωπαϊκός κλάδος μετάλλων παρουσίασε τη νέα του εταιρική ταυτότητα σε εκδήλωση με υψηλούς προσκεκλημένους στις Βρυξέλλες. Ο Ευάγγελος Μυτιληναίος, Πρόεδρος της Ένωσης και Executive Chairman της METLEN, ανακοίνωσε τη μετονομασία της Eurometaux σε European Metals, έπειτα από σχεδόν 40 χρόνια.
Ειδικότερα, στη δήλωσή του σημείωσε: «Τα ευρωπαϊκά μέταλλα βρίσκονται στο επίκεντρο της επόμενης μέρας της ηπείρου, καθώς ενισχύουν την ενεργειακή μετάβαση, τον ψηφιακό μετασχηματισμό και την ασφάλεια. Παράλληλα, τα μέταλλα αξιοποιούνται στα δίκτυα και τις μπαταρίες, στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και τα data centers, στα αμυντικά συστήματα, στα κτίρια και στις μεταφορές. Η Ευρώπη αν θέλει να διεκδικήσει ηγετική θέση στις καθαρές τεχνολογίες, θα πρέπει να σταματήσει να εισάγει πρώτες ύλες και, ταυτόχρονα, να εξάγει τις θέσεις εργασίας. Γι’ αυτό η σημερινή ημέρα είναι κρίσιμη, καθώς η μετονομασία της Ένωσής μας σε European Metals αποτυπώνει μια βαθύτερη εξέλιξη σε έναν κλάδο που κατανοεί ότι ο κόσμος έχει αλλάξει, που είναι έτοιμος να προσαρμοστεί και που αντιμετωπίζει την ανταγωνιστικότητα και την ανθεκτικότητα όχι ως αφηρημένες έννοιες, αλλά ως βασικές αρχές λειτουργίας».
Η European Metals υφίσταται από το 1957 με διάφορες μορφές, και πιο πρόσφατα ως Eurometaux από το 1988. Η νέα επωνυμία αντανακλά την εξέλιξη της Ένωσης, ενισχύοντας τον ρόλο της ως βασικού συνομιλητή με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, με στόχο τη στήριξη των ενεργοβόρων βιομηχανιών, την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας και την αντιμετώπιση του υψηλού ενεργειακού κόστους σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Παράλληλα, ενισχύει τη θέση της Ένωσης σε ένα διεθνοποιημένο περιβάλλον, σε μια περίοδο αυξανόμενης εξάρτησης από πρώτες ύλες εκτός Ευρώπης και εντεινόμενων παγκόσμιων οικονομικών εντάσεων.
Ο κ. Μυτιληναίος, τέλος, πρόσθεσε: «Είμαστε περήφανοι για την κληρονομιά μας. Επενδύουμε. Καινοτομούμε. Μειώνουμε το αποτύπωμά μας. Ανταγωνιζόμαστε σε παγκόσμιο επίπεδο. Όταν ο κόσμος αλλάζει, οι σοβαροί βιομηχανικοί κλάδοι δεν μένουν στάσιμοι - εξελίσσονται.»
Αναλυτικά η ομιλία του κ.Μυτιληναίου
Συναντιόμαστε σε μια εποχή που οι κανόνες της παγκόσμιας οικονομίας ξαναγράφονται Όχι ευγενικά. Αλλά μέσα από σοκ, πιέσεις και δύσκολες επιλογές.
Η γεωπολιτική δεν είναι πλέον θόρυβος στο παρασκήνιο. Τώρα διαμορφώνει τις αγορές ενέργειας, εμπορικές ροές, επενδυτικές αποφάσεις και βιομηχανική επιβίωση. Η ενέργεια έχει γίνει στρατηγικό πλεονέκτημα. Και η βιομηχανική ικανότητα γίνεται για άλλη μια φορά κατανοητή ως αυτό που είναι: μια πηγή δύναμης.
Αυτή δεν είναι μια φυσιολογική μετάβαση. Είναι μια ρήξη. Σε στιγμές σαν κι αυτή, η σαφήνεια μετράει. Γιατί το να προσποιείσαι ότι οι υποθέσεις του χθες εξακολουθούν να ισχύουν, είναι ο γρηγορότερος τρόπος για να μείνεις πίσω.
