Η Αργεντινή εξετάζει ανταγωνιστικές προτάσεις από τη Γαλλία και τη Γερμανία για την κατασκευή τριών νέων συμβατικών υποβρυχίων, σε μια εξέλιξη που θα μπορούσε να μεταβάλει τα δεδομένα ασφάλειας στον Νότιο Ατλαντικό και να δημιουργήσει πρόσθετες απαιτήσεις για τη βρετανική άμυνα των Νήσων Φόκλαντ. Οι δύο ευρωπαϊκές χώρες φέρονται να έχουν προσφερθεί να καλύψουν το σύνολο της χρηματοδότησης, με αποπληρωμή σε δόσεις, αν και οι όροι δεν έχουν επιβεβαιωθεί δημόσια από τις κυβερνήσεις τους.
Στις 7 Οκτωβρίου, ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου των Ενόπλων Δυνάμεων της Αργεντινής ανέφερε ότι το Πολεμικό Ναυτικό έχει ολοκληρώσει την τεχνική αξιολόγηση των δύο προτάσεων: των υποβρυχίων Scorpène της γαλλικής Naval Group και των Type 209NG της γερμανικής ThyssenKrupp Marine Systems (TKMS). Η τελική απόφαση βρίσκεται πλέον στα χέρια του προέδρου της χώρας, Χαβιέρ Μιλέι.
Το προτεινόμενο σχέδιο προϋπολογισμού για το 2027 προβλέπει δυνατότητα δανεισμού έως 2,3 δισ. δολαρίων, περίπου 1,7 δισ. λιρών, για την προμήθεια τριών υποβρυχίων που θα έχουν ως βάση το Μαρ ντελ Πλάτα. Προβλέπεται επίσης δανεισμός 1,2 δισ. δολαρίων για την κατασκευή δύο φρεγατών. Οι σχετικές προβλέψεις επιτρέπουν την έναρξη διαπραγματεύσεων και τη διαμόρφωση χρηματοδοτικών σχημάτων, χωρίς να συνιστούν υπογεγραμμένες συμβάσεις ναυπήγησης.
Ο Αργεντινός ναύαρχος παρουσίασε την προμήθεια ως ανεξάρτητη από οποιαδήποτε πρόθεση κατάληψης των Φόκλαντ με τη χρήση βίας, υποστηρίζοντας παράλληλα ότι η διατήρηση της βρετανικής κυριαρχίας στα νησιά θα μπορούσε μακροπρόθεσμα να καταστεί οικονομικά μη βιώσιμη για το Ηνωμένο Βασίλειο. Παρότι η σχετική ρητορική δεν είναι καινούργια, η ανασύσταση της υποβρυχιακής δύναμης της Αργεντινής θα προσέθετε έναν σημαντικό παράγοντα στον σχεδιασμό της βρετανικής άμυνας. Ακόμη και ένα υποβρύχιο που βρίσκεται στη θάλασσα μπορεί να δημιουργήσει δυνητική απειλή για τη ναυσιπλοΐα και να απαιτήσει τη διάθεση πολύτιμων ανθυποβρυχιακών μέσων του Βασιλικού Ναυτικού, τα οποία θα ανταγωνίζονται άλλες αποστολές, μεταξύ των οποίων και οι υποχρεώσεις του ΝΑΤΟ.
Η ανασύσταση της υποβρυχιακής δύναμης
Το παλαιό υποβρύχιο ARA Salta παραμένει ελλιμενισμένο στο Μαρ ντελ Πλάτα και χρησιμοποιείται ως εκπαιδευτική πλατφόρμα. Στο μεταξύ, Αργεντινοί υποβρύχιοι πραγματοποιούν κατά διαστήματα θαλάσσια εκπαίδευση με το Περού.
Το Salta είναι τύπου Type 209/1200 και εντάχθηκε σε υπηρεσία το 1974. Κατασκευάστηκε από τμήματα που παρήχθησαν στη Γερμανία από την HDW, τη σημερινή TKMS, και συναρμολογήθηκε στα ναυπηγεία Tandanor στο Μπουένος Άιρες. Τα μεταγενέστερα υποβρύχια TR-1700 της Αργεντινής, τα Santa Cruz και San Juan, ανήκαν σε διαφορετικό και μεγαλύτερο σχεδιαστικό πρόγραμμα.
