Ο ΣΠΕΦ χαρακτηρίζει το τέλος μια οριζόντια φορολογική επιβάρυνση, η οποία δεν λαμβάνει υπόψη ούτε τον τζίρο ούτε την κερδοφορία ούτε τη φοροδοτική δυνατότητα μιας επιχείρησης. Όπως επισημαίνει, επιβάλλεται ακόμη και σε επιχειρήσεις που καταγράφουν ζημιές ή δεν έχουν ουσιαστικό εισόδημα, ενώ δημιουργεί διαφορετική φορολογική μεταχείριση ανάλογα με τη νομική μορφή μιας δραστηριότητας
Την άμεση κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος για τα νομικά πρόσωπα και τις νομικές οντότητες ζητά ο Σύνδεσμος Παραγωγών Ενέργειας με Φωτοβολταϊκά (ΣΠΕΦ), με επιστολή του προς το υπουργείο Οικονομικών, ενόψει των φορολογικών εξαγγελιών της κυβέρνησης στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης.
Ο ΣΠΕΦ υποστηρίζει ότι η σχετική επιβάρυνση θα πρέπει να καταργηθεί ήδη από το φορολογικό έτος 2026, τόσο για τις έδρες όσο και για τα υποκαταστήματα των επιχειρήσεων, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στις εταιρείες που δραστηριοποιούνται στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από φωτοβολταϊκούς σταθμούς.
Σύμφωνα με τον Σύνδεσμο, το τέλος επιτηδεύματος εξακολουθεί να επιβαρύνει τα νομικά πρόσωπα, παρά το γεγονός ότι έχει ήδη καταργηθεί για τα φυσικά πρόσωπα από το φορολογικό έτος 2024, βάσει του ν. 5162/2024. Η ετήσια επιβάρυνση ανέρχεται σε 800 ή 1.000 ευρώ για την έδρα, ανάλογα με τον πληθυσμό της περιοχής, ενώ για κάθε υποκατάστημα επιβάλλονται επιπλέον 600 ευρώ. Παράλληλα, το συγκεκριμένο ποσό δεν αναγνωρίζεται ως εκπιπτόμενη δαπάνη από τα ακαθάριστα έσοδα.
Ο ΣΠΕΦ χαρακτηρίζει το τέλος μια οριζόντια φορολογική επιβάρυνση, η οποία δεν λαμβάνει υπόψη ούτε τον τζίρο ούτε την κερδοφορία ούτε τη φοροδοτική δυνατότητα μιας επιχείρησης. Όπως επισημαίνει, επιβάλλεται ακόμη και σε επιχειρήσεις που καταγράφουν ζημιές ή δεν έχουν ουσιαστικό εισόδημα, ενώ δημιουργεί διαφορετική φορολογική μεταχείριση ανάλογα με τη νομική μορφή μιας δραστηριότητας.
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στις μικρές και οικογενειακές επιχειρήσεις, αλλά και στις εταιρείες που διαθέτουν παραγωγικές εγκαταστάσεις σε διαφορετικές περιοχές. Στον κλάδο των φωτοβολταϊκών, το ζήτημα αποκτά μεγαλύτερες διαστάσεις, καθώς κάθε εγκατάσταση που βρίσκεται εκτός της έδρας μπορεί να θεωρείται υποκατάστημα και να επιβαρύνεται αυτοτελώς.
Όπως υπογραμμίζει ο ΣΠΕΦ, αυτό μπορεί να συμβαίνει ακόμη και όταν πρόκειται για έναν πλήρως αυτοματοποιημένο φωτοβολταϊκό σταθμό χωρίς εργαζομένους, εμπορική λειτουργία, έκδοση τιμολογίων ή ξεχωριστή διοικητική δραστηριότητα. Ως αποτέλεσμα, η φορολογική επιβάρυνση αυξάνεται ανάλογα με τον αριθμό των εγκαταστάσεων, χωρίς να συνδέεται με τα πραγματικά οικονομικά δεδομένα της εταιρείας.
Ο Σύνδεσμος επαναφέρει, μάλιστα, θέμα που είχε θέσει ήδη από τον Αύγουστο του 2023, αναφερόμενος στις ενεργειακές κοινότητες που λειτουργούν αποκλειστικά συστήματα εικονικού ενεργειακού συμψηφισμού για αυτοκατανάλωση. Σε αυτές τις περιπτώσεις, όπως σημειώνει, δεν υπάρχει πώληση ηλεκτρικής ενέργειας, κύκλος εργασιών ή εισόδημα, ωστόσο εξακολουθεί να επιβάλλεται τέλος επιτηδεύματος τόσο για την έδρα όσο και για τη φωτοβολταϊκή εγκατάσταση.
