Υπάρχουν ορισμένες εορτές που δεν μας καλούν απλώς να θυμηθούμε πρόσωπα και γεγονότα του παρελθόντος. Μας καλούν να αναλογισθούμε ποιοι είμαστε, από πού ερχόμαστε και προς τα πού πορευόμαστε. Μία τέτοια εορτή είναι και η σημερινή, κατά την οποία τιμούμε όλους τους Αγίους της Εκκλησίας μας.
Ο πνευματικός ορίζοντας γεμίζει από τις φωτεινές μορφές εκείνων που αγάπησαν τον Χριστό περισσότερο από οτιδήποτε άλλο στον κόσμο και γι’ αυτό αξιώθηκαν να γίνουν πολίτες της Βασιλείας Του. Γνωστοί και άγνωστοι, άνθρωποι κάθε εποχής και κάθε τόπου, άφησαν ανεξίτηλο το αποτύπωμα της χάριτος του Θεού επάνω στη ζωή τους.
Η σύναξή τους, είναι η πιο πειστική απάντηση στο ερώτημα ποιος είναι ο αληθινός προορισμός του ανθρώπου. Οι Άγιοι, δεν είναι απλώς οι ήρωες της πίστεώς μας. Είναι η φανέρωση αυτού που μπορεί να γίνει κάθε άνθρωπος όταν ενωθεί με τον Χριστό. Είναι το Ευαγγέλιο εφαρμοσμένο στη ζωή. Πολλές φορές, όταν ακούμε για τους Αγίους, τους τοποθετούμε ασυναίσθητα μακριά από εμάς. Τους θεωρούμε ανθρώπους ξεχωριστούς, προικισμένους με χαρίσματα που εμείς δεν διαθέτουμε.
Νομίζουμε ότι η αγιότητα είναι ένα ύψος απρόσιτο για τον συνηθισμένο άνθρωπο της καθημερινότητας. Οι Άγιοι δεν γεννήθηκαν άγιοι. Έγιναν άγιοι. Γνώρισαν τις ίδιες αγωνίες που γνωρίζουμε κι εμείς. Αντιμετώπισαν τις ίδιες δυσκολίες, τους ίδιους πειρασμούς και τις ίδιες αβεβαιότητες. Έζησαν μέσα σε ταραγμένες εποχές, γνώρισαν την αδικία, τη φτώχεια, τις ασθένειες και τις θλίψεις. Έπεσαν και σηκώθηκαν, αγωνίσθηκαν και νίκησαν, γιατί δεν έπαψαν ποτέ να εμπιστεύονται τη θεία πρόνοια.
Γι’ αυτό και προβάλλονται ενώπιόν μας όχι μόνο για να τους θαυμάζουμε αλλά και για να τους μιμούμαστε. Δεν μας δείχνουν έναν δρόμο ακατόρθωτο. Μας δείχνουν τον δρόμο του Ευαγγελίου, τον δρόμο που μπορεί να βαδίσει κάθε άνθρωπος που εμπιστεύεται τη ζωή του στην Εκκλησία. Το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα μας αποκαλύπτει το μυστικό της ζωής τους. Ο Χριστός το λέει σε κάθε εποχή: «Όποιος με ομολογήσει μπροστά στους ανθρώπους, θα τον ομολογήσω κι εγώ μπροστά στον Πατέρα μου που βρίσκεται στους ουρανούς».
Οι Άγιοι δεν αρκέστηκαν μόνο να ακούσουν αυτή την αλήθεια. Την έκαναν πράξη στη ζωή τους. Έγινε καθημερινός τους αγώνας. Έγινε μαρτυρία τους. Και γι’ αυτό το πρώτο μεγάλο χαρακτηριστικό των Αγίων μας είναι η γενναιότητα. Δεν είναι εύκολο να ακολουθήσει κανείς τον Χριστό. Δεν ήταν εύκολο τότε και δεν είναι εύκολο ούτε σήμερα. Χρειάζεται θάρρος για να παραμείνει κάποιος πιστός όταν γύρω του κυριαρχεί η αμφισβήτηση. Χρειάζεται δύναμη για να υπερασπισθεί την αλήθεια όταν η αλήθεια γίνεται αντικείμενο ειρωνείας. Χρειάζεται ανδρεία ψυχής για να συγχωρήσει εκεί όπου οι άλλοι εκδικούνται.
