Δεν υπήρχε σχεδόν τίποτα να δει κανείς στο νερό. Ούτε αφρός, ούτε κάποια σκοτεινή μορφή να διασπά την επιφάνεια, ούτε κάτι που μια οθόνη ραντάρ θα μπορούσε να εντοπίσει με βεβαιότητα ως κίνδυνο. Μόνο μια μακριά, ωχρή σκιά, λίγα εκατοστά κάτω από την ταραγμένη επιφάνεια της θάλασσας. Μέρες νωρίτερα, αποτελούσε τμήμα μιας ανεμογεννήτριας.
Γιατί ένα σπασμένο πτερύγιο ανεμογεννήτριας ουσιαστικά «εξαφανίζεται» στην ανοιχτή θάλασσα;
Τώρα, περιφερόταν ελεύθερα στη γερμανική πλευρά της Βόρειας Θάλασσας, αναγκάζοντας τα πλοία να αλλάζουν πορεία για να το αποφύγουν. Ο λόγος που ήταν τόσο δύσκολο να εντοπιστεί, αποτελεί ουσιαστικά και όλη την ουσία της υπόθεσης.
Ένα σύγχρονο πτερύγιο ανεμογεννήτριας ανοιχτής θάλασσας δεν είναι ένα συμπαγές κομμάτι πλαστικού. Είναι κατασκευασμένο σαν ένα γιγαντιαίο, κούφιο «σάντουιτς»: λεπτά στρώματα πλαστικού ενισχυμένου με ίνες γυαλιού (fiberglass) περιβάλλουν έναν ελαφρύ πυρήνα από ξύλο μπάλσα ή αφρώδες υλικό, ενώ τα εξωτερικά περιβλήματα ενώνονται μεταξύ τους με ισχυρές κολλήσεις που διατρέχουν όλο το μήκος του πτερυγίου.
Αυτή ακριβώς η κατασκευή επιτρέπει σε ένα πτερύγιο —το οποίο είναι μακρύτερο από ένα γήπεδο ποδοσφαίρου— να λυγίζει υπό την πίεση των ριπών του ανέμου, αντί να σπάει. Ωστόσο, ο ίδιος αυτός κούφιος σχεδιασμός, που διατηρεί το πτερύγιο αρκετά ελαφρύ ώστε να περιστρέφεται, καθιστά ένα σπασμένο τμήμα του εξαιρετικά δύσκολο να εντοπιστεί όταν βρεθεί στο θαλασσινό νερό.
Το υλικό από ίνες γυαλιού και ο πυρήνας βρίσκονται ελάχιστα πάνω από την επιφάνεια του νερού. Σύμφωνα με την αστυνομία, το συγκεκριμένο κομμάτι έπλεε ακριβώς κάτω από την επιφάνεια, καθιστώντας τον εντοπισμό του από τα πλοία ιδιαίτερα δύσκολο. Δεν υπάρχει κάποια μεγάλη μεταλλική μάζα ώστε να ανακλαστεί το σήμα του ραντάρ, ούτε κάποια ψηλή σιλουέτα που θα μπορούσε να διακρίνει ένας παρατηρητής ανάμεσα στα κύματα.
Ένα τμήμα πτερυγίου στην ανοιχτή θάλασσα δεν συμπεριφέρεται τόσο σαν σημαδούρα, όσο σαν ένας βυθισμένος κορμός δέντρου — με τη διαφορά ότι έχει μήκος περίπου 20 μέτρα και πλάτος όσο ένα αυτοκίνητο. Το μέγεθος, σε συνδυασμό με τη χαμηλή ορατότητα, μετέτρεψε μια μηχανική βλάβη σε κίνδυνο για τη ναυσιπ Το σημείο της θάλασσας όπου συνέβη το περιστατικό
Το τμήμα προερχόταν από μια ανεμογεννήτρια στο αιολικό πάρκο «He Dreiht» —ένα έργο ισχύος 960 μεγαβάτ που βρίσκεται ακόμη υπό ολοκλήρωση— περίπου 53 μίλια βορειοδυτικά του Μπόρκουμ (Borkum) και περίπου 65 μίλια δυτικά του Χέλιγκολαντ (Heligoland). Πρόκειται για ανοιχτή θάλασσα, πολύ μακριά από την εμβέλεια ενός μικρού σκάφους που θα μπορούσε να σταλεί για να περισυλλέξει ένα αντικείμενο που παρασύρεται, προτού το μετακινήσει το ρεύμα.
Το αποκολλημένο τμήμα εντοπίστηκε να παρασύρεται μεταξύ του «He Dreiht» και του γειτονικού αιολικού πάρκου «Hohe See», το οποίο βρίσκεται ήδη σε λειτουργία. Τα συνεργεία που εργάζονταν στο σημείο προσπάθησαν αρχικά να το ανασύρουν με δικά τους σκάφη, αλλά οι προσπάθειες αυτές απέβησαν άκαρπες.
Σε εκείνο το σημείο, το ζήτημα έπαψε να αποτελεί εργασία συντήρησης και μετατράπηκε σε θέμα ναυτικής ασφάλειας. Έτσι, η υπόθεση πέρασε στα χέρια ανθρώπων των οποίων η δουλειά είναι να εντοπίζουν στη θάλασσα αντικείμενα που... δεν θέλουν να βρεθούν.
