Η διάσημη επική ποιητική σύνθεση του 14ου αιώνα του Δάντη, «Inferno», αποτελεί το πρώτο μέρος της «Θείας Κωμωδίας» του Ιταλού συγγραφέα.
Αντιπροσωπεύει την πρώτη φορά που μια γιγαντιαία πρόσκρουση ενός μεγάλου αντικειμένου που πέφτει από τους ουρανούς είχε συλληφθεί, σύμφωνα με έναν ειδικό στον εξειδικευμένο τομέα της γεωμυθολογίας, Timothy Burberry του Πανεπιστημίου Marshall στη Δυτική Βιρτζίνια.
Ο Burberry είναι καθηγητής αγγλικής φιλολογίας και ειδικός στη γεωμυθολογία, έναν τομέα που περιλαμβάνει την αναζήτηση παλιών λαϊκών παραμυθιών, μύθων και ιστοριών για αποδείξεις πραγματικών γεωλογικών γεγονότων.
Ποια η ιστορία του «Inferno»
Στο ποίημα, το μεγάλο αντικείμενο, που αναφέρεται πιο πάνω, είναι ο ίδιος ο Διάβολος, ο Εωσφόρος, ο οποίος έπεσε στη Γη αφού εκδιώχθηκε από τον παράδεισο. Ωστόσο, σύμφωνα Burberry, αυτή η πτώση και η επακόλουθη πρόσκρουση περιγράφεται από τον Δάντη με πολύ παρόμοιους όρους με μια πρόσκρουση αστεροειδούς.
Γραμμένο μεταξύ 1308 και 1321, το «Inferno» του Δάντη παρουσιάζει τον κεντρικό χαρακτήρα - τον ίδιο τον Δάντη - να καθοδηγείται μέσα από την Κόλαση από το πνεύμα του αρχαίου Ρωμαίου ποιητή Βιργίλιου.
Σε αυτό που θεωρείται ένα από τα σπουδαιότερα έργα στην ιστορία της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας, ο Δάντης και ο Βιργίλιος ταξιδεύουν στον Κάτω Κόσμο, όπου μεταφέρονται απέναντι από τον ποταμό Στύγα στην Κόλαση από τον βαρκάρη Χάροντα - στην πραγματικότητα, δύο από τα φεγγάρια του Πλούτωνα, ο Χάροντας και ο Στύξ, έχουν πάρει το όνομά τους από αυτά τα στοιχεία.
Οι χαρακτήρες στη συνέχεια διασχίζουν τους εννέα ομόκεντρους κύκλους της κόλασης, ξεκινώντας από το Λιμπο και έπειτα διάφορους κύκλους όπου καταλήγουν οι ψυχές όσων διαπράττουν διαφορετικές αμαρτίες.
Στην πορεία, οι ποιητές συναντούν την Κλεοπάτρα και διάφορους ανταγωνιστές του Τρωικού Πολέμου - τον Αχιλλέα, την Ελένη της Τροίας και τον Πάρη - στον δεύτερο κύκλο όπου καταλήγουν όσοι υπέπεσαν στην αμαρτία της λαγνείας.
Πιο βαθιά στην Κόλαση, στον έβδομο κύκλο, βρίσκονται όσοι διέπραξαν μεγάλη βία, όπως ο Μέγας Αλέξανδρος και ο Αττίλας ο Ούνος.
Και στο ίδιο το κέντρο της Κόλασης βρίσκεται ο ίδιος ο Σατανάς, ο προδοτικός αρχάγγελος Εωσφόρος, απεικονισμένος ως ένα τερατώδες πλάσμα με φτερά και τρία κεφάλια. Κάθε ένα από αυτά τα τρία κεφάλια μασά αιώνια τα σώματα των τριών μεγαλύτερων προδοτών της ιστορίας μέχρι εκείνη τη στιγμή, τουλάχιστον από την οπτική του Δάντη: του Βρούτου και του Κάσσιου που δολοφόνησαν τον Ιούλιο Καίσαρα, και του Ιούδα Ισκαριώτη που πρόδωσε τον Ιησού.
Το σχετικό μέρος, από την οπτική του Burberry, έρχεται προς το τέλος του «Inferno». Ο Δάντης και ο Βιργίλιος δραπετεύουν από την Κόλαση σκαρφαλώνοντας πάνω στο τερατώδες σώμα του Σατανά και περνώντας μέσα από το κέντρο βαρύτητας της Γης. Αφού κατέβηκαν από το βόρειο ημισφαίριο, ανεβαίνουν ξανά στο νότιο ημισφαίριο.