Η ανανέωση του στόλου δεν συνδέεται αποκλειστικά με τη διαμάχη για τα Φόκλαντ. Η Αργεντινή διαθέτει εκτεταμένη θαλάσσια περιοχή προς επιτήρηση, αντιμετωπίζει δραστηριότητα ξένων αλιευτικών κοντά στα όρια της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης της και γειτονεύει με τη Βραζιλία και τη Χιλή, οι οποίες διαθέτουν σύγχρονα υποβρύχια. Παρότι ένα υποβρύχιο αποτελεί ακριβό μέσο για την επιτήρηση της αλιείας, μπορεί να προσφέρει δυνατότητες συλλογής πληροφοριών και να περιορίσει την ελευθερία κινήσεων ενός αντιπάλου στη θάλασσα.
Οι μεγάλες αποστάσεις του Νότιου Ατλαντικού καθιστούν κρίσιμη την αυτονομία των νέων σκαφών. Το Μαρ ντελ Πλάτα απέχει περίπου 1.500 χιλιόμετρα από το Πορτ Στάνλεϊ, ενώ η Ουσουάια, όπου η Αργεντινή σχεδιάζει να αναπτύξει τις ναυτικές εγκαταστάσεις της, βρίσκεται σε απόσταση περίπου 700 χιλιομέτρων. Τα ARA San Juan και ARA Santa Cruz ήταν σχετικά μεγάλα και γρήγορα συμβατικά υποβρύχια όταν εντάχθηκαν σε υπηρεσία, χαρακτηριστικά που τα καθιστούσαν κατάλληλα για τις αποστάσεις των επιχειρήσεων στον Νότιο Ατλαντικό.
Scorpène και Type 209NG: Οι δύο ευρωπαϊκές προτάσεις
Το γαλλικό Scorpène Evolved αποτελεί μία από τις επιλογές που εξετάζει το Μπουένος Άιρες. Έχει μήκος περίπου 72 μέτρα και εκτόπισμα περίπου 2.000 τόνων, ενώ χρησιμοποιεί μπαταρίες ιόντων λιθίου αντί των συμβατικών μπαταριών μολύβδου-οξέος.
Η Naval Group αναφέρει ότι το υποβρύχιο μπορεί να παραμείνει σε αποστολή έως και 80 ημέρες, να καλύψει απόσταση άνω των 14.800 χιλιομέτρων και να παραμείνει περισσότερο από 12 ημέρες κάτω από την επιφάνεια χωρίς να αναδύεται για τη λειτουργία των πετρελαιοκινητήρων του. Πρόκειται για στοιχεία του κατασκευαστή, με τις πραγματικές επιδόσεις να εξαρτώνται από τις συνθήκες επιχειρήσεων, ιδίως την ταχύτητα και τις ενεργειακές απαιτήσεις.
Το Scorpène διαθέτει έξι τορπιλοσωλήνες και μπορεί να μεταφέρει έως 18 όπλα, μεταξύ των οποίων βαριές τορπίλες και αντιπλοϊκούς πυραύλους Exocet. Το πλήρωμά του αποτελείται από 31 άτομα, περιορίζοντας τις ανάγκες επάνδρωσης, αν και η υποστήριξη τριών υποβρυχίων θα απαιτούσε σημαντικά ευρύτερη υποδομή στην ξηρά.
Η Γαλλία διαθέτει ήδη περιφερειακό αποτύπωμα υποστήριξης, καθώς η Χιλή επιχειρεί δύο παλαιότερα Scorpène, ενώ η Βραζιλία έχει ναυπηγήσει τέσσερα υποβρύχια του τύπου στο Ιταγουαΐ.
Η γερμανική πρόταση αφορά το Type 209NG, μήκους περίπου 63 μέτρων και εκτοπίσματος 1.590 τόνων στην επιφάνεια. Η οικογένεια Type 209 αποτελεί ένα από τα πλέον επιτυχημένα εξαγωγικά προγράμματα υποβρυχίων διεθνώς, ενώ η έκδοση New Generation είναι η νεότερη εξέλιξη της TKMS. Συνδυάζει το σύστημα μάχης ORCCA με διαφορετικές επιλογές διαμόρφωσης μπαταριών και βασίζεται σε μια σχεδιαστική οικογένεια που γνωρίζει ήδη το αργεντινό Πολεμικό Ναυτικό.
