Οι βιομηχανικές τιμές ενέργειας στο Ηνωμένο Βασίλειο είναι από τις υψηλότερες στον κόσμο, καθιστώντας την εγχώρια παραγωγή ενεργοβόρων χημικών όπως η αμμωνία και το αιθυλένιο όλο και πιο μη βιώσιμη οικονομικά και ωθώντας τη μεταποίηση στο εξωτερικό.
Η λογιστική καταγραφής των εδαφικών εκπομπών του Ηνωμένου Βασιλείου εξαιρεί τις εισαγωγές, πράγμα που σημαίνει ότι καθώς η εγχώρια παραγωγή μειώνεται και η εξάρτηση από εισαγωγές αυξάνεται, η κυβερνητική πολιτική βασίζεται σε μια ολοένα και πιο ανακριβή εικόνα του πραγματικού αποτυπώματος άνθρακα της χώρας.
Η πρόσφατη ανακοίνωση ενός Ταμείου Ανθεκτικότητας Κρίσιμων Χημικών ύψους 350 εκατ. λιρών από την καγκελάριο Rachel Reeves είναι ευπρόσδεκτη, αλλά αποτελεί επίσης αναγνώριση μιας άβολης αλήθειας: ο χημικός τομέας του Ηνωμένου Βασιλείου αντιμετωπίζει προβλήματα.
Σε όλη τη χώρα, η ενεργοβόρα μεταποίηση παρουσιάζει κάμψη
Η καγκελάριος ανακοίνωσε επίσης 120 εκατ. λίρες για τον τομέα των κεραμικών, παρέχοντας ανακούφιση σε έναν ακόμη τομέα που αντιμετωπίζει δυσκολίες.
Όμως, ενώ αυτές οι παρεμβάσεις είναι έγκαιρες και σίγουρα ευπρόσδεκτες, αυτό που απαιτείται είναι μια στρατηγική για την αντιμετώπιση των διαρθρωτικών προβλημάτων που αντιμετωπίζει το Ηνωμένο Βασίλειο.
Τα χημικά δεν είναι απλώς ένας ακόμη βιομηχανικός τομέας. Είναι το θεμέλιο πάνω στο οποίο βασίζεται μεγάλο μέρος της οικονομίας του Ηνωμένου Βασιλείου.
Από την αμμωνία που χρησιμοποιείται στην παραγωγή λιπασμάτων έως το αιθυλένιο που υποστηρίζει τα πλαστικά και τα φαρμακευτικά προϊόντα, οι βασικές χημικές ουσίες αποτελούν το σημείο εκκίνησης για χιλιάδες καθημερινά προϊόντα.
Όταν αυτός ο τομέας αποδυναμώνεται, οι επιπτώσεις εξαπλώνονται στη γεωργία, την υγεία, την ενέργεια και την προηγμένη μεταποίηση
Με λίγα λόγια, δεν μπορεί να υπάρξει σύγχρονη οικονομία χωρίς μια λειτουργική χημική βιομηχανία.
Το προτεινόμενο ταμείο αποτελεί επομένως ένα σημαντικό βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση - αλλά απαιτείται επένδυση μεγαλύτερης κλίμακας.
Σε έναν τομέα έντασης κεφαλαίου, θα απαιτούνταν παρέμβαση της τάξης των 3,5 δισ. λιρών για να διασφαλιστεί η μελλοντική ανθεκτικότητα της χημικής ικανότητας του Ηνωμένου Βασιλείου για τις επόμενες δύο δεκαετίες.
Αυτό πρέπει να προέλθει από τον ιδιωτικό τομέα, αλλά ο ιδιωτικός τομέας δεν θα επενδύσει όσο το κόστος βάσης στο Ηνωμένο Βασίλειο παραμένει διαρθρωτικά μη ανταγωνιστικό.
Η βασική πρόκληση δεν είναι αφηρημένη - Είναι σαφής και καλά κατανοητή
Οι παραγωγοί χημικών στο Ηνωμένο Βασίλειο και άλλοι κατασκευαστές αντιμετωπίζουν από τις υψηλότερες βιομηχανικές τιμές ενέργειας στον κόσμο.
Αυτό δεν είναι ένα οριακό μειονέκτημα· είναι μια θεμελιώδης απειλή για την ανταγωνιστικότητα και συνεπώς για τη βιομηχανία του Ηνωμένου Βασιλείου.
Η παραγωγή βασικών χημικών όπως η αμμωνία και το αιθυλένιο είναι από τη φύση της ενεργοβόρα.
