Μία σειρά από στρεβλώσεις που δεν έχουν ποτέ ενεργοποιηθεί με αυτό τον τρόπο και όλες μαζί ταυτόχρονα, απειλεί να προκαλέσει ένα ενεργειακό σοκ για το οποίο οι κοινωνίες δεν είναι προετοιμασμένες και αγνοούν.
Μία μόνο από τις στρεβλώσεις είναι οι τιμές, μία άλλη είναι οι ελλείψεις, αλλά και οι περιοχές που εντοπίζονται, μία άλλη είναι τα περίφημα αποθέματα των 400 εκατ. βαρελιών που έχει τεράστια σημασία το που βρίσκονται. Διότι αν είναι εγκλωβισμένα στο Ορμούζ, δεν μπορούν να βγουν. Επίσης τα πλοία που μεταφέρουν τα φορτία. Αν για παράδειγμα είναι αποκλεισμένα εκτός Ορμούζ, τι θα μεταφέρουν;
Ένα από τα ταμπού της πετρελαϊκής αγοράς είναι και οι τιμές. Δεν πρόφθασε να μπει καλά- καλά ο Απρίλιος και το πρόβλημα έγινε ξεκάθαρο στους μετέχοντες στην αγορά, ενώ το κοινό δεν το γνωρίζει. Έτσι είδαμε να ρολάρουν τα συμβόλαια του Brent στον επόμενο μήνα, με χαμηλότερες τιμές. Πολύ φυσικό, η αγορά μπορεί να περιμένει ότι δεν θα υπάρχει πρόβλημα τον Ιούνιο. Το θέμα είναι το τώρα…
Και αυτό ακριβώς απεικονίζει η τεράστια στρέβλωση και το «καπέλο» στην τιμή που αγοράζει το διυλιστήριο. Στην τιμή που αγοράζει, τώρα. Σε ποια τιμή; 32-33 δολάρια ακριβότερα από το μελλοντικό συμβόλαιο, στα 141+ δολάρια το βαρέλι. Αυτό είναι και το λεγόμενο premium.
Στα παράγωγα οι ειδικοί αποκαλούν την κατάσταση αυτή backwardation. Σημαίνει απλά, το να μην κοιτάς στο μέλλον αν θα πουλήσει ακριβότερα, αλλά πόσο ακριβά θα πουλήσεις ΤΩΡΑ, σε αυτόν που καίγεται. Και οι τιμές που ο Κράμερ ονομάζει τιμές σποτ, είναι οι τιμές που αγοράζουν τα διυλιστήρια. Οι τιμές Platts. Στα 141+
Η Platts που τώρα είναι τμήμα της S&P (Global Commodity Insights) είναι ο έγκυρος ιδιωτικός οργανισμός στον κόσμο που ορίζει τις τιμές αναφοράς (benchmarks) για την παγκόσμια αγορά ενέργειας και εμπορευμάτων. Δεν είναι χρηματιστήριο, αλλά ένας ανεξάρτητος οίκος που λειτουργεί ως «διαιτητής» της αγοράς του φυσικού εμπορεύματος, όπως πωλείται χωρίς να υπολογιστούν, κόστη, ασφάλιση κλπ. Η τελική τιμή τα περιλαμβάνει και ονομάζεται CIF.
Τι ακριβώς κάνει η Platts;
Συλλέγει πληροφορίες και για το πετρέλαιο που παραδίδεται σε φυσική και όχι χάρτινη μορφή παραγώγου, από αγοραστές, πωλητές και μεσίτες για τις πραγματικές τιμές που συμφωνήθηκαν.
Κι εκεί έρχεται η διαδικασία Market on Close (MOC), γνωστή και ως «το παράθυρο» -the window, που καταγράφει προσφορά και ζήτηση πριν το κλείσιμο της ημέρας, για να βγάλει την τελική τιμή. Την τιμή της ημέρας.
Οι τιμές που δημοσιεύει η Platts χρησιμοποιούνται ως βάση στα συμβόλαια μεταξύ κρατών, διυλιστηρίων και πετρελαϊκών κολοσσών. Και το πιο διάσημο προϊόν της,το benchmark είναι το brent.
Θα έπρεπε να είναι το λιγοστό brent o δείκτης όσο ποιοτικό κι αν είναι; Αυτό είναι ένα επίσης ένα θέμα. Αλλά το ζήτημα είναι τώρα, οι μεγάλοι traders, με πολλά εκατομμύρια βαρέλια προς παράδοση και με έλεγχο σε φορτία και τάνκερ, η Vitol, η Trafigura, η Glencore και η Gunvor, πουλάνε σε τιμές Platts. Και οι majors επίσης το ίδιο. Τα τμήματα του trading των εταιριών, όπως η Shell, η BP και η TotalEnergies.
Και υπάρχει μία τεράστια ψαλίδα στην τιμή, που απεικονίζει αυτή τη στρέβλωση. Μπορεί να είναι κερδοσκοπία; Ότι κι αν είναι λέει πολλά για τις ελλείψεις, στην αγορά. Κάτι έχει σπάσει, σε παραγωγή, σε φορτία, σε μεταφορική ικανότητα και οι τιμές δείχνουν αυτό το φόβο με το premium που πουλάνε φυσικό προϊόν, σε διυλιστήρια. Βλέπουμε φορτία να ξεκινούν για αλλού και να τα αρπάζει ένας άλλος. Είναι ο φόβος της έλλειψης.
Αν το διυλιστήριο δεν λειτουργήσει θα πάθει ζημιά. Δεν μπορεί να το επιτρέψει. Να πάρει φθηνό πετρέλαιο από αλλού; Είναι μία λύση, αλλά τα διυλιστήρια λειτουργούν με μείγματα, όπως τα δικά μας. Όλα τα πετρέλαια δεν είναι κατάλληλα.
Ειδικές συνθήκες στα ναύλα
Μία άλλη στρέβλωση, είναι ότι ένας μακρινός ακριβότερος ναύλος ήδη υπερτιμημένος σε ιστορικά υψηλές τιμές για αμερικανικό πετρέλαιο WTI, δίνει τελικά καλύτερη τελική τιμή CIF από την αγορά του ίδιου φορτίου με τιμή Platts και με μικρότερο ναύλο κοντινής διαδρομής.
Το κόστος για ένα σούπερ-τάνκερ (VLCC) έχει εξαπλασιαστεί από την αρχή του έτους. Για διαδρομές από τον Κόλπο του Μεξικού προς την Ασία, το κόστος αγγίζει πλέον τα 29 εκατομμύρια δολάρια ανά ταξίδι (με χρέωση περίπου 14,50 δολάρια το βαρέλι), που αποτελεί ιστορικό υψηλό.
Ενώ κανονικά ο ναύλος αντιπροσωπεύει το 5% της τιμής του πετρελαίου, τώρα έχει φτάσει να αποτελεί ακόμα και το 20% της αξίας του βαρελιού.
Αυτή τη στιγμή ένα Suezmax με 1 εκατ. βαρέλια αμερικανικού WTI μπορεί να είναι και 17 εκατ. δολάρια φθηνότερο κι ας έρθει από τις ΗΠΑ, παρά το ίδιο φορτίο τιμολογημένο με Brent Platts.
wwww.worldenerynews.gr
