Η μονάδα ισχύος 200 MW αναμένεται να παράγει 60 μετρικούς τόνους υδρογόνου ημερησίως, υποστηρίζοντας το διυλιστήριο Pernis στο Rotterdam, το οποίο επεξεργάζεται 404.000 βαρέλια την ημέρα, με έναρξη λειτουργίας αργότερα μέσα στο 2026
Η Shell ετοιμάζεται να ξεκινήσει την παραγωγή ανανεώσιμου υδρογόνου στο μεγαλύτερο διυλιστήριο της Ευρώπης, καθώς ο ηλεκτρολύτης Holland Hydrogen 1 πλησιάζει στην ολοκλήρωσή του ενόψει της συμμόρφωσης με τους αυστηρότερους ευρωπαϊκούς κανονισμούς για καθαρά καύσιμα.
Η μονάδα ισχύος 200 MW αναμένεται να παράγει 60 μετρικούς τόνους υδρογόνου ημερησίως, υποστηρίζοντας το διυλιστήριο Pernis στο Rotterdam, το οποίο επεξεργάζεται 404.000 βαρέλια την ημέρα, με έναρξη λειτουργίας αργότερα μέσα στο 2026.
Η εγκατάσταση βρίσκεται στην επέκταση Maasvlakte στο λιμάνι του Rotterdam, σε έκταση που έχει ανακτηθεί από τη θάλασσα.
Η αίθουσα του ηλεκτρολύτη είναι έτοιμη να υποδεχθεί τα στοιχεία παραγωγής υδρογόνου, τα οποία συναρμολογούνται σε γειτονικό κτίριο, ενώ ένα πολύπλοκο σύστημα σωληνώσεων και δεξαμενών θα υποστηρίζει στοίβα αλκαλικής ηλεκτρόλυσης 20 MW από την Thyssenkrupp Nucera.
Τα στοιχεία αυτά αποτελούν το τελευταίο στάδιο εγκατάστασης, σηματοδοτώντας την έναρξη της εγγύησης λειτουργίας της μονάδας, χρησιμοποιώντας νερό υψηλής καθαρότητας και ηλεκτρολύτη υδροξειδίου του καλίου, με το υδρογόνο να διοχετεύεται σε συμπιεστές και το οξυγόνο να απελευθερώνεται στην ατμόσφαιρα.
Οι συμπιεστές περιβάλλονται από ισχυρούς τσιμεντένιους τοίχους για προστασία σε περίπτωση έκρηξης, ενώ τον Μάρτιο ολοκληρώθηκε η συγκόλληση του αγωγού μήκους 32 χιλιομέτρων που συνδέει τη μονάδα, με τις εργασίες να συνεχίζονται στο διυλιστήριο.
Η Shell έχει συνάψει συμφωνία με τη Gasunie για τη μεταφορά υδρογόνου, ενώ στο μέλλον αναμένεται να συμμετάσχουν και άλλοι παραγωγοί, την ώρα που η Air Liquide κατασκευάζει κοντά τη δική της μονάδα 200 MW.
Στο συγκρότημα Pernis, που έχει το μέγεθος μικρής πόλης, η Shell διαχειρίζεται δίκτυο υδρογόνου το οποίο τροφοδοτείται από μονάδες μετατροπής φυσικού αερίου και βιομηχανικούς προμηθευτές.
Όταν τεθεί πλήρως σε λειτουργία, ο ηλεκτρολύτης θα καλύπτει το 5% έως 10% των αναγκών του διυλιστηρίου, με την παραγωγή να εξαρτάται από την αιολική ενέργεια που παράγεται κάθε μήνα.
Ο επικεφαλής υδρογόνου της Shell, Andy Beard, υπογράμμισε την πολυπλοκότητα του εγχειρήματος, σημειώνοντας ότι η εταιρεία έχει αποκτήσει τεχνογνωσία σταδιακά.
Η μονάδα θα τροφοδοτείται από το υπεράκτιο αιολικό πάρκο Hollandse Kust Noord ισχύος 759 MW, το οποίο λειτουργεί από το 2023 μέσω της κοινοπραξίας CrossWind με τη συμμετοχή της Eneco.
Η Shell σχεδιάζει να προσαρμόζει την παραγωγή ανάλογα με την ένταση του ανέμου και τις τιμές ενέργειας, ενώ σε περιπτώσεις υψηλών τιμών ρεύματος ενδέχεται να διοχετεύει την ηλεκτρική ενέργεια πίσω στο δίκτυο αντί να λειτουργεί τον ηλεκτρολύτη.
Το υδρογόνο χρησιμοποιείται για τη διάσπαση υδρογονανθράκων σε προϊόντα υψηλής αξίας όπως καύσιμα αεροσκαφών και ντίζελ, καθώς και για την αποθείωση του πετρελαίου.
Η μονάδα αναμένεται να αποτελέσει μία από τις πρώτες παγκοσμίως σε αυτό το μέγεθος, με την εταιρεία να στοχεύει στην απόκτηση εμπειρίας πριν εξετάσει περαιτέρω επέκταση, καθώς υπάρχει διαθέσιμος χώρος για επιπλέον εγκατάσταση 200 MW.
Ολοκληρώνεται κι άλλη μονάδα
Παράλληλα, η Shell ολοκληρώνει και δεύτερη μονάδα 100 MW, το Refhyne II, στο διυλιστήριο Rheinland στη Γερμανία.
Το έργο συμμορφώνεται με τα κριτήρια της Ευρωπαϊκής Ένωσης για πράσινο υδρογόνο, που απαιτούν σύνδεση με νέες ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, ενώ από το 2030 προβλέπεται ακόμη αυστηρότερη ωριαία αντιστοίχιση παραγωγής και κατανάλωσης.
Η μετάβαση αυτή ενδέχεται να μειώσει τη χρήση του ηλεκτρολύτη κατά 20% και να αυξήσει το κόστος κατά περίπου 2 ευρώ ανά κιλό, σύμφωνα με εκτιμήσεις.
Σύμφωνα με την S&P Global, το κόστος παραγωγής πράσινου υδρογόνου στην Ολλανδία ανέρχεται σε περίπου 7,93 ευρώ ανά κιλό, γεγονός που ενισχύει τις πιέσεις της βιομηχανίας προς την Ευρωπαϊκή Ένωση για χαλάρωση των κανονισμών.
Η Shell και άλλοι παράγοντες της αγοράς ζητούν πιο ευέλικτες ρυθμίσεις, προειδοποιώντας ότι οι υφιστάμενοι κανόνες αυξάνουν το κόστος και δημιουργούν αβεβαιότητα σε ένα κρίσιμο στάδιο ανάπτυξης της αγοράς υδρογόνου.
