Ένα συγκινητικό κείμενο-αφιέρωμα πιστού προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, για τα 65 χρόνια από την είσοδό του στην Ιερωσύνη, με αναφορά στον προσωπικό του Γολγοθά και τη διαδρομή του από την Ίμβρο έως τον Οικουμενικό Θρόνο
Σχετικά Άρθρα
Στην Ίμβρο ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος με τους Προκαθημένους Αλεξανδρείας και Αλβανίας (βίντεο)
Δεν γιορτάζει 65 χρόνια άνεσης. Γιορτάζει 65 χρόνια πόνου, αγώνα και επιμονής. Δεν ανέβηκε σε έναν θρόνο από μετάξι και ασφάλεια. Ανέβηκε σε έναν θρόνο που έμοιαζε περισσότερο με Γολγοθά. Και αντί για τη δύναμη ενός κράτους, επέλεξε ως όπλο τον Σταυρό.
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος συμπληρώνει 65 χρόνια από την είσοδό του στον ιερό κλήρο, σε μια πορεία που συνδέθηκε βαθιά με την Κωνσταντινούπολη, τη δοκιμασία της Εκκλησίας και την προσπάθεια διατήρησης μιας ιστορικής εκκλησιαστικής παρουσίας μέσα σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες.
Ο Πατριάρχης που κουβαλά τον Σταυρό
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος Α΄, Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως - Νέας Ρώμης, παρουσιάζεται στο κείμενο ως ένας άνθρωπος που «κουβάλησε τον Σταυρό μέχρι την πιο δύσκολη κορυφή».
Όχι όμως μέχρι τον Γολγοθά της σταύρωσης, αλλά μέχρι τον «Γολγοθά της Κωνσταντινούπολης».
Έναν Γολγοθά που, σύμφωνα με το κείμενο, δεν αφορά μόνο τον ίδιο προσωπικά, αλλά ολόκληρη την ιστορική πορεία του Οικουμενικού Πατριαρχείου και του ποιμνίου του.
Ο Βαρθολομαίος δεν βρέθηκε, σύμφωνα με αυτή την οπτική, σε έναν θρόνο που αντιπροσώπευε την ισχύ μιας αυτοκρατορίας. Βρέθηκε στον θρόνο μιας Εκκλησίας που συνέχισε να υπάρχει μέσα σε μια πραγματικότητα περιορισμών, απωλειών και συνεχών προκλήσεων.
Όχι η δύναμη του κράτους, αλλά η δύναμη του Σταυρού
Το κείμενο κάνει μια ιδιαίτερα έντονη αντίθεση.
Από τη μία πλευρά, εκείνοι που μπορούν να στηρίζονται στη δύναμη ενός κράτους. Από την άλλη, ένας Πατριάρχης που, όπως υποστηρίζει ο συντάκτης, δεν είχε στη διάθεσή του τέτοια προστασία και επέλεξε να στηριχθεί στη δύναμη του Σταυρού.
Η εικόνα είναι συμβολική: ένας εκκλησιαστικός ηγέτης που προσπαθεί να υπερασπιστεί την ιστορική συνέχεια της Εκκλησίας όχι με πολιτική ή στρατιωτική ισχύ, αλλά με πίστη, επιμονή και εκκλησιαστική παρουσία.
Μια Εκκλησία μέσα στη δοκιμασία
Το αραβικό κείμενο περιγράφει με ιδιαίτερα δραματικούς τόνους τις συνθήκες μέσα στις οποίες έζησε και υπηρέτησε η ελληνική ορθόδοξη κοινότητα της Κωνσταντινούπολης.
Αναφέρεται σε περιπτώσεις όπου λείψανα προηγούμενων εκκλησιαστικών προσώπων φέρονται να απομακρύνθηκαν από τους τάφους τους και να πετάχτηκαν στους δρόμους, ενώ γίνεται λόγος και για περιορισμούς στην εμφάνιση του κλήρου εκτός των ναών.
Παράλληλα, γίνεται αναφορά στη συρρίκνωση και τη διασπορά του ποιμνίου, καθώς και σε μητροπόλεις και κοινότητες που από ζωντανές εκκλησιαστικές παρουσίες μετατράπηκαν, σε μεγάλο βαθμό, σε ιστορικές αναμνήσεις.
Μέσα σε αυτή την εικόνα, ο συντάκτης βλέπει την πατριαρχική διακονία του Βαρθολομαίου ως προσπάθεια να μεταφερθεί η μνήμη του παρελθόντος στο παρόν.
Από τα ερείπια της ιστορίας στην αναγέννηση της μνήμης
Το κείμενο υποστηρίζει ότι ο Βαρθολομαίος προσπάθησε να ξαναδώσει ζωή σε έναν κόσμο που είχε γνωρίσει τεράστιες απώλειες.
Στρέφεται προς τους ανθρώπους της διασποράς και, όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά, επιδιώκει να τους συνδέσει ξανά με τις ιστορικές τους μητροπόλεις και κοινότητες στην Ασία, τη Θράκη και αλλού.
Ξαναχτίζονται ναοί, πραγματοποιούνται ακολουθίες σε χώρους με ιδιαίτερη ιστορική σημασία και δημιουργούνται νέες εκκλησιαστικές δομές.
