Σχετικά Άρθρα
ΠΑΣΟΚ - 5ο σποτ για το Ταμείο Ανάκαμψης: «Η μεγάλη χαμένη ευκαιρία για το διαδίκτυο και τη συνδεσιμότητα»
Μιλούν διαρκώς για στήριξη της οικογένειας, για αντιμετώπιση του δημογραφικού, για κοινωνική συνοχή και για προστασία των πιο ευάλωτων. Όταν όμως έρχεται η ώρα να αξιοποιηθούν οι τεράστιοι πόροι του Ταμείου Ανάκαμψης για να γίνουν χειροπιαστές παρεμβάσεις για το παιδί, την οικογένεια και την κοινωνική ένταξη, οι στόχοι εξαφανίζονται, τα έργα απεντάσσονται και ακόμη και οι ήδη ανεπαρκείς δεσμεύσεις συρρικνώνονται.
Αυτό είναι το συμπέρασμα που αναδεικνύει το 6ο σποτ της καμπάνιας του ΠΑΣΟΚ - Κινήματος Αλλαγής και του υπεύθυνου ΚΤΕ Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, Παύλου Γερουλάνου, με τίτλο «Ταμείο Ανάκαμψης και Ελλάδα 2.0: Η μεγάλη χαμένη ευκαιρία για τη χώρα».
Μετά τις χαμένες ευκαιρίες σε έργα άρδευσης και ύδρευσης, πολιτικής προστασίας, έρευνας και καινοτομίας, ενέργειας, συνδεσιμότητας και ψηφιακών υποδομών, το νέο σποτ στρέφει τον φακό σε έναν τομέα που αφορά άμεσα την καθημερινότητα εκατομμυρίων πολιτών: την οικογένεια, το παιδί και την κοινωνική ένταξη.
Και τα στοιχεία προκαλούν εύλογα ερωτήματα:
1. Οι 50.000 νέες θέσεις σε βρεφονηπιακούς σταθμούς που έγιναν… καπνός
Στο αρχικό Ελλάδα 2.0, στο πλαίσιο του μέτρου 16919, υπήρχε ένας συγκεκριμένος και μετρήσιμος στόχος: μέχρι τα τέλη του 2024 να έχει ολοκληρωθεί και στελεχωθεί ένας αριθμός τουλάχιστον 50.000 νέων θέσεων σε βρεφονηπιακούς σταθμούς.
Μια παρέμβαση που θα μπορούσε να δώσει πραγματική ανάσα σε χιλιάδες οικογένειες, ιδιαίτερα σε μια χώρα όπου κάθε χρόνο υπάρχουν παιδιά που μένουν εκτός διαθέσιμων θέσεων.
Ο στόχος όμως διαγράφηκε μετά την αναθεώρηση του Ταμείου Ανάκαμψης.
Το αποτέλεσμα είναι η γνωστή αντίφαση: η κυβέρνηση μιλά για δημογραφικό και στήριξη της οικογένειας, ενώ ένας από τους πιο συγκεκριμένους στόχους που θα μπορούσαν να ενισχύσουν έμπρακτα τις οικογένειες αφαιρέθηκε από το Ελλάδα 2.0.
Όπως είχε επισημάνει και η βουλευτής Ευβοίας και υπεύθυνη του ΚΤΕ Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας του ΠΑΣΟΚ - Κινήματος Αλλαγής, Κατερίνα Καζάνη, το ερώτημα παραμένει απλό:
«Voucher δίνετε. Θέσεις δεν υπάρχουν»
2. Διαγράφηκαν και τα 135 Κέντρα Δημιουργικής Απασχόλησης για παιδιά 12–15 ετών
Το ίδιο μέτρο 16919 - «Παιδική Προστασία» περιλάμβανε ακόμη μία σημαντική πρόβλεψη.
Στο αρχικό Ελλάδα 2.0 προβλεπόταν μέχρι τα τέλη του 2025 η δημιουργία 135 Κέντρων Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών, με ένταξη αντικειμένων στους τομείς των θετικών επιστημών, της τεχνολογίας, της μηχανικής και των μαθηματικών (STEM) για παιδιά ηλικίας 12 έως 15 ετών.
Μια παρέμβαση που θα μπορούσε να δώσει σε παιδιά πρόσβαση σε σύγχρονες γνώσεις και δεξιότητες, να ενισχύσει την εκπαιδευτική τους πορεία και παράλληλα να στηρίξει τις οικογένειές τους.