Η Ευρώπη έχει πολλά πλεονεκτήματα. Αλλά έχουμε επίσης τη συνήθεια να συγχέουμε τις προθέσεις με το αποτέλεσμα. Είμαστε πολύ καλοί σε στρατηγικές, πλαίσια και στόχους — λιγότερο καλοί στο να τα μεταφράζονται αυτά σε συνθήκες που επιτρέπουν στη βιομηχανία να επενδύσει,να λειτουργεί και ανταγωνίζεται.
Πάρτε για παράδειγμα κρίσιμες πρώτες ύλες:
Στην Ευρώπη, ο Νόμος για τις Κρίσιμες Πρώτες Ύλες κυρίως μας δίνει μια λίστα — 34 υλικά, 17 από αυτά με την ένδειξη στρατηγικά — μαζί με στόχους και διαδικασίες. Αυτό που δεν μας παρέχει είναι πραγματική οικονομική υποστήριξη ή στρατηγική αποθήκευση σε μεγάλη κλίμακα. Το πρόβλημα εντοπίζεται, αλλά δεν διορθώνεται.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η προσέγγιση ήταν πολύ διαφορετική. Ανέλυσαν κινδύνους εφοδιασμού, αναγνώρισαν τη χειραγώγηση της αγοράς και κατανόησαν τι συνέβαινε με το μερίδιο για τη βιομηχανική τους βάση. Και στη συνέχεια έδρασαν — δεσμεύοντας 12 δισεκατομμύρια δολάρια να δημιουργήσουν ένα στρατηγικό απόθεμα ορυκτών, συνδυάζοντας τη δημόσια χρηματοδότηση με την ιδιωτική συμμετοχή, για την εξασφάλιση του εφοδιασμού, τη σταθεροποίηση των αγορών και την προστασία της κατάντη βιομηχανοποίησης.
Όταν άλλοι υποστηρίζουν ενεργά τις βιομηχανίες τους, διασφαλίζουν την ενεργειακή τους βάση και χρησιμοποιούν οικονομικά εργαλεία στρατηγικά, η Ευρώπη δεν μπορεί να βασίζεται στην καλή θέληση και στις διαδικασίες μόνο. Η συνάφεια σήμερα δεν δηλώνεται. Κερδίζεται μέσω παραγωγής, επενδύσεων και υλοποίησης. Εδώ είναι που πρέπει να επικεντρωθεί ξανά η Ευρώπη.
Όχι στην αντίδραση σε κάθε εξωτερική κίνηση, ούτε στη διαχείριση των αντιλήψεων, αλλά ναι στην ανοικοδόμηση των θεμελιωδών αρχών της οικονομίας της. Η εξάλειψη από το κόστος, η μείωση των εμποδίων, η δημιουργία προβλεψιμότητας για μακροπρόθεσμες επενδύσεις πρέπει να είναι προτεραιότητες.
Επειδή χωρίς μια ισχυρή βιομηχανική βάση, οι φιλοδοξίες της Ευρώπης — πράσινες, ψηφιακές,ή στρατηγικές — παραμένουν θεωρητικές.
Υπάρχουν όμως και θετικές εξελίξεις.
Το Σχέδιο Δράσης για τον Χάλυβα και τα Μέταλλα αναγνωρίζει ότι η βιομηχανική ικανότητα έχει σημασία. Το έργο του Επιτρόπου Séjourné σχετικά με το Σχέδιο Δράσης RESourceEU και ο Νόμος για τον Βιομηχανικό Επιταχυντή αντικατοπτρίζουν μια αυξανόμενη επίγνωση, ότι η Ευρώπη πρέπει να δράσει ταχύτερα και πιο αποφασιστικά.
Τα 3 δισ. σαν δέσμευση για ώριμα έργα CRM είναι σίγουρα ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση.
Ας βεβαιωθούμε ότι θα υλοποιηθεί και θα επεκταθεί. Το να αγοράζεις ευρωπαϊκά προϊόντα είναι επίσης καλό, καθώς πρόκειται για την προσπάθεια προστασίας των στρατηγικών περιουσιακών στοιχείων της ΕΕ από ξένο έλεγχο.
