Aρθρο του Νίκου Κασκαβέλη , Δικηγόρου - Πολιτικού Αναλυτή στο ΣΚΑΪ.gr - Αναδημοσίευση
Εδώ και ορισμένους μήνες βρίσκεται σε εξέλιξη μπροστά στα μάτια μας ένα (ακόμη) πολιτικό πείραμα, που σκοπεύει να αναδιατάξει ριζικά την Αριστερά και να αναμορφώσει συνολικά το πολιτικό σκηνικό. Όχι ουδέτερα βέβαια, αλλά προς όφελος και υπό τον συντονισμό ενός συγκεκριμένου προσώπου: του Αλέξη Τσίπρα. Τα τελευταία επεισόδια ξεκίνησαν αρχικά από την παραίτησή του από την Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, του κόμματος που τον ανέδειξε και τον κατέστησε Πρωθυπουργό για 4,5 έτη. Αφού δήλωσε πως δεν αισθάνεται χρήσιμος υπό το παρόν πλαίσιο, αποσύρθηκε για ένα διάστημα και επανήλθε, έχοντας -υποτίθεται- αναστοχαστεί και επαναπροσδιορίσει τη σχέση του με το παρελθόν.
Παρουσίασε λοιπόν την «Ιθάκη» ως κύριο μέσο ενός πολυδιαφημισμένου «rebranding», ως προσωπική αφήγηση της κυβερνητικής εμπειρίας ενός ολόκληρου χώρου. Κι ενώ ξεκίνησε με αρκετή ορμή (όσο και ώθηση από ένα σύστημα που αποφάσισε να επενδύσει ξανά πάνω του) δεν τόλμησε ευρύτερες αναθεωρήσεις ή αποδοχή ευθυνών. Αντίθετα, ήδη από το βιβλίο του (κάτι που έκανε εντύπωση) απέδωσε ευθύνες για τα όποια «στραβά» της διακυβέρνησής του σε άμεσους συνεργάτες του. Εκείνοι έφταιγαν και για την ίδια τη διακυβέρνηση και για τα χρόνια που ακολούθησαν στην αντιπολίτευση, που οδήγησαν στο 17,8% και στην παραίτηση του αρχηγού, μετά από 15 (!) συνεχή χρόνια ηγεσίας. Και ας είχε εκείνος τα κλειδιά του κόμματος, ας είχε κάνει όλες τις βασικές του επιλογές (και στα πρόσωπα βέβαια), ας είχε εκείνος την ειδική επαφή με τους ψηφοφόρους, το «χάρισμα» που του εξασφάλισε την καλπάζουσα άνοδο στην εξουσία.
Όλα αυτά δεν είχαν πρωταρχική σημασία. Στη δική του αιτιολόγηση, χωρίς να λέγεται ευθέως, στοχοποιήθηκε ο μη πλήρης έλεγχος των μηχανισμών. Τα «φέουδα» και οι «βαρωνίες» των κομματικών φατριών. Οι εσωτερικοί συμβιβασμοί που τον ανάγκασαν να κάνει για να κυβερνήσει. Δεν ήταν ο εαυτός του. Από τη μια οι εξωτερικοί καταναγκασμοί, τα Μνημόνια (το 3ο και βαρύτερο σε δεσμεύσεις το έφερε ο ίδιος και ας το βδελυσσόταν για 5 ολόκληρα χρόνια) και από την άλλη οι εσωτερικοί συμβιβασμοί. Αυτά δεν του επέτρεψαν να δείξει τον αληθινό εαυτό του. Γι’ αυτό «η 2η φορά θα είναι αλλιώς». Αν και ούτε αυτό το σύνθημα μπορεί να παίξει πια εύκολα μια ο εκφραστής του κ. Πολάκης, από στενός, αν και «αψύς», συνεργάτης βρέθηκε και αυτός εσχάτως στο πυρ το εξώτερον.
Ύστερα λοιπόν από μήνες φημών και σεναρίων περί ίδρυσης ή μη νέου κόμματος, ο κύβος ερρίφθη. Το κόμμα έγινε και τα πράγματα πήραν τον δρόμο τους. Πλην όμως στον δρόμο αυτό, ως τώρα, δεν φαίνεται να έχουν θέση οι περισσότεροι από τους παλιούς συντρόφους. Όλα τα εμβληματικά πρόσωπα της διακυβέρνησης ’15-19, όσα «επέζησαν» από τις λοιπές διασπάσεις: ΛΑΕ, Μέρα25, Πλεύση Ελευθερίας, Νέα Αριστερά. Ενδείξεις υπήρξαν από την ίδια την παρουσίαση της Ιθάκης, με την…εξορία των πρωτοκλασσάτων στον εξώστη της αίθουσας και έτσι συνεχίστηκε. Και ας αποφάσισε μόνος του ο ΣΥΡΙΖΑ, με την άνευ προηγουμένου απόφαση του αρχηγού του για αυτοακύρωση, για υποχρεωτική συμπόρευση με το νέο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, χωρίς να τους έχει ζητηθεί, χωρίς να έχει υπάρξει συζήτηση, χωρίς κάτι άλλο. Την ώρα μάλιστα που ο κ. Τσίπρας, πρώην αρχηγός, είχε παραιτηθεί από το κόμμα, υποδεικνύοντάς το ως «βαρίδι» για τον ίδιο, ίσως και για το μέλλον της χώρας. Ας φανταστούμε π.χ. το ΠΑΣΟΚ, όταν ο Γιώργος Παπανδρέου ίδρυσε το ΚΙΔΗΣΟ, ή τώρα τη ΝΔ αν ο κ. Σαμαράς προχωρήσει σε νέο κόμμα, να αποφάσιζαν μόνοι τους πως ό,τι και να γίνει θα ακολουθούσαν τους προηγούμενους αρχηγούς τους, χωρίς πια αυτόνομη, δική τους πορεία. Αδιανόητο;
Ο κ. Τσίπρας έχει κάνει μια σαφή στρατηγική επιλογή. Στην προσπάθειά του για επιστροφή, για να επανασυστηθεί στο κοινό ως «νέος», ασχέτως της πολυετούς υπηρεσίας του και μάλιστα στο ύψιστο αξίωμα, έπρεπε να διαχωρίσει τη θέση του με το παρελθόν του. Να αποσείσει τις δικές του ευθύνες, να τις αποδώσει αλλού και να εμφανιστεί «καθαρμένος», αθώος του αίματος και άσπιλος, έτοιμος για νέες ευθύνες. Άλλωστε, «μέσα σε λίγους μήνες έγινε ήδη αξιωματική αντιπολίτευση (στις δημοσκοπήσεις), γιατί όχι και Κυβέρνηση σύντομα», όπως λένε εκεί στην ΕΛ.Α.Σ. κι ας έχουν ακόμα ένα ποσοστό χαμηλότερο από εκείνο που οδήγησε τον αρχηγό τους σε παραίτηση το 2023.