Το μήνυμα του κειμένου είναι σαφές: η ιστορία μπορεί να έχει αφήσει ερείπια, αλλά η Εκκλησία μπορεί να επιμένει να ζει.
Ακόμη και αν η Βυζαντινή Αυτοκρατορία ανήκει οριστικά στο παρελθόν και ακόμη κι αν ναοί που μετατράπηκαν σε τζαμιά δεν επέστρεψαν στην προηγούμενη χρήση τους, ο συγγραφέας θεωρεί ότι ο Βαρθολομαίος κατόρθωσε να κρατήσει ζωντανή τη μνήμη και την πνευματική κληρονομιά.
Από τον μαθητή στον Πατριάρχη
Μία από τις πιο ανθρώπινες εικόνες του κειμένου είναι εκείνη του νεαρού Βαρθολομαίου.
Ενός παιδιού που, σύμφωνα με την αφήγηση, περπατούσε για ώρες ξυπόλυτο για να φτάσει στο σχολείο.
Και έπειτα: μοναχός, διάκονος, ιερέας, επίσκοπος, Πατριάρχης.
Μια ολόκληρη ζωή αφιερωμένη στην Εκκλησία.
Ο συγγραφέας παρουσιάζει αυτή την πορεία ως μια διαδρομή κατά την οποία ο Βαρθολομαίος δεν εγκατέλειψε τον Σταυρό, αλλά τον έκανε τρόπο ζωής και διακονίας.
«Δεν είπατε στον λαό "κάντε υπομονή" από μακριά»
Ένα από τα πιο αιχμηρά σημεία του κειμένου είναι η σύγκριση με όσους, όπως υποστηρίζει ο συγγραφέας, μιλούν για τα βάσανα και τις διώξεις της Εκκλησίας ενώ οι ίδιοι βρίσκονται μακριά από αυτά.
Η κριτική είναι ότι κάποιοι ζητούν από τον λαό να κάνει υπομονή, ενώ οι ίδιοι ζουν σε συνθήκες ασφάλειας και προστασίας.
Απέναντι σε αυτή την εικόνα, ο Βαρθολομαίος παρουσιάζεται ως ένας άνθρωπος που δεν ανέλαβε έναν εύκολο θρόνο.
Ανέλαβε, όπως λέει χαρακτηριστικά το κείμενο, «τον θρόνο μιας Εκκλησίας στον Γολγοθά».
Η μεγάλη ημέρα των 65 χρόνων
Η επέτειος των 65 ετών από την είσοδό του στον ιερό κλήρο συνδέεται με την αποφοίτησή του από τη Θεολογική Σχολή της Χάλκης το 1961.
Στην πανηγυρική περίσταση συμμετέχουν εκκλησιαστικές προσωπικότητες από διαφορετικές Ορθόδοξες Εκκλησίες.
Μεταξύ αυτών αναφέρονται ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόδωρος Β΄, ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Ιωάννης, καθώς και μητροπολίτες και κληρικοί του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στον Αρχιεπίσκοπο Αλβανίας Ιωάννη, ο οποίος, σύμφωνα με το κείμενο, δεν γεννήθηκε χριστιανός αλλά ασπάστηκε τον Χριστιανισμό και συνδέθηκε βαθιά με την Κωνσταντινούπολη. Η επίσκεψή του παρουσιάζεται ως ιδιαίτερα συμβολική, καθώς πρόκειται για την τρίτη φορά που επισκέπτεται την Πόλη μετά την εκλογή του.
Η παρουσία των Μητροπολιτών
Στην πανηγυρική σύναξη αναμένεται επίσης η παρουσία του Μητροπολίτη Ίμβρου και Τενέδου Κύριλλου, ποιμενάρχη των νησιών, του Μητροπολίτη Χαλκηδόνος Εμμανουήλ, του Μητροπολίτη Φιλαδελφείας Μελίτωνος, ο οποίος συνδέεται με την ιστορική συνέχεια της Μητρόπολης Φιλαδελφείας, καθώς και του Μητροπολίτη Μύρων Χρυσοστόμου, που έχει ιδιαίτερη σχέση με την κληρονομιά του Αγίου Νικολάου.
Μαζί τους, κληρικοί και εκπρόσωποι της Ορθοδοξίας συμμετέχουν σε μια επέτειο που, σύμφωνα με τον συγγραφέα, ξεπερνά τα όρια μιας προσωπικής γιορτής.
65 χρόνια όχι άνεσης, αλλά θυσίας
Το κεντρικό μήνυμα του κειμένου συμπυκνώνεται σε μία φράση: Δεν πρόκειται για 65 χρόνια ξεκούρασης. Πρόκειται για 65 χρόνια πόνου και αντοχής.
Μια ζωή που ξεκίνησε από έναν μαθητή της Χάλκης και πέρασε από όλα τα στάδια της ιεροσύνης, μέχρι τον Οικουμενικό Θρόνο.
Μια ζωή που ο συγγραφέας βλέπει ως διακονία προς την Εκκλησία, την Κωνσταντινούπολη και την Ορθοδοξία.
Και πάνω απ’ όλα, μια ζωή που -όπως καταλήγει το κείμενο- αφιερώθηκε «για χάρη του Ιησού».
Χρόνια πολλά, Παναγιώτατε.
Επί πολλά έτη, Παναγιώτατε Οικουμενικέ Πατριάρχα Βαρθολομαίε.
www.worldenergynews.gr