Η εκπαίδευση σε περουβιανά Type 209 θα μπορούσε να προσφέρει έναν βαθμό συνέχειας, ωστόσο τα σύγχρονα συστήματα και οι απαιτήσεις συντήρησης θα εξακολουθούσαν να απαιτούν εκτεταμένη επανεκπαίδευση.
Το μικρότερο γερμανικό υποβρύχιο ενδέχεται να προσφέρει χαμηλότερο λειτουργικό κόστος, ενώ το μεγαλύτερο γαλλικό σκάφος θα μπορούσε να είναι καταλληλότερο για παρατεταμένες περιπολίες στον Νότιο Ατλαντικό. Το εκτόπισμα από μόνο του, ωστόσο, δεν αρκεί για να κριθεί η σύγκριση. Η διαμόρφωση των μπαταριών, η αποδοτικότητα των μηχανών και η χωρητικότητα των αποθεμάτων θα επηρεάσουν την αυτονομία, ενώ τα όπλα και οι αισθητήρες θα καθορίσουν μεγάλο μέρος της μαχητικής αποτελεσματικότητας.
Τα διδάγματα του πολέμου του 1982
Η απόκτηση τριών υποβρυχίων θα δημιουργούσε μια περιορισμένη αλλά αξιοποιήσιμη δύναμη. Κατά την έναρξη της σύγκρουσης του 1982, η Αργεντινή διέθετε τα Type 209 ARA Salta και ARA San Luis, καθώς και το παλαιό ARA Santa Fe, πρώην σκάφος του αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού. Η πιθανή απειλή από τα υποβρύχια απασχόλησε έντονα τη βρετανική δύναμη κρούσης.
Μόνο τα Santa Fe και San Luis αναπτύχθηκαν επιχειρησιακά, καθώς τεχνικά προβλήματα εμπόδισαν το Salta να πραγματοποιήσει πολεμική περιπολία. Το Santa Fe ακινητοποιήθηκε στην επιφάνεια έπειτα από επίθεση βρετανικών ελικοπτέρων και προσάραξε στη Νότια Γεωργία. Το San Luis υποστήριξε ότι επιτέθηκε σε τουλάχιστον έναν βρετανικό στόχο, αλλά αντιμετώπισε αστοχίες στις τορπίλες του.
Χρηματοδότηση και αξιοπιστία των προτάσεων
Το δυσμενές δημοσιονομικό περιβάλλον της Αργεντινής ενδέχεται να αποδειχθεί σημαντικότερο από την τεχνική αξιολόγηση. Σύμφωνα με πληροφορίες, η γερμανική πρόταση περιλαμβάνει εξαγωγικές εγγυήσεις που υποστηρίχθηκαν από την επιτροπή προϋπολογισμού της Bundestag στις αρχές του 2025. Οι εγγυήσεις φέρονται να καλύπτουν ποσό έως 4,1 δισ. ευρώ, για πιθανή σύμβαση αξίας περίπου 2,2 δισ. ευρώ. Ως ενδεικτικό χρονοδιάγραμμα παράδοσης έχουν συζητηθεί τα έτη 2034 και 2035.
Η γαλλική πρόταση εμφανίζεται λιγότερο ώριμη. Στα τέλη του 2024 υπογράφηκε επιστολή προθέσεων, αλλά η Naval Group ανέφερε στη συνέχεια ότι οι διαπραγματεύσεις είχαν ουσιαστικά παγώσει λόγω της απουσίας δανείου με κρατική εγγύηση. Το Παρίσι δεν έχει επιβεβαιώσει δημόσια τους πλήρεις χρηματοδοτικούς όρους που περιέγραψε ο επικεφαλής της αργεντινής στρατιωτικής ηγεσίας.
Η συνάντηση του Γάλλου προέδρου Εμανουέλ Μακρόν με τον Μιλέι την 1η Οκτωβρίου παρέχει πολιτικό πλαίσιο στις συνομιλίες, χωρίς να αποδεικνύει ότι έχει συναφθεί συμφωνία για τα υποβρύχια.
Η χρηματοδότηση παραμένει αβέβαιη, καθώς απαιτείται ακόμη η εξασφάλιση δανείων. Εάν η Αργεντινή ζητήσει αναβολή των αποπληρωμών έως την παράδοση του πρώτου σκάφους, οι δανειστές και οι κυβερνήσεις που θα παράσχουν εγγυήσεις θα παραμείνουν εκτεθειμένοι για μεγάλο μέρος της περιόδου ναυπήγησης.
