Μια επικίνδυνη στιγμή, αλλά οι ΗΠΑ και το Ισραήλ βλέπουν μια ευκαιρία που δεν πρέπει να χαθεί - Jeremy Bowen International Editor
Σχετικά Άρθρα
«Βρυχηθμός του Λιονταριού» με 30 χτυπήματα στο Ιράν - Trump: Θα τελειώσουμε το καθεστώς
Στήλες μαύρου καπνού υψώνονται κοντά στο αρχηγείο του Πέμπτου Στόλου - ΗΑΕ, Κατάρ και Κουβέιτ δηλώνουν ότι αναχαίτισαν τους ιρανικούς πυραύλους
Η απόφαση των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ να βυθιστούν σε έναν νέο πόλεμο με το Ιράν δημιουργεί μια εξαιρετικά επικίνδυνη στιγμή με απρόβλεπτες συνέπειες. Το Ισραήλ χρησιμοποίησε τη λέξη «προληπτική» για να δικαιολογήσει την επίθεσή του.
Τα στοιχεία δείχνουν ότι δεν πρόκειται για απάντηση σε μια επικείμενη απειλή, κάτι που υπονοεί η λέξη πρόληψη. Αντίθετα, πρόκειται για έναν πόλεμο επιλογής.
Το Ισραήλ και οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν υπολογίσει ότι το ισλαμικό καθεστώς στο Ιράν είναι ευάλωτο, καθώς αντιμετωπίζει μια σοβαρή οικονομική κρίση, τις επιπτώσεις της βάναυσης καταστολής των διαδηλωτών στις αρχές του έτους και τις αμυντικές του δυνάμεις που εξακολουθούν να έχουν υποστεί σοβαρές ζημιές από τον πόλεμο του περασμένου καλοκαιριού. Το συμπέρασμά τους φαίνεται να ήταν ότι επρόκειτο για μια ευκαιρία που δεν έπρεπε να χαθεί.
Είναι επίσης ένα ακόμη πλήγμα στο παραπαίουν σύστημα του διεθνούς δικαίου.
Στις δηλώσεις τους, τόσο ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ όσο και ο Πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου δήλωσαν ότι το Ιράν αποτελεί κίνδυνο για τις χώρες τους - ο Τραμπ είπε ότι αποτελεί παγκόσμιο κίνδυνο. Το ισλαμικό καθεστώς είναι σίγουρα ο άσπονδος εχθρός τους. Αλλά είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς πώς εφαρμόζεται η νομική δικαιολόγηση της αυτοάμυνας, δεδομένης της τεράστιας ανισότητας δυνάμεων μεταξύ ΗΠΑ και Ισραήλ από τη μία πλευρά και Ιράν από την άλλη.
Ο πόλεμος είναι μια πολιτική πράξη. Η ένοπλη σύγκρουση είναι εκ φύσεως δύσκολο να ελεγχθεί από τη στιγμή που θα ξεκινήσει. Οι ηγέτες χρειάζονται σαφείς στόχους.
Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου θεωρεί το Ιράν ως τον πιο επικίνδυνο εχθρό του Ισραήλ εδώ και δεκαετίες. Για αυτόν, αυτή είναι μια ευκαιρία να προκαλέσει όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ζημιά στο καθεστώς της Τεχεράνης και στη στρατιωτική ικανότητα του Ιράν. Ο Νετανιάχου αντιμετωπίζει επίσης γενικές εκλογές αργότερα μέσα στο έτος. Τα στοιχεία από τα δύο χρόνια πολέμου με τη Χαμάς δείχνουν ότι πιστεύει ότι η πολιτική του θέση ενισχύεται όταν το Ισραήλ βρίσκεται σε πόλεμο.
Οι στόχοι του Ντόναλντ Τραμπ έχουν αλλάξει και παρεκκλίνει. Τον Ιανουάριο, είχε δηλώσει στους διαδηλωτές στο Ιράν ότι η βοήθεια ήταν καθ' οδόν. Μεγάλο μέρος του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ ήταν απασχολημένο με την απομάκρυνση του ηγέτη της Βενεζουέλας εκείνη την εποχή, επομένως δεν διέθετε στρατιωτικές επιλογές.