Αυτή τη γενναιότητα τη συναντούμε σε ολόκληρη την ιστορία της Εκκλησίας. Τη βλέπουμε στους Μάρτυρες που προτίμησαν τον θάνατο από την άρνηση του Χριστού. Τη βλέπουμε στους Οσίους που αγωνίσθηκαν μια ολόκληρη ζωή εναντίον των παθών τους. Τη βλέπουμε στους Ιεράρχες που δίδαξαν την αγάπη προκειμένου να υπερασπισθούν την αλήθεια του Ευαγγελίου.
Μαζί με τη γενναιότητα συναντούμε και ένα δεύτερο χαρακτηριστικό που συνήθως το προσπερνούμε την υπακοή. Οι Άγιοι δεν ακολούθησαν το δικό τους θέλημα. Δεν έθεσαν στο κέντρο της ζωής τους, τον εαυτό τους αλλά τον Χριστό. Σε μια εποχή που προβάλλει την αυτάρκεια και τον ατομισμό, οι Άγιοι μας διδάσκουν τη δύναμη της ταπεινής υπακοής. Ήξεραν ότι ο Θεός γνωρίζει καλύτερα από τον άνθρωπο τον δρόμο που οδηγεί στη ζωή. Και γι’ αυτό ακολούθησαν τον δρόμο του Ευαγγελίου, τον στενό και ανηφορικό.
Η εποχή μας έχει ανάγκη από αυτό το μήνυμα. Γιατί παρά την πρόοδο και τις κατακτήσεις της, εξακολουθεί να αναζητά νόημα και ελπίδα. Ο άνθρωπος σήμερα διαθέτει πολλές δυνατότητες, αλλά όχι πάντοτε περισσότερη ειρήνη και χαρά. Αυτό συμβαίνει γιατί η καρδιά του ανθρώπου πλάστηκε για τον Θεό. Μέσα της υπάρχει ένας πόθος που δεν μπορεί να ικανοποιηθεί από καμία επιτυχία, κανέναν πλούτο και καμία ανθρώπινη δόξα.
Μόνο η παρουσία του Ιησού μπορεί να γεμίσει το βάθος της ανθρώπινης υπάρξεως. Οι Άγιοι το ανακάλυψαν αυτό. Γι’ αυτό και έγιναν φως μέσα στον κόσμο. Όχι επειδή ήταν αναμάρτητοι, αλλά επειδή ήταν μετανοημένοι. Όχι επειδή δεν έπεσαν ποτέ, αλλά επειδή κάθε φορά που έπεφταν σηκώνονταν. Όχι επειδή ήταν τέλειοι, αλλά επειδή άφησαν τη χάρη του Θεού να τελειοποιήσει την αδυναμία τους.
Από τη σημερινή μεγάλη εορτή ας κρατήσουμε δύο πολύτιμα διδάγματα.
Πρώτον, οι Άγιοι μας υπενθυμίζουν τον αληθινό προορισμό της ζωής μας. Δεν πλαστήκαμε μόνο για τα πρόσκαιρα και τα φθαρτά αλλά για την αγιότητα.
Δεύτερον, οι Άγιοι μας διδάσκουν ότι ο δρόμος προς τη Βασιλεία του Θεού περνά μέσα από την πίστη και την υπακοή στην Εκκλησία. Εμπιστεύθηκαν τον Χριστό περισσότερο από τον εαυτό τους και γι’ αυτό η χάρη Του μεταμόρφωσε τη ζωή τους και τους ανέδειξε πολίτες του ουρανού.