Παράλληλα, η επάνδρωση και η υποστήριξη των νέων υποβρυχίων θα απαιτήσουν επενδύσεις πολύ πριν από την παράδοσή τους. Μέχρι να ενταχθεί σε υπηρεσία το πρώτο νέο σκάφος, η Αργεντινή ενδέχεται να έχει περάσει 15 ή και περισσότερα χρόνια χωρίς επιχειρησιακό υποβρύχιο. Η εκπαίδευση στο εξωτερικό διατηρεί μέρος της τεχνογνωσίας, αλλά δεν μπορεί να υποκαταστήσει πλήρως τη λειτουργία εθνικού στόλου. Το Πολεμικό Ναυτικό θα χρειαστεί να ανακτήσει την τεχνική εμπειρία του και να διατηρήσει εξειδικευμένο προσωπικό σε ένα μακροχρόνιο πρόγραμμα προμηθειών.
Οι σχέσεις με τους Ευρωπαίους συμμάχους της Βρετανίας
Η Γαλλία και η Γερμανία έχουν υπογράψει συμφωνίες αμυντικής συνεργασίας με το Ηνωμένο Βασίλειο. Η συμφωνία Trinity House του Οκτωβρίου 2024 και η Συνθήκη του Κένσινγκτον του Ιουλίου 2025 διεύρυναν τη συνεργασία με τη Γερμανία. Η συμφωνία Lancaster House 2.0, που υπογράφηκε επίσης τον Ιούλιο του 2025, ενίσχυσε τις σχέσεις με τη Γαλλία και περιέλαβε στενότερη συνεργασία στις εξαγωγές αμυντικού εξοπλισμού.
Οι συμφωνίες αυτές, ωστόσο, δεν παρέχουν σε καμία χώρα δικαίωμα ελέγχου των εξαγωγών αμυντικού υλικού μιας άλλης. Η συνεργασία σε κοινά αναπτυγμένα συστήματα διαφέρει από τον έλεγχο εξοπλισμού που παράγεται σε εθνικό επίπεδο. Επιπλέον, τα Φόκλαντ βρίσκονται εκτός της γεωγραφικής περιοχής που καλύπτει το Άρθρο 6 της Συνθήκης του ΝΑΤΟ.
Το Λονδίνο μπορεί να διατυπώσει διπλωματικές αντιρρήσεις, ιδίως εάν η στρατιωτική αναβάθμιση της Αργεντινής συνδεθεί ρητά από την ηγεσία της με την άσκηση πίεσης για τα νησιά. Η επιρροή του, πάντως, θα εξαρτηθεί από τη βαρύτητα που θα αποδώσουν το Παρίσι και το Βερολίνο στις βρετανικές ανησυχίες σε σύγκριση με τα βιομηχανικά οφέλη και τις σχέσεις τους με την Αργεντινή.
Η οικονομική διάσταση ενδέχεται να υπερισχύσει των προβληματισμών στην Ευρώπη για τα Φόκλαντ. Στη Γαλλία, άλλωστε, παραμένει η δυσαρέσκεια για την απώλεια της εξαγωγικής συμφωνίας υποβρυχίων Shortfin Barracuda προς την Αυστραλία, μετά τη συμφωνία AUKUS.
Οι βρετανικοί περιορισμοί στις εξαγωγές όπλων προς την Αργεντινή μπορούν να δημιουργήσουν εμπόδια σε συστήματα που περιλαμβάνουν εξαρτήματα ελεγχόμενης βρετανικής προέλευσης. Αντίστοιχο πρόβλημα αντιμετώπισε η προτεινόμενη πώληση νοτιοκορεατικών αεροσκαφών FA-50, καθώς χρησιμοποιούσαν βρετανικά εκτινασσόμενα καθίσματα.
Υπάρχουν, επίσης, ιστορικά προηγούμενα διαφορετικής αντιμετώπισης. Η Γαλλία επέβαλε εμπάργκο στις παραδόσεις όπλων προς την Αργεντινή κατά τη διάρκεια του πολέμου του 1982 και παρείχε στη Βρετανία πληροφορίες για τους πυραύλους Exocet. Η Δυτική Γερμανία, αντίθετα, παρέδωσε στη συνέχεια τα δύο υποβρύχια TR-1700, τα Santa Cruz το 1984 και το San Juan το 1985. Τα τέσσερα γερμανικής κατασκευής αντιτορπιλικά MEKO 360 εντάχθηκαν επίσης σε υπηρεσία στο αργεντινό Ναυτικό την περίοδο 1983–1984.