Ενώ οι ΗΠΑ ανέπτυσσαν δύο ομάδες κρούσης αεροπλανοφόρων στην περιοχή, καθώς και σημαντική χερσαία ισχύ πυρός, ο Τραμπ μίλησε πολύ για τους κινδύνους των πυρηνικών φιλοδοξιών του Ιράν, παρόλο που μετά τον πόλεμο του περασμένου καλοκαιριού, ο Τραμπ δήλωσε ότι το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα είχε «εξαφανιστεί».
Το ιρανικό καθεστώς αρνείται ανέκαθεν ότι επιθυμεί να αποκτήσει πυρηνικά όπλα, αλλά έχει εμπλουτίσει ουράνιο σε επίπεδο που δεν έχει καμία πολιτική χρήση σε πρόγραμμα πυρηνικής ενέργειας. Τουλάχιστον, φαίνεται να θέλει την επιλογή της κατασκευής βόμβας. Μέχρι στιγμής, το Ισραήλ και οι ΗΠΑ δεν έχουν δημοσιεύσει κανένα στοιχείο ότι αυτό επρόκειτο να συμβεί.
Στο βίντεό του, ο Τραμπ είπε στον ιρανικό λαό ότι «η ώρα της ελευθερίας» ήταν κοντά. Ο Νετανιάχου είχε ένα παρόμοιο μήνυμα, ότι ο πόλεμος θα δώσει στον λαό του Ιράν την ευκαιρία να ανατρέψει το καθεστώς. Αυτό δεν είναι καθόλου βέβαιο.
Δεν υπάρχει προηγούμενο αλλαγής καθεστώτος μόνο και μόνο λόγω αεροπορικών επιδρομών
Δεν υπάρχει προηγούμενο αλλαγής καθεστώτος μόνο και μόνο λόγω αεροπορικών επιδρομών. Ο Σαντάμ Χουσεΐν του Ιράκ ανατράπηκε το 2003 από μια τεράστια δύναμη εισβολής υπό την ηγεσία των ΗΠΑ. Ο Μουαμάρ Καντάφι της Λιβύης ανατράπηκε το 2011 από δυνάμεις των ανταρτών που έλαβαν αεροπορική δύναμη από το ΝΑΤΟ και ορισμένα αραβικά κράτη. Και στις δύο περιπτώσεις, το αποτέλεσμα ήταν η κατάρρευση του κράτους, ο εμφύλιος πόλεμος και χιλιάδες δολοφονίες. Η Λιβύη εξακολουθεί να είναι ένα αποτυχημένο κράτος. Το Ιράκ εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τις συνέπειες της εισβολής και της αιματοχυσίας που ακολούθησε.
Ακόμα κι αν αυτή γίνει η πρώτη περίπτωση που η αεροπορική δύναμη από μόνη της καταρρίπτει ένα καθεστώς, το ισλαμικό καθεστώς δεν θα αντικατασταθεί από μια φιλελεύθερη δημοκρατία που σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα. Δεν υπάρχει αξιόπιστη εναλλακτική κυβέρνηση στην εξορία που να περιμένει στα παρασκήνια.
Για σχεδόν μισό αιώνα, το ιρανικό καθεστώς έχει δημιουργήσει ένα πολύπλοκο πολιτικό σύστημα που υποστηρίζεται από ένα μείγμα ιδεολογίας, διαφθοράς και, όταν απαιτείται, αδίστακτης χρήσης βίας. Το καθεστώς της Τεχεράνης απέδειξε τον Ιανουάριο ότι ήταν έτοιμο να σκοτώσει διαδηλωτές. Διαθέτει δυνάμεις ασφαλείας που υπακούουν σε εντολές να πυροβολούν και να σκοτώνουν χιλιάδες συμπολίτες επειδή αμφισβητούν το σύστημα στους δρόμους και απαιτούν ελευθερία.
