Η άνοδος του AfD στη Γερμανία και της ακροδεξιάς σε Γαλλία και Ιταλία προκαλεί ανησυχία για τη στήριξη στην Ουκρανία και την ευρωπαϊκή στάση απέναντι στη Ρωσία, σύμφωνα με το Bloomberg
Από τη Γερμανία έως τη Γαλλία και την Ιταλία, δυνάμεις της ευρωπαϊκής άκρας και ριζοσπαστικής δεξιάς κερδίζουν έδαφος με μηνύματα που αμφισβητούν τη στήριξη προς το Κίεβο και, σε διαφορετικό βαθμό, προσεγγίζουν τις θέσεις της Μόσχας. Η εκλογική νίκη-ορόσημο του AfD στη Σαξονία-Άνχαλτ προκαλεί συναγερμό στο Βερολίνο και ενισχύει τους φόβους ότι η Ρωσία μπορεί να αξιοποιήσει το πολιτικό ρήγμα μέσα στην Ευρώπη για να αποδυναμώσει το δυτικό μέτωπο. Όπως επισημαίνει το Bloomberg σε ανάλυσή του, η νέα πολιτική δυναμική στην Ευρώπη δημιουργεί πρόσθετες πιέσεις στη δυτική στήριξη προς την Ουκρανία.
Η μεγάλη νίκη του AfD χτυπά καμπανάκι στο Βερολίνο
Η εκλογική επιτυχία της Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD) στο κρατίδιο της Σαξονίας-Άνχαλτ αποτελεί σημαντικό ορόσημο για τη γερμανική ακροδεξιά. Το κόμμα, που έχει υιοθετήσει σκληρή γραμμή στο μεταναστευτικό και έχει εκφράσει ανοιχτά συμπάθεια προς τη Ρωσία του Βλαντίμιρ Πούτιν, καταγράφει μια επίδοση που ξεπερνά τα όρια μιας περιφερειακής εκλογικής αναμέτρησης.
Η άνοδος του AfD αποκτά ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα λόγω του πολέμου στην Ουκρανία και της αυξανόμενης αντιπαράθεσης μεταξύ Βερολίνου και Μόσχας.
Λίγες μόλις ημέρες πριν από την ψηφοφορία, η Γερμανία είχε κατηγορήσει τη Ρωσία για αποτυχημένη επίθεση με drones σε αεροδρόμιο της Λειψίας.
Μερτς: «Η Ρωσία θέλει να αποσταθεροποιήσει τη Δύση»
Ο Γερμανός καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς δεν έκρυψε την ανησυχία του.
Σχολιάζοντας το εκλογικό αποτέλεσμα, παραδέχθηκε ότι η νίκη του AfD θα ικανοποιήσει το Κρεμλίνο, υπογραμμίζοντας ότι η ρωσική ηγεσία επιδιώκει την αποσταθεροποίηση του δυτικού συστήματος αξιών.
Το μήνυμα του Βερολίνου είναι σαφές: η μάχη δεν αφορά πλέον μόνο την Ουκρανία, αλλά και την πολιτική συνοχή της ίδιας της Ευρώπης.
Η Μόσχα, σύμφωνα με αυτή την οπτική, δεν χρειάζεται να κερδίσει στρατιωτικά στο πεδίο της μάχης για να πετύχει στρατηγικά. Αρκεί να ενισχύσει τις διαιρέσεις στο εσωτερικό των ευρωπαϊκών κοινωνιών και να αποδυναμώσει την πολιτική βούληση για συνέχιση της στήριξης προς το Κίεβο.
Γαλλία: Η Λεπέν βλέπει την εξουσία - και η Ουκρανία ανησυχεί
Το φαινόμενο, ωστόσο, δεν περιορίζεται στη Γερμανία.
Στη Γαλλία, το Εθνικός Συναγερμός (National Rally) της Μαρίν Λεπέν βρίσκεται σε τροχιά διεκδίκησης της εξουσίας. Ο Ζορντάν Μπαρντελά, πρόεδρος του κόμματος και πιθανός πρωθυπουργός σε περίπτωση επικράτησης της Λεπέν στις προεδρικές εκλογές του επόμενου έτους, ζητά αλλαγή της γαλλικής πολιτικής απέναντι στην Ουκρανία.
Ο Μπαρντελά υποστηρίζει ότι η στήριξη του Παρισιού προς το Κίεβο δεν μπορεί να είναι «λευκή επιταγή».
Με δεδομένα τα τεράστια δημοσιονομικά προβλήματα της Γαλλίας, υποστηρίζει ότι κάθε στρατιωτική βοήθεια θα πρέπει να συνοδεύεται από ανταλλάγματα και εγγυήσεις.
Η θέση αυτή μπορεί να αποδειχθεί κρίσιμη εάν η Λεπέν βρεθεί στην εξουσία. Η Γαλλία αποτελεί μία από τις σημαντικότερες στρατιωτικές και πολιτικές δυνάμεις της Ευρώπης και η αλλαγή στάσης του Παρισιού θα μπορούσε να επηρεάσει ολόκληρη την ευρωπαϊκή στρατηγική για τον πόλεμο.
Ιταλία: Ο Βαννάτσι ανεβαίνει με μήνυμα «ειρήνης» με τη Ρωσία
Στην Ιταλία, ένας ακόμη πολιτικός παράγοντας προκαλεί πονοκέφαλο στους υποστηρικτές της Ουκρανίας.