Και αυτός ο στόχος όμως διαγράφηκε από το Ελλάδα 2.0.
3. Απεντάχθηκαν οι εγκαταστάσεις παιδικής μέριμνας μέσα σε μεγάλες επιχειρήσεις
Το αρχικό σχέδιο προέβλεπε, μέσω του μέτρου 16945, μέχρι το 2024 την ολοκλήρωση και στελέχωση τουλάχιστον 120 εγκαταστάσεων παιδικής μέριμνας εντός μεγάλων επιχειρήσεων.
Η στόχευση ήταν συγκεκριμένη:
- 50 επιχειρήσεις με περισσότερους από 100 εργαζομένους.
- 70 επιχειρήσεις με περισσότερους από 250 εργαζομένους.
- Συνολικά 120 εγκαταστάσεις παιδικής μέριμνας.
- Προϋπολογισμός έργου: 16 εκατομμύρια ευρώ.
Η λογική ήταν επίσης ξεκάθαρη: να δημιουργηθούν υποδομές που θα βοηθούν εργαζόμενους γονείς να συνδυάζουν την εργασία με την οικογενειακή ζωή.
Όμως το μέτρο και το σχετικό έργο απεντάχθηκαν γρήγορα από το Ταμείο Ανάκαμψης.
Μια ακόμη ευκαιρία για τη συμφιλίωση επαγγελματικής και οικογενειακής ζωής χάθηκε.
4. Απεντάχθηκε και η στήριξη για την εργασιακή ένταξη ατόμων στο φάσμα του αυτισμού
Η κοινωνική ένταξη δεν αφορά μόνο την οικογένεια με την κλασική έννοια. Αφορά και τη δυνατότητα ανθρώπων με αναπηρία να συμμετέχουν ισότιμα στην κοινωνική και οικονομική ζωή.
Κι όμως, στις 19 Νοεμβρίου 2025, με κυβερνητική απόφαση, απεντάχθηκε από το Ταμείο Ανάκαμψης το έργο «Υποστήριξη της κοινωνικής ενσωμάτωσης ατόμων στο φάσμα του αυτισμού (ΔΑΦ)», στο πλαίσιο του μέτρου 16904.
Το έργο είχε προϋπολογισμό 8,3 εκατομμυρίων ευρώ.
Προέβλεπε την υποστήριξη της εργασιακής ενσωμάτωσης ατόμων στο φάσμα του αυτισμού, μέσω:
- συμβουλευτικής υποστήριξης,
- επιδότησης μισθολογικού κόστους,
- επιδότησης εργοδοτικών εισφορών.
Σύμφωνα με τον αρχικό σχεδιασμό, θα μπορούσαν να ωφεληθούν 200 οικογένειες.
Και αυτό το έργο, όμως, βγήκε από το Ταμείο Ανάκαμψης.
5. Εξαφανίστηκε ο στόχος για επαγγελματική αναδοχή 160 παιδιών με σοβαρές αναπηρίες
Στο αρχικό Ελλάδα 2.0, και πάλι στο πλαίσιο του μέτρου 16919, υπήρχε ένας στόχος που αφορούσε παιδιά και εφήβους που χρειάζονται ιδιαίτερη φροντίδα.
Προβλεπόταν μέχρι τα τέλη του 2023 η επαγγελματική αναδοχή 160 ανηλίκων με σοβαρές αναπηρίες, δηλαδή με ποσοστό αναπηρίας άνω του 67%, και/ή σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας.
Πρόκειται για παιδιά που χρειάζονται αυξημένη προστασία, σταθερό περιβάλλον και εξειδικευμένη φροντίδα.
Και όμως, και αυτός ο στόχος διαγράφηκε από το Ελλάδα 2.0.
6. Εκτός σχεδιασμού και η στήριξη 7.000 δικαιούχων του Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος
Στο μέτρο 16922 - Κοινωνική Ένταξη, το αρχικό Ελλάδα 2.0 προέβλεπε προγράμματα στήριξης της ένταξης για 7.000 δικαιούχους του Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος, μαζί με διαδικασία πιστοποίησης των δεξιοτήτων τους.
Ο στόχος ήταν να δοθεί σε οικονομικά ευάλωτους συμπολίτες μας η δυνατότητα να αποκτήσουν ή να ενισχύσουν δεξιότητες και να βελτιώσουν τις προοπτικές κοινωνικής και επαγγελματικής τους ένταξης.
Μετά την τελευταία αναθεώρηση, όμως, το συγκεκριμένο ορόσημο δεν υπάρχει πλέον στο Ελλάδα 2.0.
