Ο Κ. Κυρανάκης δεν τοποθετείται απλώς ως γραμματέας αλλά ως πρόσωπο που μπορεί να μιλήσει σε κοινά τα οποία η ΝΔ έχει ανάγκη να επαναπροσεγγίσει, το δεξιό εκλογικό ακροατήριο και οι νεότερες γενιές
Το πρόσωπο του Κωνσταντίνου Κυρανάκη είναι πολύ γνωστό στο δεξιό ακροατήριο της Νέας Δημοκρατίας. Όχι μόνο επειδή προέρχεται οργανικά από τον κομματικό μηχανισμό, ούτε μόνο επειδή υπήρξε από νωρίς κοντά στην ομάδα Μητσοτάκη. Κυρίως επειδή έχει χτίσει την εικόνα πολιτικού στελέχους που μπορεί να αναλαμβάνει δύσκολες αποστολές, να βγαίνει μπροστά στα δύσκολα και να υπερασπίζεται τη γραμμή της κυβέρνησης χωρίς να δείχνει ότι φοβάται τη σύγκρουση.
Η πρόταση του Κυριάκου Μητσοτάκη να αναλάβει ο Κυρανάκης τη θέση του Γραμματέα της Πολιτικής Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας δεν είναι μια απλή εσωκομματική τακτοποίηση. Είναι πολιτικό σήμα. Και μάλιστα σε μια περίοδο κατά την οποία η ΝΔ δεν έχει την πολυτέλεια να βλέπει τον κομματικό της μηχανισμό ως διακοσμητικό εξάρτημα της διακυβέρνησης.
Ο Κυρανάκης ανήκει στη γενιά των τριαντάρηδων της ΝΔ. Είναι γέννημα-θρέμμα του χώρου, με διαδρομή στην ΟΝΝΕΔ, συμμετοχή στην ομάδα που στήριξε τον Κυριάκο Μητσοτάκη στη μάχη για την ηγεσία του κόμματος και ευρωπαϊκή παρουσία, καθώς διετέλεσε πρόεδρος της Νεολαίας του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος. Από το 2016 έως το 2019 εκπροσώπησε τη ΝΔ ως αναπληρωτής εκπρόσωπος Τύπου, ενώ στη συνέχεια εξελέγη βουλευτής και πέρασε από κυβερνητικές θέσεις με απαιτητικά χαρτοφυλάκια.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο Κυρανάκης δεν τοποθετείται απλώς ως γραμματέας. Τοποθετείται ως πρόσωπο που μπορεί να μιλήσει σε κοινά τα οποία η ΝΔ έχει ανάγκη να επαναπροσεγγίσει.
Το δεύτερο κοινό είναι οι νεότερες γενιές. Εκεί η ΝΔ έχει πραγματικό πρόβλημα. Η εικόνα ενός κόμματος που απευθύνεται κυρίως σε μεγαλύτερες ηλικίες, σε συνταξιούχους, σε επαγγελματικά στρώματα με μεγαλύτερη ανάγκη σταθερότητας και σε κομμάτια του δημοσίου τομέα δεν αρκεί για να κερδίσει το μέλλον. Οι νεότεροι ψηφοφόροι έχουν διαφορετικά προβλήματα: στέγη, μισθούς, επαγγελματική αβεβαιότητα, κόστος ζωής, δυσπιστία απέναντι στην πολιτική. Αν η ΝΔ δεν μπορέσει να τους μιλήσει πειστικά, δεν θα έχει απλώς επικοινωνιακό πρόβλημα. Θα έχει πρόβλημα ανανέωσης της εκλογικής της βάσης.
Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν υπάρχει τέτοιο σχέδιο.
Διότι ο Κυρανάκης μόνος του δεν φτάνει. Καμία τοποθέτηση Γραμματέα, όσο εύστοχη και αν είναι, δεν μπορεί από μόνη της να επιστρέψει τη ΝΔ από τη σημερινή φθορά στο 41% των προηγούμενων εθνικών εκλογών. Η επιστροφή ψηφοφόρων θέλει πολιτικό περιεχόμενο, όχι μόνο πρόσωπα. Θέλει φορολογικές ανάσες, καλύτερη καθημερινότητα, λιγότερη αλαζονεία, πιο καθαρή σχέση με τη μεσαία τάξη, και κυρίως αίσθηση ότι η κυβέρνηση ξαναπιάνει το νήμα από εκεί που το άφησε.Αν όμως η επιλογή Κυρανάκη είναι το πρώτο βήμα ενός συνεκτικού σχεδίου αντεπίθεσης, τότε αποκτά μεγαλύτερη σημασία. Αν συνδυαστεί με ουσιαστικές φοροελαφρύνσεις στη ΔΕΘ, με περιοδείες, με επανασύνδεση με τις τοπικές οργανώσεις, με άνοιγμα προς επαγγελματίες και νεότερους, και με λιγότερη κλειστότητα στο κυβερνητικό κέντρο, τότε η εικόνα μπορεί να αλλάξει.