Κατά τον ΣΠΕΦ, η συγκεκριμένη περίπτωση καταδεικνύει ότι το τέλος δεν συνδέεται απαραίτητα με την πραγματική οικονομική δραστηριότητα, αλλά λειτουργεί ως πάγια επιβάρυνση που συνδέεται με την ύπαρξη του νομικού προσώπου και των εγκαταστάσεών του.
Το ζήτημα, σύμφωνα με τον Σύνδεσμο, γίνεται ακόμη πιο πιεστικό λόγω των συνθηκών που αντιμετωπίζουν σήμερα οι μικρομεσαίοι παραγωγοί φωτοβολταϊκής ενέργειας. Οι αυξημένες περικοπές παραγωγής, οι αρνητικές τιμές στην αγορά ηλεκτρισμού, τα υψηλότερα κόστη εκπροσώπησης και εξισορρόπησης, το αυξημένο κόστος χρηματοδότησης και οι ανάγκες συντήρησης παλαιότερου εξοπλισμού επιβαρύνουν σημαντικά τη λειτουργία τους.
Παράλληλα, ο ΣΠΕΦ υπενθυμίζει ότι η σταδιακή κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος είχε αποτελέσει κυβερνητική δέσμευση για την τρέχουσα κοινοβουλευτική περίοδο. Ωστόσο, ενώ η επιβάρυνση έχει καταργηθεί για τα φυσικά πρόσωπα, παραμένει σε πλήρη ισχύ για τις εταιρείες.
Με δεδομένο ότι το 2026 εισέρχεται στο τελευταίο τρίμηνό του, ο Σύνδεσμος ζητά να μην υπάρξει νέα αναβολή και να ολοκληρωθεί η φορολογική μεταρρύθμιση και για τις επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται μέσω εταιρικής μορφής.
Στο πλαίσιο αυτό, ζητά η κατάργηση να ισχύσει από το φορολογικό έτος 2026, ώστε η οικονομική ελάφρυνση να αποτυπωθεί στις ταμειακές ροές των παραγωγών από το 2027.
Ο ΣΠΕΦ επιχειρεί, παράλληλα, να αποτυπώσει το δημοσιονομικό αποτύπωμα της πρότασής του. Με βάση την αρίθμηση των κωδικών ΕΔΡΕΘ του ΔΑΠΕΕΠ, που πλέον αντιστοιχούν στους κωδικούς Α.Μ.ΑΠΕΣ, εκτιμά ότι στην Ελλάδα λειτουργούν περίπου 33.000 επαγγελματικοί φωτοβολταϊκοί σταθμοί. Ωστόσο, αρκετοί από αυτούς ανήκουν σε φυσικά πρόσωπα και, ως εκ τούτου, ο αριθμός των εγκαταστάσεων που ανήκουν σε νομικά πρόσωπα είναι μικρότερος.
Επιπλέον, ο Σύνδεσμος επισημαίνει ότι ήδη από το φορολογικό έτος 2022 ισχύει απαλλαγή από το τέλος επιτηδεύματος για νομικά και φυσικά πρόσωπα με ακαθάριστα έσοδα έως 2 εκατ. ευρώ, υπό την προϋπόθεση που προβλέπει το άρθρο 180 του ν. 4972/2022 σχετικά με την αύξηση του μέσου αριθμού εργαζομένων πλήρους απασχόλησης.
Με βάση τα δεδομένα αυτά, ο ΣΠΕΦ υπολογίζει ότι το δημοσιονομικό κόστος από την κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος στα υποκαταστήματα των επιχειρήσεων του φωτοβολταϊκού κλάδου δεν θα ξεπερνούσε τα 20 εκατ. ευρώ ετησίως. Για το τέλος που αφορά τις έδρες, το κόστος εκτιμάται έως 10 εκατ. ευρώ, εφόσον ο αριθμός των νομικών προσώπων με αποκλειστική δραστηριότητα την εκμετάλλευση επαγγελματικών φωτοβολταϊκών σταθμών δεν υπερβαίνει τις 10.000.
Συνολικά, επομένως, ο ΣΠΕΦ τοποθετεί το μέγιστο ετήσιο δημοσιονομικό κόστος της κατάργησης του τέλους επιτηδεύματος στον φωτοβολταϊκό κλάδο στα 30 εκατ. ευρώ. Όπως υποστηρίζει, πρόκειται για περιορισμένη επιβάρυνση για τον κρατικό προϋπολογισμό, ιδιαίτερα σε σύγκριση με τα πολυδισεκατομμυριούχα πρωτογενή πλεονάσματα.
www.worldenergynews.gr