Όταν το κόστος ενέργειας αυξάνεται τόσο πολύ πάνω από αυτό των διεθνών ανταγωνιστών, η παραγωγή απλώς καθίσταται μη οικονομική. Οι εταιρείες τελικά μεταφέρουν την παραγωγή αλλού.
Η διάβρωση της εγχώριας παραγωγής αφήνει το Ηνωμένο Βασίλειο ολοένα και πιο εξαρτημένο από εισαγωγές κρίσιμων υλικών.
Αυτό αποδυναμώνει την ανθεκτικότητα των εφοδιαστικών αλυσίδων, αυξάνει την έκθεση σε γεωπολιτικά σοκ και τελικά υπονομεύει την οικονομική ασφάλεια. Αυτό το σενάριο επιδεινώνεται ραγδαία από την τρέχουσα κατάσταση στον Κόλπο.
Η πραγματικότητα είναι ότι μεγάλο μέρος του μειονεκτήματος κόστους ενέργειας του Ηνωμένου Βασιλείου προκαλείται από την πολιτική του Ηνωμένου Βασιλείου
Και, ειρωνικά, ενώ τα υψηλά κόστη ενέργειας, που σε μεγάλο βαθμό αποτελούν αποτέλεσμα προσπαθειών απανθρακοποίησης της κατανάλωσης στο Ηνωμένο Βασίλειο, πλήττουν τόσο τους καταναλωτές όσο και τη βιομηχανία, οι εκπομπές κατανάλωσης στην πραγματικότητα αυξάνονται.
Το Ηνωμένο Βασίλειο μετρά τις εκπομπές CO2 σύμφωνα με τα παγκόσμια πρότυπα, αλλά αυτά τα πρότυπα δεν αναγνωρίζουν τον συνολικό άνθρακα των προϊόντων που καταναλώνουμε.
Οι τρέχοντες υπολογισμοί – γνωστοί ως εδαφικές εκπομπές – καταγράφουν τις εκπομπές που προέρχονται από προϊόντα που παράγονται στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Αλλά εξαιρούν τη διεθνή ναυτιλία και την αεροπορία (δύο από τους σημαντικότερους ρυπαντές) και, κρίσιμα, εξαιρούν επίσης τις εισαγωγές, οι οποίες στην πραγματικότητα αυξάνονται καθώς η εγχώρια μεταποίηση μειώνεται.
Αυτό σημαίνει ότι η κυβέρνηση διαμορφώνει οικονομική, ενεργειακή και κλιματική πολιτική με βάση μερική, ολοένα και πιο ανακριβή πληροφόρηση για τον πραγματικό αντίκτυπο της χώρας στις παγκόσμιες εκπομπές.
Είναι δύσκολο να δικαιολογήσει κανείς την προσέγγισή μας, όταν αυτή εμποδίζει τη βιομηχανία να επενδύσει και αυξάνει το κόστος για τον καταναλωτή χωρίς κανένα όφελος για το κλίμα.
Η μετάβαση προς τις μηδενικές εκπομπές είναι τόσο αναγκαία όσο και επιθυμητή, αλλά πρέπει να διαχειριστεί με τρόπο που να διατηρεί τη βιομηχανική ανταγωνιστικότητα
Σημαντική πρόοδος έχει επιτευχθεί στο Ηνωμένο Βασίλειο – ιδιαίτερα στον τομέα της ανανεώσιμης ενέργειας. Ωστόσο, προς το παρόν, η ισορροπία δεν είναι σωστή.
Η τρέχουσα πορεία προς τις μηδενικές εκπομπές είναι βαθιά προβληματική. Αυτό που χρειάζεται είναι μια νέα πορεία προς τις μηδενικές εκπομπές που να αντιμετωπίζει το κόστος για τους καταναλωτές και τη βιομηχανία στο Ηνωμένο Βασίλειο, ενώ ταυτόχρονα να μειώνει τις εκπομπές.
Απαιτείται επειγόντως μια ανεξάρτητη αναθεώρηση, βασισμένη σε μια λογική, τεκμηριωμένη προσέγγιση.
Χωρίς αυτό, ο κίνδυνος είναι σαφής. Το Ηνωμένο Βασίλειο θα συνεχίσει να χάνει παραγωγική ικανότητα, τεχνογνωσία και οικονομική αξία όχι μόνο στον χημικό τομέα αλλά και σε πολλούς μεταποιητικούς τομείς που στηρίζουν μεγάλο μέρος της καθημερινής μας ζωής.
Η καγκελάριος έχει δίκιο να δράσει. Αλλά αυτό το πρώτο βήμα δεν πρέπει να εκληφθεί ως λύση.
www.worldenergynews.gr