Ίσως οι ΗΠΑ και το Ισραήλ προσπαθούν να σκοτώσουν τον ανώτατο ηγέτη, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ. Το Ισραήλ πιστεύει στη δύναμη της δολοφονίας ως στρατηγική. Τα τελευταία δύο χρόνια σκότωσε τους ηγέτες της Χαμάς στη Γάζα και της Χεζμπολάχ στον Λίβανο, καθώς και πολλούς από τους υπασπιστές τους.
Το ισλαμικό καθεστώς στο Ιράν είναι διαφορετικό ζήτημα. Προεδρεύει ενός κράτους, όχι ενός ένοπλου κινήματος. Δεν είναι μια μονοδιάστατη παράσταση. Εάν ο ανώτατος ηγέτης σκοτωνόταν, θα αντικαθίστατο, πιθανότατα από έναν άλλο κληρικό που υποστηρίζεται από το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) του Ιράν, το οποίο υπάρχει παράλληλα με τις συμβατικές ένοπλες δυνάμεις με το σαφές καθήκον να υπερασπίζεται το καθεστώς από απειλές στο εσωτερικό και στο εξωτερικό.
Ο Τραμπ τους προσέφερε ασυλία σε περίπτωση που κατέθεταν τα όπλα τους ή σε βέβαιο θάνατο. Είναι απίθανο το IRGC να δελεαστεί από την προσφορά του. Το μαρτύριο είναι ένα διαρκές μοτίβο στην ιδεολογία της Ισλαμικής Δημοκρατίας και στο Σιιτικό Ισλάμ.
Ο Τραμπ πιστεύει ότι η κύρια κινητήρια δύναμη στην πολιτική και τη ζωή είναι η συναλλακτική - όπως το θέτει το βιβλίο του, η τέχνη της συμφωνίας. Αλλά η αντιμετώπιση του Ιράν απαιτεί να ληφθεί υπόψη η δύναμη της ιδεολογίας και των πεποιθήσεων. Αυτό είναι πολύ πιο δύσκολο να μετρηθεί.
Καθώς αυτή η κρίση έχει κλιμακωθεί από την αλλαγή του έτους και την Αμερική συγκέντρωσε τον στόλο της, υπάρχουν ολοένα και περισσότερες ενδείξεις ότι η ηγεσία στην Τεχεράνη θεωρούσε τον πόλεμο αναπόφευκτο. Ξεκίνησαν συνομιλίες, γνωρίζοντας ότι οι συνομιλίες βρίσκονταν σε εξέλιξη το περασμένο καλοκαίρι, όταν το Ισραήλ επιτέθηκε και οι ΗΠΑ συμμετείχαν.
Δεν εμπιστεύονται τις ΗΠΑ ή τους Ισραηλινούς. Κατά την πρώτη του θητεία, ο Τραμπ αποσύρθηκε από την πυρηνική συμφωνία με το Ιράν, την JCPOA, η οποία περιόριζε το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα και αποτελούσε το κορυφαίο επίτευγμα εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης Ομπάμα.
Υπήρξαν ενδείξεις ότι το Ιράν μπορεί να ήταν έτοιμο να αποδεχτεί μια συμφωνία-ορόσημο για την JCPOA, τουλάχιστον για να κερδίσει χρόνο. Ωστόσο, οι ΗΠΑ φαίνεται να απαιτούν επίσης αυστηρούς περιορισμούς στο πυραυλικό τους πρόγραμμα και την υποστήριξή τους προς τους περιφερειακούς συμμάχους που αντιτίθενται στο Ισραήλ και τις ΗΠΑ.
Αυτό ήταν απαράδεκτο για αυτούς, καθώς ισοδυναμούσε με συνθηκολόγηση. Η εγκατάλειψη πυραύλων και συμμάχων θα μπορούσε ακόμη και στο μυαλό της ηγεσίας να την καταστήσει πολύ πιο ευάλωτη σε αλλαγή καθεστώτος από την απειλή - και τώρα την πραγματικότητα - της επίθεσης.
Οι ηγέτες του Ιράν θα υπολογίζουν τώρα πώς να ξεπεράσουν τον πόλεμο, πώς να επιβιώσουν και πώς να διαχειριστούν τις συνέπειές του. Οι γείτονές τους, με επικεφαλής τη Σαουδική Αραβία, θα απογοητευτούν από την τεράστια αβεβαιότητα και τις πιθανές συνέπειες των σημερινών γεγονότων.