Η δέσμευση του Επιτρόπου Σέφκοβιτς για την αντιμετώπιση της διαρροής απορριμμάτων αλουμινίου είναι επίσης επίκαιρη. Η Ευρώπη δεν μπορεί να μιλάει σοβαρά για κυκλικότητα ενώ εξάγει τα ίδια τα υλικά που την αφορούν.
Αν η ανακύκλωση είναι στρατηγικής σημασίας — και είναι — τότε η αξία πρέπει να παραμείνει στην Ευρώπη. Είμαστε έτοιμοι να εργαστούμε εποικοδομητικά, καθιστώντας αυτό το μέτρο αποτελεσματικό και εφαρμόσιμο.
Αυτά τα βήματα έχουν σημασία. Αλλά θα επιτύχουν μόνο, εάν αποτελέσουν μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου μετατόπισης από τη διαχείριση της παρακμής στην ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας.
Με έχετε ακούσει ξανά και ξανά να είμαι ένας σκληρός αλλά δίκαιος κριτής της Επιτροπής. Πιστεύω ότι τους τελευταίους 18 μήνες, με την ανεκτίμητη βοήθεια του καθηγητή Μάριο Ντράγκι, η Πρόεδρος Vd Leyen αναγνώρισε την ανάγκη η Ευρώπη να να υιοθετήσει ξανά τον πραγματισμό και να επιστρέψει στην οικονομική ανάπτυξη, εγκαταλείποντας την στρατηγική ευσεβών πόθων.
Έχει σημάνει συναγερμό και έχει δώσει μια εντολή. Αυτή η εντολή δεν φτάνει σε όλους! Μια πιο σαφής και αυστηρότερη υιοθέτηση στάσης για την εφαρμογή της στρατηγικής ανταγωνιστικότητας είναι επιτακτική.
Και αυτό με φέρνει στο ζήτημα που, περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο, καθορίζει αν η βιομηχανία παραμείνει είτε φύγει: Την ενέργεια.
Για τις ενεργοβόρες βιομηχανίες, η πραγματικότητα στην πράξη δεν έχει αλλάξει.
Παρά τις επικοινωνίες, οι τιμές ενέργειας στην Ευρώπη παραμένουν διαρθρωτικά υψηλότερες από αυτές που αντιμετωπίζουν οι ανταγωνιστές μας. Δεν πρόκειται για μια προσωρινή διακύμανση. Είναι ενα δομικό μειονέκτημα.
Το κόστος ενέργειας δεν είναι μια αφηρημένη μεταβλητή. Αποφασίζει για το πού θα γίνει η επόμενη επένδυση, που επεκτείνεται η δυναμικότητα και που η καινοτομία θα υλοποιηθεί. Μόλις την τελευταία εβδομάδα, η Ινδία ανακοίνωσε νέα τεράστια παραγωγική ικανότητα αλουμινίου και οι ΗΠΑ, συνεργαζόμενες με τα ΗΑΕ, προχωρούν επίσης με ένα νέο χυτήριο 750.000 τόνων! Αυτό αφορά σχεδόν ολόκληρη την δυναμικότητα που εξακολουθεί να υφίσταται στην ΕΕ!!
Τα ίδια τα κράτη μέλη το αναγνώρισαν αυτό όταν απαίτησαν από την Επιτροπή να επιστρέψει με νέες προτάσεις τον περασμένο Οκτώβριο — μια σαφής παραδοχή ότι η τρέχουσα προσέγγιση δεν αποδίδει.
Ταυτόχρονα, η ασφάλεια του εφοδιασμού δεν έχει βελτιωθεί. Πληρώνουμε περισσότερα και είμαστε λιγότερο σίγουροι. Αυτός ο συνδυασμός δεν είναι βιώσιμος.
Υπάρχουν σοβαρές προτάσεις, συμπεριλαμβανομένων στοχευμένων λύσεων για ενεργοβόρους βιομηχανίες. Αυτό που λείπει είναι η ταχύτητα και η εφαρμογή. Ενώ συζητάμε, το κόστος αυξάνεται. Ενώ περιμένουμε, οι επενδυτικές αποφάσεις λαμβάνονται αλλού.