Ο πρώην στρατηγός του ιταλικού στρατού Ρομπέρτο Βαννάτσι ενισχύει την παρουσία του στον χώρο της εθνικιστικής δεξιάς, συνδυάζοντας σκληρή αντιμεταναστευτική ρητορική με έκκληση για ειρήνη στην Ουκρανία και επαναπροσέγγιση με τη Ρωσία.
Δημοσκόπηση της YouTrend στις 4 Σεπτεμβρίου εμφάνιζε το κόμμα του, «Εθνικό Μέλλον», ως τη δεύτερη ισχυρότερη δύναμη στη δεξιά παράταξη, πίσω από τους «Αδελφούς της Ιταλίας» της πρωθυπουργού Τζόρτζια Μελόνι.
Ο ίδιος ο Βαννάτσι επιχειρεί να παρουσιάσει μια περισσότερο «πραγματιστική» προσέγγιση στον πόλεμο, αποφεύγοντας την απόλυτη καταδίκη της ρωσικής πλευράς.
Δεν είναι όλοι ίδιοι - αλλά η τάση είναι ανησυχητική
Υπάρχουν, βέβαια, σημαντικές διαφορές ανάμεσα στα κόμματα.
Το AfD έχει υιοθετήσει πολύ σκληρότερη γραμμή, ιδιαίτερα στο μεταναστευτικό, γεγονός που το έχει απομονώσει από αρκετούς ευρωπαίους ομοϊδεάτες του.
Η Λεπέν διέκοψε τη συνεργασία με το AfD το 2024, μετά από δηλώσεις στελέχους του γερμανικού κόμματος σχετικά με τα μέλη των SS.
Και η Μελόνι έχει κρατήσει σαφείς αποστάσεις από το AfD, διατηρώντας παράλληλα ισχυρούς δεσμούς με τις ΗΠΑ και το διατλαντικό στρατόπεδο.
Άρα, δεν υπάρχει ενιαίο «φιλορωσικό μέτωπο» στην Ευρώπη.
Υπάρχει όμως κάτι πιο δύσκολο να αγνοηθεί: η σταδιακή ενίσχυση πολιτικών δυνάμεων που αμφισβητούν το κόστος, τη διάρκεια και την αναγκαιότητα της δυτικής στήριξης προς την Ουκρανία.
Η προειδοποίηση της Κάγια Κάλας
Ο ύπατος εκπρόσωπος της ΕΕ για την εξωτερική πολιτική, Κάγια Κάλας, προειδοποίησε ότι οι δυνάμεις που υποβαθμίζουν τη ρωσική απειλή κερδίζουν έδαφος.
Ο φόβος στις Βρυξέλλες είναι ότι η Ευρώπη μπορεί να αντιληφθεί την έκταση της απειλής μόνο όταν θα είναι πλέον αργά.
Το δίλημμα είναι πλέον στρατηγικό: μπορεί η Ευρωπαϊκή Ένωση να διατηρήσει μια κοινή γραμμή απέναντι στη Ρωσία, εάν τα πολιτικά κόμματα που ζητούν περιορισμό της στήριξης προς την Ουκρανία συνεχίσουν να αυξάνουν την εκλογική τους δύναμη;
Μόσχα: «Η αρχή ενός πραγματικού πολέμου»
Την ίδια στιγμή, η ρωσική πλευρά ανεβάζει τους τόνους.
Ο υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ κατηγόρησε τη Γερμανία ότι κινείται προς μια άμεση αντιπαράθεση με τη Ρωσία, επικρίνοντας τις αποφάσεις του Βερολίνου μετά το περιστατικό με drone στο αεροδρόμιο της Λειψίας.
Σε δηλώσεις που μεταδόθηκαν από ρωσικά κρατικά μέσα, ο Λαβρόφ περιέγραψε την κατάσταση ως πιθανή απαρχή μιας «πραγματικής πολεμικής» σύγκρουσης.
Η Ευρώπη μπροστά σε ένα επικίνδυνο σταυροδρόμι
Η εικόνα που διαμορφώνεται είναι πολύ μεγαλύτερη από την εκλογική άνοδο ενός κόμματος στη Γερμανία.
Η Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη με μια διπλή πίεση: από τη μία, η Ρωσία συνεχίζει τον πόλεμο στην Ουκρανία και επιχειρεί να αμφισβητήσει την ευρωπαϊκή ασφάλεια· από την άλλη, στο εσωτερικό των ευρωπαϊκών κοινωνιών ενισχύονται δυνάμεις που ζητούν αλλαγή πορείας.
Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν όλες αυτές οι πολιτικές δυνάμεις είναι «φιλορωσικές». Δεν είναι.
Το ερώτημα είναι αν η άνοδός τους μπορεί να οδηγήσει σε μια Ευρώπη λιγότερο πρόθυμη να πληρώσει το οικονομικό και πολιτικό κόστος της αντιπαράθεσης με τη Μόσχα.
Και αυτό ακριβώς είναι το ενδεχόμενο που προκαλεί τη μεγαλύτερη ανησυχία σε Βερολίνο, Παρίσι και Βρυξέλλες.
Γιατί εάν η ευρωπαϊκή πολιτική αλλάξει, η συνέχιση της στήριξης προς την Ουκρανία μπορεί να γίνει πολύ δυσκολότερη - και μαζί της να αλλάξει ολόκληρη η ισορροπία δυνάμεων στην Ευρώπη.
www.worldenergynews.gr