Έτσι, ακόμη μία ομάδα πολιτών που είχε προβλεφθεί να στηριχθεί μέσω των πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης βρέθηκε εκτός του συγκεκριμένου σχεδιασμού.
7. Από τα μόλις 100 διαμερίσματα… στα μόλις 50
Και αν όλα τα παραπάνω δεν ήταν αρκετά, υπάρχει και το ζήτημα της κοινωνικής κατοικίας.
Την ώρα που η στεγαστική κρίση πιέζει νοικοκυριά σε ολόκληρη την Ευρώπη και χώρες όπως η Πορτογαλία, η Ισπανία και η Ιταλία αξιοποιούν πόρους του Ταμείου Ανάκαμψης για την κατασκευή κοινωνικών κατοικιών, το αρχικό Ελλάδα 2.0 προέβλεπε μια εξαιρετικά περιορισμένη παρέμβαση.
Στο μέτρο 16922, μέχρι τα τέλη του 2024 προβλεπόταν η ανακαίνιση 100 διαμερισμάτων:
- 70 στον Δήμο Αθηναίων
- 30 στον Δήμο Θεσσαλονίκης
Στόχος ήταν η παροχή στεγαστικής στήριξης στις πλέον ευάλωτες ομάδες που απειλούνται ή αντιμετωπίζουν έλλειψη στέγης.
Το αρχικό σχέδιο μιλούσε για 100 διαμερίσματα και 250 δικαιούχους.
Και όμως, αντί ο στόχος να αυξηθεί μπροστά στην οξύτητα της στεγαστικής κρίσης, μειώθηκε ακόμη περισσότερο.
Από τα ήδη ανεπαρκή 100 διαμερίσματα, ο στόχος κατέληξε σε 50 διαμερίσματα.
Δηλαδή, στο μισό.
Η μεγάλη χαμένη ευκαιρία δεν είναι ένας αριθμός. Είναι άνθρωποι.
Πίσω από κάθε διαγραμμένο ορόσημο υπάρχει μια πραγματική ανάγκη.
Πίσω από τις 50.000 θέσεις βρεφονηπιακών σταθμών βρίσκονται γονείς που αναζητούν θέση για το παιδί τους.
Πίσω από τα 135 Κέντρα Δημιουργικής Απασχόλησης βρίσκονται παιδιά που θα μπορούσαν να αποκτήσουν σύγχρονες δεξιότητες.
Πίσω από τις 120 εγκαταστάσεις παιδικής μέριμνας βρίσκονται εργαζόμενοι γονείς που χρειάζονται πραγματική στήριξη.
Πίσω από τις 200 οικογένειες του προγράμματος για τα άτομα στο φάσμα του αυτισμού βρίσκονται άνθρωποι που χρειάζονται πρόσβαση στην εργασία και την κοινωνική ζωή.
Πίσω από τους 160 ανηλίκους με σοβαρές αναπηρίες ή προβλήματα ψυχικής υγείας βρίσκονται παιδιά που χρειάζονται προστασία.
Πίσω από τους 7.000 δικαιούχους του Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος βρίσκονται οικονομικά ευάλωτοι πολίτες που χρειάζονται μια πραγματική ευκαιρία ένταξης.
Και πίσω από τα 100 διαμερίσματα που έγιναν 50, βρίσκονται άνθρωποι που αναζητούν ένα σπίτι.
Αυτό είναι το πραγματικό ερώτημα για το Ελλάδα 2.0:
Όταν η χώρα είχε στη διάθεσή της έναν από τους μεγαλύτερους χρηματοδοτικούς πόρους της σύγχρονης ιστορίας της, γιατί οι στόχοι για την οικογένεια, το παιδί και τους πιο ευάλωτους όχι μόνο δεν έγιναν πιο φιλόδοξοι, αλλά σε πολλές περιπτώσεις διαγράφηκαν, απεντάχθηκαν ή μειώθηκαν;
Γιατί, τελικά, το Ταμείο Ανάκαμψης δεν είναι απλώς λογιστικοί πίνακες και ορόσημα. Είναι η ευκαιρία μιας γενιάς να αλλάξει την καθημερινότητα της επόμενης.
Και όταν αυτή η ευκαιρία χάνεται, το κόστος δεν αποτυπώνεται μόνο σε εκατομμύρια ευρώ. Αποτυπώνεται στις ζωές των ανθρώπων που δεν στηρίχθηκαν ποτέ.
www.worldenergynews.gr
