Στην παρέμβασή του μέσω ανάρτησης, ο κ. Μυτιληναίος υπογραμμίζει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται μπροστά σε μια διπλή πρόκληση: από τη μία πλευρά πρέπει να επιταχύνει την ενεργειακή και πράσινη μετάβαση και από την άλλη να διασφαλίσει ότι το κόστος αυτής της διαδικασίας δεν θα υπονομεύσει τη βιομηχανική της βάση
Η ενεργειακή πολιτική βρίσκεται στον πυρήνα της ευρωπαϊκής ανταγωνιστικότητας, καθώς οι υψηλές ανάγκες σε ενέργεια και η εξάρτηση από εισαγόμενες πρώτες ύλες εξακολουθούν να δημιουργούν σημαντικές πιέσεις για την ευρωπαϊκή βιομηχανία, όπως επισημαίνει ο Ευάγγελος Μυτιληναίος, με αφορμή την πρόσφατη ομιλία της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν για την Κατάσταση της Ένωσης.
Στην παρέμβασή του μέσω ανάρτησης, ο κ. Μυτιληναίος υπογραμμίζει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται μπροστά σε μια διπλή πρόκληση: από τη μία πλευρά πρέπει να επιταχύνει την ενεργειακή και πράσινη μετάβαση και από την άλλη να διασφαλίσει ότι το κόστος αυτής της διαδικασίας δεν θα υπονομεύσει τη βιομηχανική της βάση.
Κατά τον ίδιο, οι εξαγγελίες για τη δημιουργία μιας Ευρωπαϊκής Εταιρείας Κρίσιμων Πρώτων Υλών μπορούν να αποτελέσουν αφετηρία για μια πιο συνεκτική βιομηχανική πολιτική. Η εξάρτηση της Ευρώπης από τρίτες χώρες για πρώτες ύλες που είναι απαραίτητες στις ΑΠΕ, τις ψηφιακές τεχνολογίες, την άμυνα και τη μεταποίηση παραμένει σημαντική και απαιτεί, όπως σημειώνει, μετάβαση από την απλή καταγραφή των κινδύνων στη δημιουργία πραγματικών παραγωγικών δυνατοτήτων.
Σε αυτό το πλαίσιο, θεωρεί αναγκαία την ενίσχυση ευρωπαϊκών έργων που αφορούν την εξόρυξη, την επεξεργασία, τη διύλιση και την ανακύκλωση κρίσιμων υλικών, παράλληλα με τη δημιουργία ενός ευρύτερου δικτύου αξιόπιστων διεθνών προμηθευτών. Στόχος θα πρέπει να είναι η δημιουργία ενός περιβάλλοντος που θα μπορεί να προσελκύσει κεφάλαια σε βάθος χρόνου και σε όλα τα στάδια της αλυσίδας αξίας.
Ωστόσο, το ενεργειακό κόστος παραμένει, σύμφωνα με τον κ. Μυτιληναίο, ο καθοριστικός παράγοντας για το εάν οι ευρωπαϊκές επιχειρήσεις θα μπορέσουν να ανταγωνιστούν διεθνώς. Οι στόχοι για περισσότερη παραγωγή από ΑΠΕ και πυρηνική ενέργεια, μικρότερη εξάρτηση από εισαγόμενα ορυκτά καύσιμα και ισχυρότερες ενεργειακές υποδομές αποτελούν τη βάση της μακροπρόθεσμης στρατηγικής, δεν λύνουν όμως αυτομάτως τα προβλήματα της μεταβατικής περιόδου.
Η Ευρώπη εξακολουθεί να καταναλώνει περίπου 450 εκατ. τόνους πετρελαίου και 340 δισ. κυβικά μέτρα φυσικού αερίου κάθε χρόνο. Ακόμη και αν η ενεργειακή μετάβαση εξελιχθεί σύμφωνα με τις υφιστάμενες προβλέψεις, οι υδρογονάνθρακες θα εξακολουθήσουν να διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο κατά την επόμενη δεκαετία. Αυτό σημαίνει ότι θα συνεχίσουν να επηρεάζουν τόσο το κόστος ηλεκτρικής ενέργειας όσο και τις τελικές ενεργειακές δαπάνες των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων.
Ο Ευάγγελος Μυτιληναίος παραπέμπει παράλληλα στην έκθεση του Μάριο Ντράγκι, σύμφωνα με την οποία τα οφέλη από την πράσινη μετάβαση δεν πρόκειται να αποτυπωθούν πλήρως στην ανταγωνιστικότητα πριν δημιουργηθούν οι απαραίτητες υποδομές. Νέα παραγωγική δυναμικότητα, ηλεκτρικά δίκτυα, αποθήκευση και μηχανισμοί ευελιξίας θα πρέπει να αναπτυχθούν παράλληλα, ώστε το νέο ενεργειακό μοντέλο να μπορεί να στηρίξει την οικονομία.
Το βασικό ζητούμενο, επομένως, δεν είναι μόνο ποιο θα είναι το ενεργειακό σύστημα της Ευρώπης στο τέλος της μετάβασης, αλλά και πώς θα διατηρηθεί η ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων μέχρι να φτάσει εκεί.
Για τον λόγο αυτό, ο κ. Μυτιληναίος θέτει στο επίκεντρο την ανάγκη μιας ενιαίας ευρωπαϊκής πολιτικής, αντί για αποσπασματικές εθνικές παρεμβάσεις. Όπως επισημαίνει, η αντιμετώπιση του ενεργειακού κόστους δεν θα πρέπει να εξαρτάται από τη δημοσιονομική δυνατότητα κάθε κράτους-μέλους, αλλά να στηρίζεται σε κοινά ευρωπαϊκά εργαλεία και χρηματοδότηση.
www.worldenergynews.gr