Εναλλακτικές λύσεις από τη Βραζιλία και τη Νότια Κορέα
Η Δανία, ένας ακόμη στενός σύμμαχος της Βρετανίας, προμήθευσε πρόσφατα την Αργεντινή με 12 μεταχειρισμένα μαχητικά F-16, ενώ προβλέπεται να ακολουθήσουν άλλα 12. Η συμφωνία αποτελεί ακόμη ένα παράδειγμα προμήθειας σύγχρονου στρατιωτικού εξοπλισμού από χώρες που διατηρούν στενές σχέσεις με το Ηνωμένο Βασίλειο, παρά τη συνεχιζόμενη διαμάχη για τα Φόκλαντ.
Ακόμη και αν οι βρετανικές διπλωματικές παρεμβάσεις περιπλέξουν μια ευρωπαϊκή συμφωνία, η Αργεντινή θα μπορούσε να αναζητήσει άλλους προμηθευτές ή μεταχειρισμένα υποβρύχια. Ωστόσο, η προέλευση της τεχνολογίας και οι σχετικές εγκρίσεις εξαγωγών θα εξακολουθούσαν να αποτελούν παράγοντες που θα πρέπει να ληφθούν υπόψη.
Η Βραζιλία έχει εξεταστεί σε δύο διαφορετικά σενάρια ανασύστασης της αργεντινής υποβρυχιακής δύναμης. Το πρώτο αφορούσε τη μεταβίβαση μεταχειρισμένων υποβρυχίων τύπου Tupi, τα οποία βασίζονται στο γερμανικό Type 209/1400. Τον Ιούνιο του 2019, το βραζιλιάνικο Ναυτικό επιβεβαίωσε ότι οι διμερείς συνομιλίες περιλάμβαναν τη μελέτη ενδεχόμενης μεταβίβασης, καθώς και συνεργασία στη συντήρηση και την κατασκευή υποβρυχίων. Οι συζητήσεις δεν οδήγησαν σε ολοκληρωμένη αγορά.
Η δεύτερη πρόταση αφορά την κατασκευή νέων υποβρυχίων Scorpène γαλλικού σχεδιασμού για την Αργεντινή στο Ιταγουαΐ της Βραζιλίας, όπου η Naval Group κατέχει ποσοστό 41% στο ναυπηγείο υποβρυχίων. Ο υπουργός Άμυνας της Βραζιλίας έχει προωθήσει αυτή την επιλογή, η οποία θα διατηρούσε τη δραστηριότητα της εγχώριας ναυπηγικής βιομηχανίας και θα έδινε στην Αργεντινή πρόσβαση σε εγκαταστάσεις κατασκευής και υποστήριξης στην ίδια ήπειρο.
Οι πολιτικές σχέσεις μεταξύ Μπουένος Άιρες και Μπραζίλια αποτελούν, ωστόσο, πιθανό εμπόδιο. Οι εκτιμήσεις για τις παραδόσεις κυμαίνονται μεταξύ 2032 και 2036, χωρίς να έχει συμφωνηθεί σύμβαση ή δεσμευτικό χρονοδιάγραμμα ναυπήγησης.
Η Νότια Κορέα διαθέτει ανεπτυγμένη βιομηχανία κατασκευής υποβρυχίων και εμπειρία στις εξαγωγές, έχοντας προμηθεύσει σκάφη στην Ινδονησία. Η Hanwha Ocean προωθεί επίσης διεθνώς το μεγαλύτερο KSS-III. Η χώρα αποτελεί δυνητικό προμηθευτή εάν η Αργεντινή διευρύνει την αναζήτησή της, αν και ακόμη και ένα νοτιοκορεατικής κατασκευής υποβρύχιο δεν θα ήταν κατ' ανάγκην απαλλαγμένο από ευρωπαϊκούς περιορισμούς εξαγωγών. Παλαιότερα κορεατικά σχέδια έχουν γερμανική προέλευση, ενώ η βρετανική Babcock προμηθεύει συστήματα διαχείρισης και εκτόξευσης όπλων για το πρόγραμμα KSS-III.