Ας εμπιστευθούμε λοιπόν την Εκκλησία την πηγή της αγιότητος, που εδώ και τόσους αιώνες οδηγεί τους ανθρώπους στον δρόμο της σωτηρίας. Ας ακούσουμε τη διδασκαλία της, ας μαθητεύσουμε στα παραδείγματα που μας προβάλλει και ας παραμείνουμε σταθερά μέσα στη ζωή της. Μέσα σε αυτήν αναπνέουμε την αύρα της αγιότητας και λαμβάνουμε τη δύναμη να συνεχίσουμε τον πνευματικό μας αγώνα. Μακριά από την Εκκλησία ο άνθρωπος εύκολα χάνει τον προσανατολισμό του. Μέσα όμως σε αυτή την κιβωτό βρίσκει την αλήθεια, την ελπίδα και τον μονοπάτι που οδηγεί στη σωτηρία.
Ας παρακαλέσουμε λοιπόν όλους τους Αγίους να πρεσβεύουν, ώστε να αποκτήσουμε τη δική τους πίστη, τη δική τους μετάνοια και τη δική τους γενναιότητα για να πορευόμαστε κι εμείς σταθερά στον δρόμο που οδηγεί στον Χριστό.
Αμήν.
Πηγή:Ιερά Μητρόπολις Φλωρίνης Πρεσπών και Εορδαίας
O ΣΩΤΗΡ
Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 7 Ἰουνίου 2026, Κυριακή τῶν Ἁγίων Πάντων (Ἑβρ. ια΄ 33 – ιβ΄ 2)
Ἀδελφοί, οἱ ἅγιοι πάντες διὰ πίστεως κατηγωνίσαντο βασιλείας, εἰργάσαντο δικαιοσύνην, ἐπέτυχον ἐπαγγελιῶν, ἔφραξαν στόματα λεόντων, ἔσβεσαν δύναμιν πυρός, ἔφυγον στόματα μαχαίρας, ἐνεδυναμώθησαν ἀπὸ ἀσθενείας, ἐγενήθησαν ἰσχυροὶ ἐν πολέμῳ, παρεμβολὰς ἔκλιναν ἀλλοτρίων· ἔλαβον γυναῖκες ἐξ ἀναστάσεως τοὺς νεκροὺς αὐτῶν· ἄλλοι δὲ ἐτυμπανίσθησαν, οὐ προσδεξάμενοι τὴν ἀπολύτρωσιν, ἵνα κρείττονος ἀναστάσεως τύχωσιν· ἕτεροι δὲ ἐμπαιγμῶν καὶ μαστίγων πεῖραν ἔλαβον, ἔτι δὲ δεσμῶν καὶ φυλακῆς· ἐλιθάσθησαν, ἐπρίσθησαν, ἐπειράσθησαν, ἐν φόνῳ μαχαίρας ἀπέθανον, περιῆλθον ἐν μηλωταῖς, ἐν αἰγείοις δέρμασιν, ὑστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι, ὧν οὐκ ἦν ἄξιος ὁ κόσμος, ἐν ἐρημίαις πλανώμενοι καὶ ὄρεσι καὶ σπηλαίοις καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς.
Καὶ οὗτοι πάντες μαρτυρηθέντες διὰ τῆς πίστεως οὐκ ἐκομίσαντο τὴν ἐπαγγελίαν, τοῦ Θεοῦ περὶ ἡμῶν κρεῖττόν τι προβλεψαμένου, ἵνα μὴ χωρὶς ἡμῶν τελειωθῶσι. Τοιγαροῦν καὶ ἡμεῖς, τοσοῦτον ἔχοντες περικείμενον ἡμῖν νέφος μαρτύρων, ὄγκον ἀποθέμενοι πάντα καὶ τὴν εὐπερίστατον ἁμαρτίαν, δι᾿ ὑπομονῆς τρέχωμεν τὸν προκείμενον ἡμῖν ἀγῶνα, ἀφορῶντες εἰς τὸν τῆς πίστεως ἀρχηγὸν καὶ τελειωτὴν Ἰησοῦν.
ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ
Μιὰ ἡρωικὴ παράταξη Ἁγίων παρελαύνει σήμερα μπροστά μας. Μιὰ μεγάλη χορεία πνευματικῶν ἀθλητῶν, οἱ ὁποῖοι, ἀφοῦ ἀγωνίσθηκαν στὸν ἐπίγειο βίο τους, ἔλαβαν τὸ στεφάνι τῆς νίκης ἀπὸ τὸν ἀθλοθέτη Χριστό. Εἶναι οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Ἀδὰμ μέχρι τὴν ἐποχή μας, οἱ ὁποῖοι συγκροτοῦν τὴ θριαμβεύουσα Ἐκκλησία. Αὐτοὺς τιμοῦμε σήμερα, τὴν Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πάντων.