Δεδομένης της ικανότητας της Μέσης Ανατολής να εξάγει προβλήματα, η έκρηξη ενός ανανεωμένου και εντεινόμενου πολέμου βαθαίνει την αστάθεια της περιοχής και του ευρύτερου κόσμου, η οποία είναι ήδη ταραγμένη, βίαιη και επικίνδυνη.
Πηγή: BBC
www.worldenergynews.gr
Τα στοιχεία δείχνουν ότι δεν πρόκειται για απάντηση σε μια επικείμενη απειλή, κάτι που υπονοεί η λέξη πρόληψη. Αντίθετα, πρόκειται για έναν πόλεμο επιλογής.
Το Ισραήλ και οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν υπολογίσει ότι το ισλαμικό καθεστώς στο Ιράν είναι ευάλωτο, καθώς αντιμετωπίζει μια σοβαρή οικονομική κρίση, τις επιπτώσεις της βάναυσης καταστολής των διαδηλωτών στις αρχές του έτους και τις αμυντικές του δυνάμεις που εξακολουθούν να έχουν υποστεί σοβαρές ζημιές από τον πόλεμο του περασμένου καλοκαιριού. Το συμπέρασμά τους φαίνεται να ήταν ότι επρόκειτο για μια ευκαιρία που δεν έπρεπε να χαθεί.
Είναι επίσης ένα ακόμη πλήγμα στο παραπαίουν σύστημα του διεθνούς δικαίου.
Στις δηλώσεις τους, τόσο ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ όσο και ο Πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου δήλωσαν ότι το Ιράν αποτελεί κίνδυνο για τις χώρες τους - ο Τραμπ είπε ότι αποτελεί παγκόσμιο κίνδυνο. Το ισλαμικό καθεστώς είναι σίγουρα ο άσπονδος εχθρός τους. Αλλά είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς πώς εφαρμόζεται η νομική δικαιολόγηση της αυτοάμυνας, δεδομένης της τεράστιας ανισότητας δυνάμεων μεταξύ ΗΠΑ και Ισραήλ από τη μία πλευρά και Ιράν από την άλλη.
Ο πόλεμος είναι μια πολιτική πράξη. Η ένοπλη σύγκρουση είναι εκ φύσεως δύσκολο να ελεγχθεί από τη στιγμή που θα ξεκινήσει. Οι ηγέτες χρειάζονται σαφείς στόχους.
Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου θεωρεί το Ιράν ως τον πιο επικίνδυνο εχθρό του Ισραήλ εδώ και δεκαετίες. Για αυτόν, αυτή είναι μια ευκαιρία να προκαλέσει όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ζημιά στο καθεστώς της Τεχεράνης και στη στρατιωτική ικανότητα του Ιράν. Ο Νετανιάχου αντιμετωπίζει επίσης γενικές εκλογές αργότερα μέσα στο έτος. Τα στοιχεία από τα δύο χρόνια πολέμου με τη Χαμάς δείχνουν ότι πιστεύει ότι η πολιτική του θέση ενισχύεται όταν το Ισραήλ βρίσκεται σε πόλεμο.
Οι στόχοι του Ντόναλντ Τραμπ έχουν αλλάξει και παρεκκλίνει. Τον Ιανουάριο, είχε δηλώσει στους διαδηλωτές στο Ιράν ότι η βοήθεια ήταν καθ' οδόν. Μεγάλο μέρος του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ ήταν απασχολημένο με την απομάκρυνση του ηγέτη της Βενεζουέλας εκείνη την εποχή, επομένως δεν διέθετε στρατιωτικές επιλογές.
Ενώ οι ΗΠΑ ανέπτυσσαν δύο ομάδες κρούσης αεροπλανοφόρων στην περιοχή, καθώς και σημαντική χερσαία ισχύ πυρός, ο Τραμπ μίλησε πολύ για τους κινδύνους των πυρηνικών φιλοδοξιών του Ιράν, παρόλο που μετά τον πόλεμο του περασμένου καλοκαιριού, ο Τραμπ δήλωσε ότι το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα είχε «εξαφανιστεί».