Εαν αναμένεται ότι τα ευρωπαϊκά μέταλλα θα παραμείνουν στην Ευρώπη, δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να προσθέτουμε κόστος, αβεβαιότητα και πολυπλοκότητα — και στη συνέχεια να εκπλησσόμαστε όταν η παραγωγή μετακομίζει.
Απανθρακοποίηση - Δικαιώματα ρύπων
Ο ίδιος ρεαλισμός πρέπει να ισχύει και για την πολιτική για το κλίμα. Η βιομηχανία μας υποστηρίζει την απαλλαγή από τον άνθρακα, και επενδύουμε σημαντικά για να την πετύχουμε. Αλλά η φιλοδοξία πρέπει να παραμένει συνδεδεμένη με την τεχνική και οικονομική πραγματικότητα.
Οι επερχόμενες ενημερώσεις των κριτηρίων αναφοράς των EU ETS καταδεικνύουν την πρόκληση. Τα σημεία αναφοράς πρέπει να αντικατοπτρίζουν τι είναι εφικτό για τις πραγματικές βιομηχανικές δραστηριότητες.
Συγκεκριμένα για τα CRM, οποιαδήποτε αύξηση κόστους μέσω δογματικών και μη επιστημονικών δεδομένων για την μείωση της δωρεάν κατανομής των δικαιωμάτων είναι ένα ακόμη καρφί στο φέρετρο.
Μια τέτοια νομοθεσία δεν θα περάσει ποτέ από τον υποχρεωτικό έλεγχο ανταγωνιστικότητας της Προέδρου Vον der Leyen !
Δεν υπάρχουν συντομεύσεις σε αυτά.
Η πραγματική ανταγωνιστικότητα μετριέται από τα αποτελέσματα: το αν οι επενδυτές επιλέγουν την Ευρώπη για το επόμενο εργοστάσιο, είτε η Ευρώπη παράγει περισσότερο από αυτό που καταναλώνει και κατά πόσον οι βιομηχανικές περιοχές παραμένουν ισχυρές και συνεκτικές.
Αυτό έχει σημασία πολύ πέρα από την οικονομία.
Οι κοινότητες που χτίζονται γύρω από τη βιομηχανία είναι ανθεκτικές κοινότητες, διατηρούν τις δεξιότητες, την καινοτομία και την κοινωνική σταθερότητα. Μόλις χαθούν, δεν αντικαθίσταται εύκολα.
Τα ευρωπαϊκά μέταλλα είναι κεντρικής σημασίας για το μέλλον της Ευρώπης. Υποστηρίζουν την ενεργειακή μετάβαση, την ψηφιακή μετάβαση και την ασφάλεια της Ευρώπης. Βρίσκονται στα δίκτυα, στις μπαταρίες, τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και τα κέντρα δεδομένων, στα αμυντικά συστήματα, τα κτίρια και την κινητικότητα.
Η Ευρώπη δεν μπορεί να διεκδικήσει ηγετική θέση στις καθαρές τεχνολογίες ενώ εισάγει... υλικά και εξάγει θέσεις εργασίας.
Γι' αυτό έχει σημασία η σημερινή μέρα.
Η μετάβασή μας στα Ευρωπαϊκά Μέταλλα αντικατοπτρίζει μια βαθύτερη εξέλιξη — έναν κλάδο που κατανοεί ότι ο κόσμος έχει αλλάξει και είναι έτοιμος να προσαρμοστεί.
Έχει δεσμευτεί στην ανταγωνιστικότητα και ανθεκτικότητα, όχι ως συνθήματα αλλά ως αρχές λειτουργίας.
Είμαστε περήφανοι για την κληρονομιά μας. Επενδύουμε. Καινοτομούμε. Απανθρακοποιούμε. Εμείς ανταγωνιζόμαστε παγκοσμίως.
Όταν ο κόσμος αλλάζει, οι σοβαρές βιομηχανίες δεν μένουν στάσιμες — εξελίσσονται.
Σήμερα, τα Ευρωπαϊκά Μέταλλα αντικατοπτρίζουν αυτή την εξέλιξη.
Ελάτε μαζί μου καθώς αποκαλύπτουμε ένα νέο κεφάλαιο για τη μεταλλουργική βιομηχανία της Ευρώπης: Τα Ευρωπαϊκά Μέταλλα.
www.worldenergynews.gr
