Ο παγετώνας Thwaites στη Δυτική Ανταρκτική λιώνει ταχύτερα από ό,τι ανέμεναν οι επιστήμονες και μια ομάδα μηχανικών και ερευνητών του κλίματος θέλει τώρα να μπλοκάρει φυσικά το ζεστό νερό του ωκεανού για να επιβραδύνει την κατάρρευσή του.
Η κατασκευή ενός φράγματος
Η πρότασή τους περιλαμβάνει την κατασκευή ενός τεράστιου φράγματος αγκυρωμένου στον βυθό της θάλασσας για να επιβραδύνει την απώλεια πάγου από αυτό που συχνά ονομάζεται Παγετώνας Doomsday.
Ο Thwaites ήδη ευθύνεται για περίπου το 4% της παγκόσμιας ετήσιας ανόδου της στάθμης της θάλασσας. Εκτείνεται σε περίπου 74.000 τετραγωνικά μίλια, ο παγετώνας περιέχει αρκετό πάγο για να αυξήσει την παγκόσμια στάθμη της θάλασσας κατά περίπου 65 εκατοστά εάν καταρρεύσει εντελώς. Κάθε εκατοστό ανόδου της στάθμης της θάλασσας εκθέτει περίπου έξι εκατομμύρια ανθρώπους παγκοσμίως σε παράκτιες πλημμύρες.
Αποκλεισμός των θερμών ωκεάνιων ρευμάτων
Η ιδέα προέρχεται από το Seabed Anchored Curtain Project, μια συνεργασία μεταξύ επιστημόνων, μηχανικών και ειδικών πολιτικής που υποστηρίζουν ότι οι μειώσεις εκπομπών από μόνες τους μπορεί να μην είναι αρκετές για τη σταθεροποίηση του παγετώνα. Προτείνουν την εγκατάσταση μιας εύκαμπτης υποβρύχιας κουρτίνας σχεδιασμένης να εμποδίζει τα θερμά ωκεάνια ρεύματα να φτάσουν στην κάτω πλευρά του παγετώνα.
Η κουρτίνα δεν θα σταματούσε την κλιματική αλλαγή. Στόχος του είναι να επιβραδύνει τον ρυθμό απώλειας πάγου, κερδίζοντας χρόνο καθώς οι παγκόσμιες μειώσεις εκπομπών τίθενται σε ισχύ. Η προτεινόμενη κατασκευή θα έχει ύψος λίγο κάτω από 0,1 μίλια (152 μέτρα) και θα εκτείνεται περίπου σε 50 μίλια (80 χιλιόμετρα) σε βασικά τμήματα του βυθού μπροστά από τον παγετώνα Thwaites.
Αγκυροβολημένη στον πυθμένα του ωκεανού, η κουρτίνα θα λειτουργεί ως φυσικό φράγμα, περιορίζοντας τη ροή του θερμού θαλασσινού νερού που λιώνει την παγοκρηπίδα από κάτω.
Ομάδες από το Πανεπιστήμιο του Cambridge, το Πανεπιστήμιο του Σικάγο, το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, το Dartmouth College, το Ινστιτούτο Alfred Wegener, την NIVA, την Aker Solutions και το Αρκτικό Κέντρο του Πανεπιστημίου της Λαπωνίας συμμετέχουν στην προσπάθεια.
Η ανάπτυξη του έργου
Ο οδικός χάρτης του έργου περιλαμβάνει μια τριετή ερευνητική φάση που επικεντρώνεται στην επιλογή υλικών, τον σχεδιασμό πρόσδεσης και τις δοκιμές πρωτοτύπων. Οι μηχανικοί ανακτούν ήδη δεδομένα πρόσδεσης από την περιοχή Thwaites, ενώ οι προσπάθειες συγκέντρωσης κεφαλαίων στοχεύουν στην εξασφάλιση 10 εκατομμυρίων δολαρίων για την υποστήριξη της ανάπτυξης σε πρώιμο στάδιο.
«Κατά τη διάρκεια του τρέχοντος τριετούς προγράμματος, θα στοχεύσουμε στην ανάπτυξη τεχνολογίας, τη μηχανική και τις επιστημονικές δοκιμές πρωτοτύπων που αναπτύσσονται σε μια τοποθεσία φιόρδ στη Νορβηγία», αναφέρει το Seabed Curtain Project.
«Παράλληλα, θα συνεχίσουμε να αναπτύσσουμε τις σχέσεις μας με τους αυτόχθονες πληθυσμούς της Αρκτικής και τους εκπροσώπους των χωρών που επηρεάζονται περισσότερο στον παγκόσμιο νότο».
Σημαντικές τεχνικές προκλήσεις
Το σχέδιο αντιμετωπίζει σημαντικές τεχνικές προκλήσεις. Η δομή θα πρέπει να επιβιώσει σε ακραίες συνθήκες της Ανταρκτικής, πίεση βαθέων υδάτων, κινούμενο πάγο και μακροχρόνια έκθεση στον ωκεανό. Ακόμη και οι υποστηρικτές αναγνωρίζουν ότι θα μπορούσε να χρειαστούν χρόνια πριν καταστεί δυνατή οποιαδήποτε πλήρης ανάπτυξη.
Ταυτόχρονα, οι επιστήμονες συλλέγουν νέα δεδομένα από κάτω από τον ίδιο τον παγετώνα Thwaites. Ερευνητές από το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Νότια Κορέα έχουν ξεκινήσει γεωτρήσεις στην κύρια παγοκρηπίδα του παγετώνα χρησιμοποιώντας γεωτρήσεις με ζεστό νερό, φτάνοντας σε περιοχές που προηγουμένως ήταν απρόσιτες.
Η ομάδα θα τρυπήσει τον πάγο και θα αναπτύξει όργανα σχεδόν 1.000 μέτρα κάτω από την επιφάνεια για να μετρήσει πώς το ζεστό νερό του ωκεανού αλληλεπιδρά με τη βάση του παγετώνα. Είναι η πρώτη φορά που συλλέγονται μετρήσεις σε πραγματικό χρόνο από αυτό το τμήμα του Thwaites.
«Αυτός είναι ένας από τους πιο σημαντικούς και ασταθείς παγετώνες στον πλανήτη και επιτέλους μπορούμε να δούμε τι συμβαίνει εκεί που έχει μεγαλύτερη σημασία», λέει ο Δρ. Πίτερ Ντέιβις, φυσικός ωκεανογράφος στην Βρετανική Ανταρκτική Έρευνα.
Τι μπορεί να κάνει στους παγετώνες το ζεστό νερό
«Θα παρακολουθούμε, σε σχεδόν πραγματικό χρόνο, τι κάνει το ζεστό νερό των ωκεανών στον πάγο 1.000 μέτρα κάτω από την επιφάνεια. Αυτό κατέστη δυνατό μόνο πρόσφατα και είναι κρίσιμο για την κατανόηση του πόσο γρήγορα θα μπορούσε να αυξηθεί η στάθμη της θάλασσας».
Τα δεδομένα από τα όργανα θα μεταδίδονται καθημερινά μέσω δορυφόρου για τουλάχιστον ένα χρόνο, προσφέροντας νέα εικόνα για τις διαδικασίες που οδηγούν στην ταχεία απώλεια πάγου σε έναν από τους πιο ευάλωτους παγετώνες της Γης.
www.worldenergynews.gr