Πώς ένα περιπολικό σκάφος κατάφερε τελικά να το περιορίσει
Η γερμανική ομοσπονδιακή αστυνομία ειδοποιήθηκε στις 24 Ιουλίου, αφού απέτυχαν οι προσπάθειες ανάσυρσης από τα συνεργεία που βρίσκονταν στο σημείο. Σε συντονισμό με τη γερμανική Αρχή Υδάτινων Οδών και Ναυτιλίας, το περιπολικό σκάφος «BP83 Bad Düben» στάλθηκε στη συγκεκριμένη τοποθεσία για να ασφαλίσει το τμήμα και να ρυθμίσει την κυκλοφορία των διερχόμενων πλοίων, σύμφωνα με την ομοσπονδιακή αστυνομία.
Η ανάσυρση από τη θάλασσα ενός τμήματος από υαλοβάμβακα (fiberglass), το οποίο έχει βαρύνει από το νερό, είναι μια διαδικασία εντελώς διαφορετική από την ανύψωση φορτίου με γερανό. Ένα μικρότερο σκάφος ρυμούλκησε αρχικά το αντικείμενο μέχρι το περιπολικό, όπου αυτό σύρθηκε πάνω στην πρύμνη και ανέβηκε στο κύριο κατάστρωμα, αντί να ανυψωθεί με κάποιον γερανό του πλοίου.
Και όμως, η ιστορία δεν τελείωσε εκεί. Λόγω του μήκους του θραύσματος, δεν ήταν δυνατή η ανάσυρσή του στο σκάφος ως ενιαίο κομμάτι· γι' αυτό, το πλήρωμα το τεμάχισε με πριόνι καθώς το ανέσυραν. Στις 27 Ιουλίου, τα κομμάτια μεταφέρθηκαν στην ξηρά με τη χρήση γερανού στο Κούξχαφεν (Cuxhaven).
Ένας κίνδυνος που δεν εντοπίστηκε σε καμία οθόνη
Αυτό που καθιστά την περίπτωση αξιομνημόνευτη δεν είναι τόσο η ίδια η θραύση, όσο το διάστημα που το θραύσμα παρέμεινε να παρασύρεται σε πολυσύχναστη ναυτιλιακή οδό. Οι αρχές χαρακτήρισαν το αντικείμενο ως σοβαρό κίνδυνο για τη ναυσιπλοΐα, λόγω του μεγέθους του και του γεγονότος ότι βρισκόταν ακριβώς κάτω από την επιφάνεια του νερού. Κατά τη διάρκεια της επιχείρησης ανάσυρσης, η κυκλοφορία των πλοίων στην περιοχή εκτράπηκε ώστε να αποφευχθεί το αντικείμενο.
Το γεγονός ότι το αντικείμενο εξέχει ελάχιστα από την επιφάνεια —χαρακτηριστικό που καθιστά έναν πλωτό κορμό δέντρου επικίνδυνο για τα μικρά σκάφη— ισχύει σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα και για ένα σπασμένο πτερύγιο. Η συμπεριφορά του προσομοιάζει περισσότερο με εκείνη ενός ημιβυθισμένου εμπορευματοκιβωτίου (κοντέινερ) στον ανοιχτό ωκεανό.
Τα πτερύγια που αποσύρονται από τη λειτουργία βάσει προγραμματισμού έχουν διαφορετική «τύχη». Ένα πτερύγιο που αφαιρέθηκε από μια παροπλισμένη ανεμογεννήτρια υποβλήθηκε αργότερα σε 31.775 υδραυλικούς κύκλους καταπόνησης, σε ειδική εγκατάσταση δοκιμών που έχει σχεδιαστεί για τον εντοπισμό αδυναμιών, προτού τα πτερύγια βρεθούν ποτέ στο ανοιχτό περιβάλλον.
Τι μέλλει γενέσθαι για τα πτερύγια που παραμένουν στη θέση τους;
Η κατασκευάστρια εταιρεία των ανεμογεννητριών, Vestas, ξεκίνησε έρευνα για τον εντοπισμό της βαθύτερης αιτίας του συμβάντος. Όταν ολοκληρώθηκε η εγκατάσταση της ανεμογεννήτριας στο χώρο, η εταιρεία δήλωσε ότι οι εργασίες ήταν ακόμη σε εξέλιξη χωρίς να έχει προσδιοριστεί η τελική αιτία και ορισμένες δραστηριότητες στο αιολικό πάρκο σταμάτησαν προληπτικά.
Αλλού, η συνηθισμένη μετά θάνατον ζωή για μια αποσυρμένη λεπίδα είναι βιομηχανική και όχι ναυτική. Τα φορτηγά που μεταφέρουν υλικό από επίγειες ανεμογεννήτριες από ένα μικρό εργοστάσιο στο Μιζούρι τροφοδοτούν τους κλιβάνους τσιμέντου με τόνους, όπως ακριβώς το θρυμματισμένο fiberglass που καταλήγει ως πρώτη ύλη τσιμέντου αντί για θαμμένα απόβλητα.
Η περίπτωση της Βόρειας Θάλασσας αποτελεί υπενθύμιση ότι μεταξύ του πύργου και της μάντρας ανακύκλωσης, μια λεπίδα μπορεί ακόμα να βρει ένα ακόμη μη προγραμματισμένο μέρος για να πάει, και σε αυτήν την περίπτωση η θάλασσα σχεδόν την κράτησε.
www.worldenergynews.gr