Στις αρχές του 1300, το νότιο ημισφαίριο της Γης ήταν σε μεγάλο βαθμό ανεξερεύνητο και θεωρούνταν κυρίως ωκεανός - στην πραγματικότητα, ακόμη και σήμερα γνωρίζουμε ότι είναι κατά 81% ωκεανός. Ωστόσο, ο Βιργίλιος εξηγεί στον Δάντη ότι παλιά το νότιο ημισφαίριο ήταν πλήρως καλυμμένο από ξηρά.
Όταν ο Θεός έδιωξε τον Εωσφόρο από τον παράδεισο, ο Εωσφόρος έπεσε στη Γη, διαπερνώντας την επιφάνεια και συνεχίζοντας να εισχωρεί μέχρι να φτάσει στο κέντρο του πλανήτη, δημιουργώντας την Κόλαση.
Ο εκτοπισμένος βράχος έσπευσε προς την επιφάνεια, σχηματίζοντας το Όρος του Καθαρτηρίου (το οποίο ο Δάντης και ο Βιργίλιος ανεβαίνουν στο «Purgatorio» του Δάντη, το οποίο είναι το δεύτερο μέρος της «Θείας Κωμωδίας»), σχηματίζοντας την κεντρική κορυφή ενός πολυδακτυλιοειδούς κρατήρα, με τους δακτυλίους να σχηματίζουν τους εννέα ομόκεντρους κύκλους της Κόλασης.
Η γη του νότιου ημισφαιρίου απομακρύνθηκε από αυτόν τον μιαρό προσκρουστήρα, αναδιαμορφώνοντας τον εαυτό της στο βόρειο ημισφαίριο.
Ο Burberry υποστηρίζει επομένως ότι αυτό που περιγράφει ο Δάντης είναι μια πρόσκρουση αστεροειδούς ή κομήτη, αρκετά βίαιη ώστε να αναδιαμορφώσει μεγάλα τμήματα της Γης. Ίσως να ήταν παρόμοια με την πρόσκρουση που πιστεύεται ότι συνέβαλε στην εξαφάνιση των δεινοσαύρων πριν από 66 εκατομμύρια χρόνια ή ακόμη και με την πρόσκρουση που σχημάτισε τη Σελήνη πριν από 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια.
Αν ο Burberry έχει δίκιο, τότε αυτό θα αποτελούσε αξιοσημείωτη προνοητικότητα από τον Δάντη
Τον 14ο αιώνα οι ουρανοί θεωρούνταν (ως επί το πλείστον) σταθεροί και αιώνιοι και η έννοια των πραγμάτων που πέφτουν στη Γη από τα άστρα ήταν άγνωστη.
Στην πραγματικότητα, χρειάστηκε μέχρι το πρώτο μισό του 19ου αιώνα για να αναγνωριστούν οι μετεωρίτες ως ουράνιο, και όχι ατμοσφαιρικό, φαινόμενο, και ότι οι μετεωρίτες προέρχονται από το διάστημα.
«Αν και ο Δάντης δεν ήταν επιστήμονας, ήταν ένα από τα πρώτα άτομα στην ιστορία που σκέφτηκε τις φυσικές επιδράσεις μιας μεγάλης μάζας που προσκρούει στη Γη με μεγάλη ταχύτητα», γράφει ο Burberry στην περίληψη της έρευνάς του για το θέμα.
«Στο όραμα του Δάντη, το μέγεθος και η ταχύτητα του Διαβόλου είναι τέτοια ώστε όταν προσγειώνεται, δημιουργεί αμέσως την Κόλαση: έναν τεράστιο, κυκλικό, διαβαθμισμένο κρατήρα που φτάνει μέχρι το κέντρο της Γης».
Ανεξάρτητα από το αν ο Δάντης είχε σκοπό να περιγράψει πρόσκρουση από το διάστημα ή όχι, αυτό δείχνει πώς η γεωμυθολογία μπορεί να προϊδεάσει για απειλές από φυσικές καταστροφές πολύ πριν η επιστημονική μας γνώση προλάβει να την καλύψει, υποστηρίζει ο Burberry.
Δεδομένης της εποχής στην οποία γράφτηκε το «Inferno» του Δάντη, πριν από τον Κοπέρνικο και τον Γαλιλαίο, περιγράφοντας κάτι που πέφτει στη Γη ο Δάντης αναδείκνυε μια ιδέα που πράγματι ερχόταν σε αντίθεση με τον καθιερωμένο κανόνα εκείνης της εποχής.
Ο Burberry παρουσίασε την έρευνά του σε πόστερ στο Γενικό Συνέδριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης Γεωεπιστημών στη Βιέννη της Αυστρίας, που πραγματοποιήθηκε μεταξύ 3–8 Μαΐου
www.worldenergynews.gr
