Ποιος δεν έχει ξεχάσει ένα όνομα στη μέση μιας συζήτησης ή δεν έχει ψάξει πανικόβλητος τα κλειδιά του; Είναι από εκείνες τις μικρές στιγμές που συνήθως προσπερνάμε. Όμως, όσο μεγαλώνουμε, αυτές οι “αθώες” στιγμές μπορούν να αποκτήσουν άλλο βάρος. Και μια σκέψη αρχίζει να τριγυρίζει πιο έντονα: «Μήπως είναι κάτι πιο σοβαρό;» - Ψυχολόγος & Συστημική Ψυχοθεραπεύτρια 6943527322 - Αν νιώθεις άγχος, πίεση ή ανάγκη για αλλαγή, δεν χρειάζεται να το περάσεις μόνος
Η αλήθεια είναι ότι η ανησυχία για τη μνήμη είναι πολύ πιο συχνή απ’ όσο νομίζουμε και τις περισσότερες φορές δεν σημαίνει άνοια.
Οι ειδικοί κάνουν μια σημαντική διάκριση που δεν είναι πάντα ξεκάθαρη για τον κόσμο. Υπάρχει η υποκειμενική ανησυχία για τη μνήμη, όταν κάποιος αισθάνεται ότι κάτι έχει αλλάξει, χωρίς απαραίτητα να υπάρχει μετρήσιμο πρόβλημα. Υπάρχει η ήπια γνωστική έκπτωση, όπου καταγράφεται μια μικρή αλλά υπαρκτή αλλαγή, χωρίς όμως να επηρεάζεται η καθημερινότητα. Και υπάρχει η άνοια, όπου οι δυσκολίες στη μνήμη και τη σκέψη επηρεάζουν ουσιαστικά τη λειτουργικότητα στην καθημερινή ζωή. Στην πράξη όμως, αυτά τα τρία συχνά μπλέκονται. Κανείς δεν σκέφτεται με όρους διάγνωσης. Σκέφτεται απλά: «Κάτι δεν πάει καλά».
Και εδώ ξεκινά το μπέρδεμα.
Γιατί πολλές φορές αυτό που ενισχύει αυτή την αίσθηση δεν είναι η μνήμη, αλλά η διάθεσή μας. Το άγχος και η κατάθλιψη παίζουν τεράστιο ρόλο στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας. Το άγχος μας κάνει να παρατηρούμε πιο έντονα κάθε “λάθος”, ενώ η κατάθλιψη επηρεάζει τη συγκέντρωση και την ταχύτητα σκέψης. Έτσι, μια μικρή λησμονιά μπορεί να μοιάζει με απόδειξη ότι “κάτι συμβαίνει”.
Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι “στο μυαλό μας” ή ότι το φανταζόμαστε. Η εμπειρία είναι απολύτως πραγματική. Απλώς δεν σημαίνει απαραίτητα ότι υπάρχει νευρολογικό πρόβλημα.
Στην ουσία, όταν ανησυχούμε για τη μνήμη μας, δεν ανησυχούμε μόνο για το αν ξεχάσαμε κάτι. Ανησυχούμε για κάτι πολύ πιο βαθύ. Για την ανεξαρτησία μας, για την ταυτότητά μας, για το ποιοι είμαστε. Η μνήμη δεν είναι απλώς μια λειτουργία. Είναι αυτό που μας δένει με τον εαυτό μας και τη ζωή μας.
Και ίσως αυτός είναι ο λόγος που ο φόβος γίνεται τόσο έντονος.
Το δύσκολο είναι ότι τα πρώτα σημάδια, αν υπάρχουν, δεν εμφανίζονται πάντα ξεκάθαρα. Μπορεί να είναι μια αίσθηση, μια παρατήρηση ενός κοντινού ανθρώπου, μια μικρή αλλαγή που δεν εξηγείται εύκολα. Αυτή η “γκρίζα ζώνη” είναι που δημιουργεί και τη μεγαλύτερη αβεβαιότητα. Γιατί νιώθεις κάτι, αλλά δεν υπάρχει πάντα μια σαφής απάντηση.
Και κάπου εκεί, η ίδια η ανησυχία μπορεί να γίνει πρόβλημα. Όταν αρχίζουμε να φοβόμαστε υπερβολικά, μπορεί να αποσυρθούμε κοινωνικά, να ψάχνουμε συνεχώς επιβεβαίωση ή να δοκιμάζουμε λύσεις χωρίς ουσιαστική βοήθεια. Το άγχος αυξάνεται και αυτό μπορεί να επηρεάσει ακόμη περισσότερο τη μνήμη και τη συγκέντρωσή μας.
Τι έχει τελικά σημασία; Όχι οι μεμονωμένες στιγμές, αλλά η συνολική εικόνα. Το αν υπάρχει σταθερή αλλαγή, αν επηρεάζεται η καθημερινότητα, αν δυσκολευόμαστε σε πράγματα που πριν ήταν απλά. Και φυσικά, η ψυχική μας κατάσταση.
Ίσως το πιο σημαντικό μήνυμα είναι αυτό: δεν χρειάζεται να αγνοούμε την ανησυχία μας, αλλά ούτε και να την τρομοκρατούμε. Χρειάζεται να τη δούμε με κατανόηση. Να δώσουμε χώρο στη σκέψη, χωρίς να βγάζουμε βιαστικά συμπεράσματα.
Γιατί τελικά, δεν είναι κάθε “ξέχασα” η αρχή μιας ασθένειας. Μερικές φορές, είναι απλώς μια υπενθύμιση ότι είμαστε άνθρωποι.
www.worldenergynews.gr
