Για εκείνους που ζουν μακριά από τους συγγενείς και την πατρίδα τους, οι γιορτές έρχονται με μια «διπλή δόση» μοναξιάς: τη δική τους κι εκείνη όσων άφησαν πίσω στην πατρίδα.
Η μοναξιά των Χριστουγέννων
Κάθε χρόνο, αναδεικνύεται μία λιγότερο αστραφτερή πλευρά των γιορτών: η μοναξιά που πλήττει συχνά έντονα όσους ζουν μακριά από την πατρίδα και την οικογένειά τους.
Η μοναξιά των Χριστουγέννων δεν είναι απλώς ένα προσωπικό συναίσθημα, αλλά ένα κοινωνικό φαινόμενο. Τα κοινωνικά στερεότυπα επιβάλουν μία «υποχρεωτική χαρά» του να περνά κανείς με την οικογένεια και τους φίλους αυτές τις ημέρες. Για τους ανθρώπους που βρίσκονται μακριά από τον τόπο τους αυτή η μοναξιά συχνά συνοδεύεται και από κάτι ακόμη. Την ενοχή ότι ενώ οι ίδιοι προσπαθούν να χτίσουν μια νέα ζωή αλλού, άφησαν πίσω ανθρώπους που γερνούν και γιορτάζουν κι εκείνοι μόνοι.
Τα «δύο πρόσωπα» στη μοναξιά του ξενιτεμένου
Η διπλή διάσταση της μοναξιάς που περιγράφουν και πολλοί Έλληνες που ζουν εδώ και χρόνια στο εξωτερικό: «Από τη μια μεριά ήμουν μόνος γιατί δεν είχα κανέναν και από την άλλη όμως αισθανόμουν ότι άφησα και τη μάνα μου στην Ελλάδα που ήταν μόνη της. Δεν υπήρχαν οι τεχνολογίες όπως σήμερα, να πάρεις ένα κινητό με κάμερα και να πάρεις τη μάνα σου τηλέφωνο», λέει χαρακτηριστικά ο Παναγιώτης που ζει εδώ και κάποια χρόνια στην Γερμανία. Λέει επίσης ότι η μοναξιά των ανθρώπων που ζουν μακριά από την πατρίδα τους και την οικογένειά τους έχει δυο όψεις. Από τη μία είναι η μοναξιά και από την άλλη είναι οι τύψεις.
Κοινότητες: μικρό «αντίδοτο» στη μοναξιά
Η μοναξιά ήταν ένας από τους «κινητήρες» για την ίδρυση των ελληνικών κοινοτήτων στη Γερμανία.
«Τα πρώτα χρόνια είχαμε νοσταλγία μεγάλη για την Ελλάδα. Μεγάλη προσδοκία, πολύ μεγάλη νοσταλγία. Αλλά η ανάγκη μας έκανε να μείνουμε εδώ», θυμάται. «Του χρόνου φεύγουμε, του χρόνου φεύγουμε, λέγαμε. Και περάσανε εξήντα χρόνια». Αυτή η νοσταλγία, λέει, ήταν και ο λόγος που ίδρυσαν το Ελληνικό Σπίτι στο Πορτς το 1985: «να βρεθούμε, να έχουμε κάποιους χώρους να συζητούμε τα προβλήματά μας. Γιατί το ΄85 τα προβλήματα ήταν τρομερά, δεν είχαμε ούτε εκκλησία, ούτε σχολείο», όπως αναφέρει ο ο Κοσμάς Ρουσσόπουλος, πρόεδρος του Ελληνικού Σπιτιού στο Πορτς της Κολωνίας.
Ο Νόστος
Ο «νόστος», που είναι ένα συναίσθημα που οι ίδιοι οι μετανάστες πλέον δεν φοβούνται να ονοματίσουν, μετατρέπεται κάποιες φορές σε χρήσιμο εργαλειο πολιτικής, όταν αυτή επιλέγει να μιλήσει γι’ αυτούς - ή εκ μέρους τους.
Με τη μετανάστευση να βρίσκεται συστηματικά στο επίκεντρο τα τελευταία χρόνια, ίσως τέτοιες μέρες αξίζει κανείς να θυμηθεί πως και η μοναξιά και η ανάγκη για στήριξη στην «ξενιτιά» δεν πλήττει μόνο τους Έλληνες. Άλλωστε, όπως χαρακτηριστικά παρατηρεί και ο κ. Ρουσσόπουλος: «Βοήθεια δεν χρειάζεται μόνο ο Έλληνας μετανάστης, αλλά κάθε άνθρωπος που φτάνει στη Γερμανία μόνος, είτε προέρχεται από τη Συρία είτε από οποιαδήποτε άλλη χώρα».
www.worldenergynews.gr
