Ανταγωνιστικότητα ή Περιθωριοποίηση: Η Μεγάλη Απόφαση της Ευρώπη

Η Ευρώπη βρίσκεται σε ένα καθοριστικό σημείο καμπής. Σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από γεωπολιτικό κατακερματισμό, έντονο τεχνολογικό ανταγωνισμό και μεταβαλλόμενες οικονομικές ισορροπίες, η ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας παύει να αποτελεί απλώς οικονομικό στόχο και μετατρέπεται σε στρατηγική αναγκαιότητα.

Εάν η Ευρωπαϊκή Ένωση επιθυμεί να διαδραματίσει ουσιαστικό ρόλο στο αύριο που ήδη διαμορφώνεται, διαφυλάσσοντας την κοινωνική οικονομία της αγοράς και τον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής, οφείλει να ενισχύσει παράλληλα την οικονομική της ισχύ και τη στρατηγική της αυτονομία — δύο στόχους πλέον αλληλένδετους.

 

Η ανάγκη αυτή αναδείχθηκε με σαφήνεια κατά την πρόσφατη άτυπη συνάντηση των Ευρωπαίων ηγετών στο Βέλγιο, όπου στο επίκεντρο βρέθηκε η αναζωογόνηση της οικονομικής δυναμικής της ηπείρου απέναντι στον εντεινόμενο διεθνή ανταγωνισμό.

Η Ενιαία Αγορά, με περίπου 450 εκατομμύρια καταναλωτές, παραμένει ένα από τα σημαντικότερα στρατηγικά πλεονεκτήματα της Ευρώπης. Για περισσότερες από τρεις δεκαετίες λειτουργεί ως βασικός μοχλός ανάπτυξης και ανθεκτικότητας, προσφέροντας κλίμακα, ευκαιρίες και απτά οφέλη για επιχειρήσεις και πολίτες. Μέσω της ελεύθερης διακίνησης αγαθών, υπηρεσιών και κεφαλαίων, έχει διαμορφώσει ένα περιβάλλον σταθερότητας και προβλεψιμότητας, θεμελιωμένο στο κράτος δικαίου, ενισχύοντας την αξιοπιστία της Ευρώπης ως διεθνούς εταίρου.

 

Παρά τα πλεονεκτήματα αυτά, οι διαρθρωτικές αδυναμίες γίνονται ολοένα πιο εμφανείς. Οι ολοκληρωμένες προτάσεις μεταρρύθμισης των τελευταίων ετών κατέδειξαν τις αναγκαίες κατευθύνσεις για μια βαθύτερη και αποτελεσματικότερη Ενιαία Αγορά, ωστόσο η πρόοδος παραμένει περιορισμένη. Η επανάληψη των ίδιων συζητήσεων δεν υποδηλώνει έλλειψη κατανόησης των προκλήσεων, αλλά ένα επίμονο χάσμα μεταξύ πολιτικών διακηρύξεων και ουσιαστικής εφαρμογής. Την ίδια στιγμή, οι κύριοι διεθνείς ανταγωνιστές προχωρούν με ταχύτητα και στρατηγική συνέπεια. Οι εκτεταμένες βιομηχανικές πολιτικές και οι μεγάλες επενδύσεις στην τεχνολογία από άλλες ισχυρές οικονομίες, σε συνδυασμό με την αυξημένη γεωπολιτική αβεβαιότητα και τις μεταβαλλόμενες διατλαντικές ισορροπίες, εντείνουν την πίεση στις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις.

 

Σε αυτό το περιβάλλον, οι αποσπασματικές παρεμβάσεις δεν επαρκούν. Η Ευρώπη χρειάζεται βαθύτερες μεταρρυθμίσεις που θα άρουν τα εμπόδια της εσωτερικής αγοράς και θα ενισχύσουν την καινοτομία. Η μείωση της γραφειοκρατίας αποτελεί προϋπόθεση για την απελευθέρωση της επιχειρηματικής δυναμικής και την ενθάρρυνση νέων επενδύσεων. Εξίσου κρίσιμη είναι η βελτίωση της πρόσβασης σε χρηματοδότηση και η διευκόλυνση της διασυνοριακής ανάπτυξης, ώστε οι ευρωπαϊκές επιχειρήσεις να αποκτήσουν το μέγεθος και την εμβέλεια που απαιτεί ο παγκόσμιος ανταγωνισμός.

 

Παράλληλα, στρατηγικοί τομείς — από την προηγμένη βιομηχανία έως τις ψηφιακές τεχνολογίες — χρειάζονται στοχευμένη στήριξη, διασφαλίζοντας τη βιομηχανική βάση και την τεχνολογική κυριαρχία της Ευρώπης, χωρίς να υπονομεύεται η δέσμευση στο ανοιχτό εμπόριο και στον υγιή ανταγωνισμό. Η αντιμετώπιση κρίσιμων εξαρτήσεων, ιδίως στις αλυσίδες εφοδιασμού και στην ενέργεια, αποτελεί επίσης βασικό παράγοντα ενίσχυσης της οικονομικής ασφάλειας, αποφεύγοντας παράλληλα ακραίες λογικές προστατευτισμού.

 

Ταυτόχρονα, η υπερρύθμιση της ΕΕ παραμένει ένα κρίσιμο ζήτημα: η πληθώρα πολύπλοκων κανόνων και κανονισμών συχνά δυσχεραίνει τη λειτουργία των επιχειρήσεων, αυξάνει το κόστος συμμόρφωσης, περιορίζει την ανταγωνιστικότητα και την καινοτομία και δημιουργεί επιπλέον γραφειοκρατία, καθιστώντας αναγκαία την προσεκτική ισορροπία μεταξύ προστασίας και επιχειρηματικής ευελιξίας.

 

 

www.worldenergynews.gr