Το τέχνασμα που χρησιμοποίησε, θυμίζει τη γνωστή πρακτική που χρησιμοποιούν χρεωμένες Τράπεζες ή επιχειρήσεις, ακόμα και χώρες. Αυτήν της ίδρυσης μίας "Bad Bank" στην οποία κληροδοτούν όλα τα χρέη της εταιρείας απαλλάσσοντας την ίδια από το φορτίο και αντιμετωπίζοντας την 1η ακόμα και ως επενδυτικό προϊόν. Βασικά κάτι σαν αυτό που είχε κάνει και με τις Τράπεζες στην Ελλάδα και τα κόκκινα δάνεια που είχαν φορτωθεί. Πολιτική που έφερε από το παράθυρο τα γνωστά funds και τους servicers.
Ίσως την ήξερε λοιπόν καλά την τακτική αυτή, είπε να την εφαρμόσει και πολιτικά. Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι λοιποί σύντροφοι με απώτερη καταγωγή από αυτόν, είναι η νέα «κακή τράπεζα». Αυτοί είναι το «παλιό». Όποιοι προέρχονται από εκεί, αν θέλουν στον ήλιο μοίρα, θέση στο νέο όχημα της εξουσίας, πρέπει να αποκηρύξουν εαυτόν και τον χώρο τους και να περιμένουν την…απώτατη κρίση. Να παραιτηθούν, να δείξουν πράξεις μεταμέλειας (για ποιο πράγμα, επειδή ακολουθούσαν τις εντολές του παλιού και ίσως μελλοντικού τους ηγέτη;) και να διαβούν την έρημο. Και θα δούμε. Και εκείνος, περιστοιχισμένος από τα νέα «πουλέν» (κάποιοι μάλιστα όντως κερδίζουν θέση με το σπαθί τους, σαν έτοιμοι από καιρό), μιλώντας με ένα γνώριμο ύφος, αλλά αποπνέοντας μια αύρα «δεν ξέρω τίποτα, πρώτη φορά τα λέω αυτά, δώστε μου μία ευκαιρία», συνεχίζει την πορεία του, ελπίζοντας να πείσει μία κρίσιμη μάζα για ακόμη μία φορά.
Σε έναν βαθμό, η τακτική ήδη πετυχαίνει. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήδη έχει εξαερωθεί, τα στελέχη παραιτούνται σωρηδόν, άλλα κόμματα ήδη έχουν εξαφανιστεί και οι ελπίδες σύμπασας της Αριστεράς (και μέρους της…διαπλοκής που βλέπει πως προς τα εκεί μάλλον πρέπει να επενδύσει για την όποια πιθανότητα «πτώσης του καθεστώτος») στρέφονται μονομερώς προς τα εκεί. Για όλα όμως πρέπει να συμφωνήσουν και οι «μέτοχοι», δηλαδή οι ψηφοφόροι, κυρίως τα μέλη της Αριστεράς, που μέχρι τώρα, σε μεγάλο βαθμό, απλά ακολουθούν εκείνον που τους έπεισε, τους γοήτευσε από το 2012 και πέρα. Μέχρι να απαντήσουν στα σοβαρά στο ερώτημα: μα, είναι αλήθεια δυνατόν όλο αυτό; Να φταίνε για όλα όλοι οι άλλοι, πρόσωπα με πορεία και ιστορία ή άλλα, δικές του επιλογές και εκείνος να έρχεται διαρκώς ως ο «νέος»; Ένας Ντόριαν Γκρέυ της πολιτικής;
Ήδη έχουν «ακυρωθεί» και πεταχτεί στον Καιάδα, στα αζήτητα της πολιτικής, σειρά στελεχών, ων ουκ έστι αριθμός. Αν τους απαριθμήσουμε θα νιώθαμε δέος. «Α ναι, κι αυτός. Τι να έγινε μωρέ εκείνος;». Όλοι, πλην ενός. Που προχωρά «τρώγοντας τα παιδιά του» και μοιάζει να βρήκε τη μαγική συνταγή. Μια πατέντα, που αν πετύχαινε, θα διεκδικούσε παγκόσμια εφαρμογή. Μέχρι βέβαια να αποδειχθεί στην πράξη αυτό το «αν». Να φανεί η πραγματική δυναμική. Τελικά, να απαντήσουν οι ψηφοφόροι-αγοραστές-επενδυτές: θα (ξανα)αγοράσουν;
www.worldenergynews.gr