Η ανθυποβρυχιακή άμυνα των Φόκλαντ
Η μόνιμη βρετανική παρουσία στα Φόκλαντ έχει σχεδιαστεί κυρίως για την αποτροπή και την αντιμετώπιση αεροπορικής ή επιφανειακής επίθεσης. Τα μαχητικά Typhoon και το σύστημα Sky Sabre παρέχουν αεράμυνα, ενώ το περιπολικό ανοικτής θαλάσσης, σήμερα το HMS Medway, υποστηρίζει την ασφάλεια στη θάλασσα και επιβεβαιώνει τη βρετανική παρουσία. Δεν υπάρχει, ωστόσο, μόνιμα εγκατεστημένη ανθυποβρυχιακή ικανότητα στα νησιά.
Μια αξιόπιστη υποβρυχιακή απειλή θα μπορούσε να επιβάλει την προστασία των στρατιωτικών μεταφορών, την επιτήρηση των θαλάσσιων προσβάσεων και την ενίσχυση της ασφάλειας των υπεράκτιων εγκαταστάσεων. Η απάντηση θα μπορούσε να περιλαμβάνει φρεγάτες, αεροσκάφη ναυτικής επιτήρησης ή πυρηνοκίνητο επιθετικό υποβρύχιο. Κάθε τέτοιο μέσο θα έπρεπε να αποσπαστεί από δυνάμεις που ήδη εκτελούν άλλες αποστολές και να υποστηριχθεί σε απόσταση περίπου 13.000 χιλιομέτρων από το Ηνωμένο Βασίλειο.
Τα μη επανδρωμένα συστήματα θα μπορούσαν να προσφέρουν έναν οικονομικότερο ή τουλάχιστον ταχύτερα αναπτυσσόμενο τρόπο διατήρησης σταθερής ανθυποβρυχιακής επιτήρησης γύρω από τα νησιά. Δεν θα καταργούσαν, ωστόσο, την ανάγκη επανδρωμένων μέσων.
Το Ηνωμένο Βασίλειο συγκαταλέγεται στις χώρες που αναπτύσσουν αυτή την προσέγγιση μέσω του προγράμματος Atlantic Bastion, το οποίο φιλοδοξεί να συνδυάσει μη επανδρωμένους αισθητήρες με φρεγάτες, υποβρύχια και αεροσκάφη στον Βόρειο Ατλαντικό. Εάν τα νέα αργεντινά υποβρύχια ενταχθούν σε υπηρεσία τη δεκαετία του 2030, η Βρετανία θα μπορούσε έως τότε να διαθέτει πιο ώριμη και εκτενώς δοκιμασμένη ανθυποβρυχιακή ικανότητα με μη επανδρωμένα μέσα.
Η προοπτική ανάπτυξης μη επανδρωμένων αεροσκαφών από την Αργεντινή με πιθανό ρόλο γύρω από τα Φόκλαντ αποτελεί ξεχωριστό ζήτημα.
Η απόκτηση υποβρυχίων είναι μια δαπανηρή και χρονοβόρα διαδικασία για κάθε χώρα, ενώ η αυξανόμενη διεθνής ζήτηση επιβαρύνει περαιτέρω τη διαθέσιμη ναυπηγική δυναμικότητα. Η Αργεντινή πρέπει ακόμη να εξασφαλίσει χρηματοδότηση, να υπογράψει σύμβαση και να ανασυγκροτήσει τον μηχανισμό που απαιτείται για τη λειτουργία των νέων σκαφών.
Ακόμη και αν επιτευχθούν οι ημερομηνίες παράδοσης που έχουν συζητηθεί, η χώρα θα έχει συμπληρώσει τουλάχιστον 15 χρόνια χωρίς επιχειρησιακό υποβρύχιο, ενώ θα ακολουθήσει πρόσθετη περίοδος δοκιμών και επιχειρησιακής προετοιμασίας. Το χρονικό περιθώριο επιτρέπει στη Βρετανία να προετοιμαστεί, αλλά ο ανταγωνισμός για την προσοχή και τους διαθέσιμους πόρους αφήνει περιορισμένα περιθώρια για την αντιμετώπιση της αναβάθμισης της αργεντινής υποβρυχιακής δύναμης, η οποία θα μπορούσε να μεταβάλει αισθητά τη στρατηγική ισορροπία στον Νότιο Ατλαντικό.
www.worldenergynews.gr