- Σύντριψαν τὰ βασίλεια τοῦ κόσμου
Ἡ ἀποστολικὴ περικοπὴ τῆς θείας Λειτουργίας, ἀπὸ τὴν πρὸς Ἑβραίους Ἐπιστολή, μᾶς περιγράφει τὰ κατορθώματα τῶν Δικαίων τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Μεταξὺ τῶν ἄλλων μᾶς ἐπισημαίνει ὅτι οἱ Ἅγιοι «διὰ πίστεως κατηγωνίσαντο βασιλείας». Δηλαδή, μὲ τὴ δύναμη τῆς πίστεως καταπολέμησαν καὶ ὑπέταξαν ὁλόκληρα βασίλεια. Στὴν Παλαιὰ Διαθήκη ἀναφέρονται οἱ νίκες τοῦ Γεδεών, τοῦ Βαράκ, τοῦ Σαμψών, τοῦ Ἰεφθάε, τοῦ Δαβίδ, τοῦ Σαμουὴλ καὶ πολλῶν ἄλλων ἐναντίον τῶν ἀλλοφύλων. Ἀλλὰ καὶ στὴν ἐποχὴ τῆς Καινῆς Διαθήκης οἱ ἅγιοι Μάρτυρες ἀντιτάχθηκαν σὲ βασιλεῖς καὶ ἡγεμόνες ποὺ δίωκαν τὴν Ἐκκλησία. Στάθηκαν ἀκλόνητοι στὶς ἀπειλές τους. Δὲν δείλιασαν στὰ βασανιστήρια. Δὲν φοβήθηκαν τὸν μαρτυρικὸ θάνατο.
Ἐπιπλέον ὅλων αὐτῶν, οἱ Ἅγιοι σύντριψαν καὶ τὰ πνευματικὰ βασίλεια τῶν δαιμόνων. Ἐκεῖ ἔδωσαν τὶς πιὸ σκληρὲς μάχες. Περιφρόνησαν τὰ βασίλεια τοῦ κόσμου, τὰ θέλγητρα τῆς ἁμαρτίας, τὶς ἀναπαύσεις, τὸν πλοῦτο, τὶς ἁμαρτωλὲς ἀπολαύσεις, τὶς τιμές, μὲ τὰ ὁποῖα ὁ διάβολος καὶ τὰ ὄργανά του προσπαθοῦσαν νὰ κλέψουν τὴν καρδιά τους. Ἔμειναν ἀνίκητοι στὶς παγίδες τοῦ διαβόλου, πιστοὶ ὑπήκοοι στὸν «Βασιλέα τῶν βασιλευόντων καὶ Κύριον τῶν κυριευόντων» (Χερουβικὸς ὕμνος Μεγάλου Σαββάτου).
Τὸ θυσιαστικὸ καὶ γενναῖο φρόνημά τους ἂς μᾶς συγκινεῖ κι ἂς μᾶς ἐμπνέει, ὥστε νὰ μὴ μᾶς ἑλκύουν τὰ ἐφήμερα βασίλεια τοῦ κόσμου, ἀλλὰ νὰ ὑποτασσόμαστε στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖνον νὰ ἀναγνωρίζουμε Κύριο καὶ πνευματικὸ Βασιλιά μας.