Το ιρανικό καθεστώς αρνείται ανέκαθεν ότι επιθυμεί να αποκτήσει πυρηνικά όπλα, αλλά έχει εμπλουτίσει ουράνιο σε επίπεδο που δεν έχει καμία πολιτική χρήση σε πρόγραμμα πυρηνικής ενέργειας. Τουλάχιστον, φαίνεται να θέλει την επιλογή της κατασκευής βόμβας. Μέχρι στιγμής, το Ισραήλ και οι ΗΠΑ δεν έχουν δημοσιεύσει κανένα στοιχείο ότι αυτό επρόκειτο να συμβεί.
Στο βίντεό του, ο Τραμπ είπε στον ιρανικό λαό ότι «η ώρα της ελευθερίας» ήταν κοντά. Ο Νετανιάχου είχε ένα παρόμοιο μήνυμα, ότι ο πόλεμος θα δώσει στον λαό του Ιράν την ευκαιρία να ανατρέψει το καθεστώς. Αυτό δεν είναι καθόλου βέβαιο.
Δεν υπάρχει προηγούμενο αλλαγής καθεστώτος μόνο και μόνο λόγω αεροπορικών επιδρομών
Δεν υπάρχει προηγούμενο αλλαγής καθεστώτος μόνο και μόνο λόγω αεροπορικών επιδρομών. Ο Σαντάμ Χουσεΐν του Ιράκ ανατράπηκε το 2003 από μια τεράστια δύναμη εισβολής υπό την ηγεσία των ΗΠΑ. Ο Μουαμάρ Καντάφι της Λιβύης ανατράπηκε το 2011 από δυνάμεις των ανταρτών που έλαβαν αεροπορική δύναμη από το ΝΑΤΟ και ορισμένα αραβικά κράτη. Και στις δύο περιπτώσεις, το αποτέλεσμα ήταν η κατάρρευση του κράτους, ο εμφύλιος πόλεμος και χιλιάδες δολοφονίες. Η Λιβύη εξακολουθεί να είναι ένα αποτυχημένο κράτος. Το Ιράκ εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τις συνέπειες της εισβολής και της αιματοχυσίας που ακολούθησε.
Ακόμα κι αν αυτή γίνει η πρώτη περίπτωση που η αεροπορική δύναμη από μόνη της καταρρίπτει ένα καθεστώς, το ισλαμικό καθεστώς δεν θα αντικατασταθεί από μια φιλελεύθερη δημοκρατία που σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα. Δεν υπάρχει αξιόπιστη εναλλακτική κυβέρνηση στην εξορία που να περιμένει στα παρασκήνια.
Για σχεδόν μισό αιώνα, το ιρανικό καθεστώς έχει δημιουργήσει ένα πολύπλοκο πολιτικό σύστημα που υποστηρίζεται από ένα μείγμα ιδεολογίας, διαφθοράς και, όταν απαιτείται, αδίστακτης χρήσης βίας. Το καθεστώς της Τεχεράνης απέδειξε τον Ιανουάριο ότι ήταν έτοιμο να σκοτώσει διαδηλωτές. Διαθέτει δυνάμεις ασφαλείας που υπακούουν σε εντολές να πυροβολούν και να σκοτώνουν χιλιάδες συμπολίτες επειδή αμφισβητούν το σύστημα στους δρόμους και απαιτούν ελευθερία.
Ίσως οι ΗΠΑ και το Ισραήλ προσπαθούν να σκοτώσουν τον ανώτατο ηγέτη, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ. Το Ισραήλ πιστεύει στη δύναμη της δολοφονίας ως στρατηγική. Τα τελευταία δύο χρόνια σκότωσε τους ηγέτες της Χαμάς στη Γάζα και της Χεζμπολάχ στον Λίβανο, καθώς και πολλούς από τους υπασπιστές τους.