Όχι εύκολα. Αλλά μπορεί.
Υπάρχει, βεβαίως, και ο παράγοντας Τσίπρα. Η εμφάνιση της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης, της ΕΛ.Α.Σ. του Αλέξη Τσίπρα, αλλάζει τους υπολογισμούς. Οι πρώτες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι το νέο σχήμα μπορεί να κινηθεί σε ποσοστά που το φέρνουν σε θέση αξιωματικής αντιπολίτευσης, τουλάχιστον ως υπόθεση εργασίας. Αυτό από μόνο του αρκεί για να ξυπνήσει μνήμες και αντανακλαστικά σε ένα μεγάλο τμήμα της μεσαίας τάξης.Η περίοδος 2015-2019 δεν έχει ξεχαστεί από όσους πλήρωσαν φόρους, εισφορές, προκαταβολές, capital controls, ασφαλιστικές επιβαρύνσεις και την πολιτική περιπέτεια της πρώτης περιόδου Τσίπρα-Βαρουφάκη. Η επιστροφή του κ. Τσίπρα στο κεντρικό πολιτικό παιχνίδι μπορεί, παραδόξως, να λειτουργήσει ως ισχυρό εργαλείο συσπείρωσης για τη ΝΔ.
Όχι με μηχανικό τρόπο. Δεν υπάρχει κανόνας ότι κάθε μονάδα ανόδου της ΕΛ.Α.Σ. μεταφράζεται αυτομάτως σε δύο μονάδες συσπείρωσης της ΝΔ. Υπάρχει όμως πολιτική λογική. Όσο περισσότερο ο κ. Τσίπρας εμφανίζεται ως πραγματικός διεκδικητής ρόλου εξουσίας, τόσο περισσότερο θα πιέζονται να επιστρέψουν στη ΝΔ ψηφοφόροι που σήμερα γκρινιάζουν, απέχουν ή λοξοκοιτάζουν προς τα δεξιά της.
Σε αυτή την εξίσωση η επιλογή Κυρανάκη αποκτά πρόσθετο ενδιαφέρον. Δεν απευθύνεται μόνο στους ήδη πεισμένους. Απευθύνεται και σε εκείνους που ένιωσαν ότι η ΝΔ απομακρύνθηκε από αυτούς. Σε εκείνους που κοίταζαν προς τα δεξιά της. Σε εκείνους που συζητούσαν ανοιχτά για τη «μετά Μητσοτάκη» εποχή και έβλεπαν στον Νίκο Δένδια μια πιθανή επόμενη ισορροπία. Σε εκείνους που δεν θέλουν απαραίτητα να φύγουν από τη ΝΔ, αλλά θέλουν λόγο για να επιστρέψουν συναισθηματικά και πολιτικά σε αυτήν.
Αυτό είναι και το πραγματικό στοίχημα.
Η ΝΔ δεν χρειάζεται απλώς νέο Γραμματέα. Χρειάζεται ξανά κομματική θερμοκρασία. Χρειάζεται μηχανισμό που δεν θα λειτουργεί μόνο προεκλογικά. Χρειάζεται στελέχη που θα μπορούν να μπουν στην κοινωνία, να ακούσουν τη δυσαρέσκεια χωρίς να τη βαφτίζουν αχαριστία, και να εξηγήσουν γιατί η επόμενη τετραετία δεν είναι απλώς συνέχεια της προηγούμενης.
Η υποψηφιότητα Κυρανάκη για τη θέση του Γραμματέα της Πολιτικής Επιτροπής δείχνει ότι στο Μέγαρο Μαξίμου καταλαβαίνουν πως η μάχη της αυτοδυναμίας δεν θα κριθεί μόνο στην οικονομία, ούτε όμως μόνο στον φόβο επιστροφής του κ. Τσίπρα. Θα κριθεί και στην ικανότητα της ΝΔ να ξανακάνει τους δικούς της ψηφοφόρους να αισθανθούν ότι συμμετέχουν σε κάτι, όχι ότι απλώς καλούνται κάθε τέσσερα χρόνια να αποτρέψουν κάτι χειρότερο.
Αν αυτό είναι το σχέδιο, τότε η αυτοδυναμία δεν είναι τόσο απίθανη όσο φαίνεται σήμερα.
Αν είναι απλώς μια αλλαγή προσώπου, δεν θα φτάσει. Βέβαια ίσως κάποιοι να σκέφτονταν το ίδιο όταν ανέλαβε την ηλεκτρική καρέκλα του αναπληρωτή υπουργού για τις Μεταφορές μετά τα Τέμπη, και τελικά έφτασε.
Ασφαλίστε τη ζώνη σας.
Η συνέχεια υπόσχεται να είναι επεισοδιακή.
www.worldenergynews.gr