- Τὸ παράδοξο σύννεφο ποὺ μᾶς περιβάλλει
Ὁ θεόπνευστος Ἀπόστολος στὴ συνέχεια ὀνομάζει «νέφος μαρτύρων» ὅλο αὐτὸ τὸ σύνολο τῶν γενναίων ἀθλητῶν τῆς πίστεως, δηλαδὴ πυκνὸ σύννεφο Ἁγίων. Ἡ λέξη «νέφος» εἶναι πολὺ παραστατική. Ὁ θεῖος Ἀπόστολος ἀναφέρεται μὲ αὐτὴ στὸ μεγάλο πλῆθος τῶν Προφητῶν καὶ τῶν Δικαίων τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Καὶ στὴν Καινὴ Διαθήκη ἀσφαλῶς οἱ Ἅγιοί μας εἶναι δυσεξαρίθμητοι: Ἀπόστολοι, Μάρτυρες, Ἱεράρχες, Ὅσιοι, ἄνδρες καὶ γυναῖκες, βρέφη καὶ γέροντες, μορφωμένοι καὶ ἀγράμματοι, πλούσιοι καὶ φτωχοί, γνωστοὶ καὶ ἄγνωστοι. Ἕνα πραγματικὸ σύννεφο εἶναι τὸ πλῆθος τῶν Ἁγίων μας.
Καὶ ὅπως ἕνα σύννεφο στέκεται μεταξὺ οὐρανοῦ καὶ γῆς καὶ μὲ τὴ σκιά του ἀνακουφίζει ἀπὸ τὸν καύσωνα, ἀντίστοιχα καὶ οἱ Ἅγιοι μᾶς παρηγοροῦν στὶς δοκιμασίες, στὶς θλίψεις, στοὺς πειρασμούς. Πρεσβεύουν γιὰ ἐμᾶς. Κοντά τους βρίσκουμε ἀναψυχή. Μάλιστα τὸ παράδοξο αὐτὸ σύννεφο βρίσκεται πολὺ κοντά μας. Μᾶς περιβάλλει. Εἶναι «περικείμενον ἡμῖν». Βρισκόμαστε μέσα στὸ σύννεφο αὐτό. Τόσο κοντά μας εἶναι οἱ Ἅγιοι. Μᾶς κυκλώνουν, μᾶς περιβάλλουν, μᾶς συνοδεύουν.
Αὐτὸς εἶναι ὁ χορὸς τῶν Ἁγίων μας· ἕνα πυκνὸ σύννεφο, ποὺ βρίσκεται δίπλα μας καὶ μᾶς προστατεύει. Αὐτὸς εἶναι ὁ θησαυρὸς τῆς Ἐκκλησίας μας, «νέους καὶ παλαιοὺς ἔχων μαργαρίτας· ἀλλ᾿ ἓν ἁπάντων τὸ κάλλος» (PG 50, 571), σχολιάζει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Διαθέτει νέα καὶ παλιὰ μαργαριτάρια·ὅλα ὅμως ἔχουν τὴν ἴδια ὀμορφιά. Ἂς δοξάζουμε τὸν Θεὸ γιὰ τὰ πολύτιμα αὐτὰ μαργαριτάρια, ποὺ μᾶς στέλνει σὲ κάθε ἐποχὴ γιὰ νὰ μᾶς στρέφουν στὸν οὐρανὸ μὲ τὴ ζωὴ καὶ τὸ παράδειγμά τους.
- Μὲ ὑπομονὴ στὸν ἀγώνα
Στὸ τέλος τῆς περικοπῆς ὁ θεόπνευστος Ἀπόστολος μᾶς δίνει καὶ μιὰ πολὺ σοφὴ καὶ πρακτικὴ προτροπή: «Δι᾿ ὑπομονῆς τρέχωμεν τὸν προκείμενον ἡμῖν ἀγῶνα». Ἂς τρέχουμε μὲ ὑπομονὴ τὸν ἀγώνα ποὺ ἀνοίγεται μπροστά μας. Ποιός εἶναι ὁ ἀγώνας αὐτός; Εἶναι ἡ ἐπίγεια ζωή μας. Ἕνας ἀγώνας μετ᾿ ἐμποδίων, μὲ δυσκολίες, προβλήματα, πειρασμούς, ποὺ ξεπροβάλλουν στὸ διάβα μας καὶ ἀπειλοῦν τὴν ψυχή μας. Γιὰ νὰ νικήσουμε καὶ νὰ στεφθοῦμε νικητὲς στὸν ἀγώνα αὐτὸ εἶναι ἀπαραίτητο νὰ κάνουμε ὑπομονή. Μακάριος καὶ πανευτυχὴς εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ σηκώνει μὲ ὑπομονὴ τὴ δοκιμασία του, «ὅτι δόκιμος γενόμενος λήψεται τὸν στέφανον τῆς ζωῆς» (Ἰάκ. α΄ 12), γράφει ὁ ἅγιος Ἰάκωβος ὁ Ἀδελφόθεος. Μὲ τὴ δοκιμασία θὰ γίνει σταθερὸς καὶ θὰ λάβει τὸ λαμπρὸ καὶ ἔνδοξο στεφάνι τῆς αἰώνιας ζωῆς.