Το ισλαμικό καθεστώς στο Ιράν είναι διαφορετικό ζήτημα. Προεδρεύει ενός κράτους, όχι ενός ένοπλου κινήματος. Δεν είναι μια μονοδιάστατη παράσταση. Εάν ο ανώτατος ηγέτης σκοτωνόταν, θα αντικαθίστατο, πιθανότατα από έναν άλλο κληρικό που υποστηρίζεται από το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) του Ιράν, το οποίο υπάρχει παράλληλα με τις συμβατικές ένοπλες δυνάμεις με το σαφές καθήκον να υπερασπίζεται το καθεστώς από απειλές στο εσωτερικό και στο εξωτερικό.
Ο Τραμπ τους προσέφερε ασυλία σε περίπτωση που κατέθεταν τα όπλα τους ή σε βέβαιο θάνατο. Είναι απίθανο το IRGC να δελεαστεί από την προσφορά του. Το μαρτύριο είναι ένα διαρκές μοτίβο στην ιδεολογία της Ισλαμικής Δημοκρατίας και στο Σιιτικό Ισλάμ.
Ο Τραμπ πιστεύει ότι η κύρια κινητήρια δύναμη στην πολιτική και τη ζωή είναι η συναλλακτική - όπως το θέτει το βιβλίο του, η τέχνη της συμφωνίας. Αλλά η αντιμετώπιση του Ιράν απαιτεί να ληφθεί υπόψη η δύναμη της ιδεολογίας και των πεποιθήσεων. Αυτό είναι πολύ πιο δύσκολο να μετρηθεί.
Καθώς αυτή η κρίση έχει κλιμακωθεί από την αλλαγή του έτους και την Αμερική συγκέντρωσε τον στόλο της, υπάρχουν ολοένα και περισσότερες ενδείξεις ότι η ηγεσία στην Τεχεράνη θεωρούσε τον πόλεμο αναπόφευκτο. Ξεκίνησαν συνομιλίες, γνωρίζοντας ότι οι συνομιλίες βρίσκονταν σε εξέλιξη το περασμένο καλοκαίρι, όταν το Ισραήλ επιτέθηκε και οι ΗΠΑ συμμετείχαν.
Δεν εμπιστεύονται τις ΗΠΑ ή τους Ισραηλινούς. Κατά την πρώτη του θητεία, ο Τραμπ αποσύρθηκε από την πυρηνική συμφωνία με το Ιράν, την JCPOA, η οποία περιόριζε το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα και αποτελούσε το κορυφαίο επίτευγμα εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης Ομπάμα.
Υπήρξαν ενδείξεις ότι το Ιράν μπορεί να ήταν έτοιμο να αποδεχτεί μια συμφωνία-ορόσημο για την JCPOA, τουλάχιστον για να κερδίσει χρόνο. Ωστόσο, οι ΗΠΑ φαίνεται να απαιτούν επίσης αυστηρούς περιορισμούς στο πυραυλικό τους πρόγραμμα και την υποστήριξή τους προς τους περιφερειακούς συμμάχους που αντιτίθενται στο Ισραήλ και τις ΗΠΑ.
Αυτό ήταν απαράδεκτο για αυτούς, καθώς ισοδυναμούσε με συνθηκολόγηση. Η εγκατάλειψη πυραύλων και συμμάχων θα μπορούσε ακόμη και στο μυαλό της ηγεσίας να την καταστήσει πολύ πιο ευάλωτη σε αλλαγή καθεστώτος από την απειλή - και τώρα την πραγματικότητα - της επίθεσης.
Οι ηγέτες του Ιράν θα υπολογίζουν τώρα πώς να ξεπεράσουν τον πόλεμο, πώς να επιβιώσουν και πώς να διαχειριστούν τις συνέπειές του. Οι γείτονές τους, με επικεφαλής τη Σαουδική Αραβία, θα απογοητευτούν από την τεράστια αβεβαιότητα και τις πιθανές συνέπειες των σημερινών γεγονότων.
Δεδομένης της ικανότητας της Μέσης Ανατολής να εξάγει προβλήματα, η έκρηξη ενός ανανεωμένου και εντεινόμενου πολέμου βαθαίνει την αστάθεια της περιοχής και του ευρύτερου κόσμου, η οποία είναι ήδη ταραγμένη, βίαιη και επικίνδυνη.
Πηγή: BBC
www.worldenergynews.gr