Ὑπομονὴ ἔκαναν καὶ ὅλοι οἱ Ἅγιοί μας στὸν ἐπίγειο βίο τους. Δὲν ἔζησαν ἄνετη ζωή, ἀλλὰ πάλεψαν σκληρά, κοπίασαν, μάτωσαν, ἵδρωσαν, δάκρυσαν, ἔχοντας τὴ βεβαιότητα ὅτι ὁ Θεὸς τοὺς «ἐξάγει εἰς ἀναψυχήν» (Ψαλ. ξε΄ [65] 12), τοὺς λυτρώνει. Τὰ δικά τους ἴχνη καλούμαστε ν᾿ ἀκολουθήσουμε κι ἐμεῖς. Ἂς τρέχουμε μὲ ὑπομονὴ στὴ ζωή μας. Διότι ἡ ὑπομονὴ εἶναι ἡ μυστικὴ δύναμη τῆς ψυχῆς. Αὐτὴ θὰ φέρει μὲ τὴ Χάρι τοῦ Θεοῦ τὴ νίκη.
Ευαγγέλιο Κυριακής, Κατά Ματθαίο ΙΘ'(19) 27-30
Τότε ἀποκριθεὶς ὁ Πέτρος εἶπεν αὐτῷ· ἰδοὺ ἡμεῖς ἀφήκαμεν πάντα καὶ ἠκολουθήσαμέν σοι· τί ἄρα ἔσται ἡμῖν;
ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ὑμεῖς οἱ ἀκολουθήσαντές μοι, ἐν τῇ παλιγγενεσίᾳ, ὅταν καθίσῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ, καθίσεσθε καὶ ὑμεῖς ἐπὶ δώδεκα θρόνους κρίνοντες τὰς δώδεκα φυλὰς τοῦ ᾿Ισραήλ.
καὶ πᾶς ὃς ἀφῆκεν οἰκίας ἢ ἀδελφοὺς ἢ ἀδελφὰς ἢ πατέρα ἢ μητέρα ἢ γυναῖκα ἢ τέκνα ἢ ἀγροὺς ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός μου, ἑκατονταπλασίονα λήψεται καὶ ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσει.
Πολλοὶ δὲ ἔσονται πρῶτοι ἔσχατοι καὶ ἔσχατοι πρῶτοι.
Νεοελληνική Απόδοση
Ο πλούσιος νεαρός
Τότε έλαβε το λόγο ο Πέτρος και του είπε: «Ιδού, εμείς τα αφήσαμε όλα και σε ακολουθήσαμε. Τι άραγε θα συμβεί σ’ εμάς;»
Και ο Ιησούς τους είπε: «Αλήθεια σας λέω ότι εσείς που με ακολουθήσατε, κατά την παλιγγενεσία, όταν καθίσει ο Υιός του ανθρώπου πάνω στο θρόνο της δόξας του, θα καθίσετε κι εσείς πάνω σε δώδεκα θρόνους κρίνοντας τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ.
Και καθένας που άφησε οικίες ή αδελφούς ή αδελφές ή πατέρα ή μητέρα ή παιδιά ή αγρούς, εξαιτίας του ονόματός μου, εκατονταπλάσια θα λάβει και θα κληρονομήσει ζωή αιώνια.
Πολλοί όμως πρώτοι θα είναι τελευταίοι και τελευταίοι πρώτοι».
7 Ιουνίου η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος Θεοδότου, του Αγίου Παναγή Μπασιά και της Κυριακής Α Ματθαίου με την εορτή των Αγίων Πάντων.
www.worldenergynew.gr
