Μια νέα μελέτη υποδηλώνει ότι η απώλεια πάγου στην Ανταρκτική μπορεί να προβλεφθεί αξιόπιστα τις επόμενες δεκαετίες. Οι επιστήμονες λένε ότι τα επόμενα 30 έως 50 χρόνια θα μπορούσαν να είναι μια κρίσιμη περίοδος για την κατανόηση και την προετοιμασία για την απώλεια πάγου στην Ανταρκτική και τον αντίκτυπό της στην άνοδο της στάθμης της θάλασσας.
Τι δείχνει η νέα μελέτη
Μια νέα μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Nature και με επικεφαλής την ερευνήτρια του Πανεπιστημίου Monash, Δρ. Felicity McCormack, του Securing Antarctica’s Environmental Future (SAEF), εξέτασε πόσο αξιόπιστα μπορούν οι επιστήμονες να προβλέψουν την απώλεια πάγου στην Ανταρκτική και τι σημαίνει αυτό για τη μελλοντική άνοδο της στάθμης της θάλασσας.
Σύμφωνα με εκθέσεις της Διακυβερνητικής Επιτροπής για την Κλιματική Αλλαγή (IPCC), η παγκόσμια στάθμη της θάλασσας θα μπορούσε να αυξηθεί κατά περισσότερο από 2 μέτρα έως το 2100, υπό σενάρια υψηλών εκπομπών, εάν το στρώμα πάγου της Ανταρκτικής υποστεί κατάρρευση μεγάλης κλίμακας.
Οι συνέπειες
Μια τέτοια αύξηση θα είχε σημαντικές συνέπειες. Θα μπορούσε να εκθέσει το ένα τέταρτο των αυστραλιανών κατοικιών σε πλημμύρες, να καταστήσει μεγάλες περιοχές του κυρίαρχου εδάφους του Ειρηνικού ακατοίκητες και να αναγκάσει εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους παγκοσμίως να μετεγκατασταθούν. Οι ανθρωπιστικές και οικονομικές επιπτώσεις που θα προκύψουν θα είναι από τις πιο σοβαρές στην ιστορία.
Παρά τους κινδύνους, παραμένει σημαντική αβεβαιότητα σχετικά με το πώς θα αλλάξει η στάθμη της θάλασσας από τώρα έως το 2100. Μεγάλο μέρος αυτής της αβεβαιότητας πηγάζει από την πρόκληση της πρόβλεψης της απώλειας πάγου στην Ανταρκτική. Στο χειρότερο σενάριο, η IPCC έχει προβλέψει ότι η συμβολή της Ανταρκτικής στην άνοδο της στάθμης της θάλασσας θα μπορούσε σχεδόν να διπλασιαστεί τα επόμενα 30 χρόνια. Μέχρι τώρα, ωστόσο, οι ερευνητές δεν είχαν μια αξιόπιστη εκτίμηση της πιθανής συμβολής της Ανταρκτικής κατά τις επόμενες δεκαετίες, η οποία είναι η πιο σημαντική περίοδος για τον παράκτιο σχεδιασμό και τη χάραξη πολιτικής.
Ένα προβλέψιμο παράθυρο στα μέσα του αιώνα
Η μελέτη διερεύνησε πόσο πάγο μπορεί να χάσει η Ανταρκτική κατά τα επόμενα 30 έως 50 χρόνια και κατά πόσον αυτές οι απώλειες μπορούν να προβλεφθούν με αρκετή ακρίβεια ώστε να βοηθήσουν τις κυβερνήσεις να προετοιμαστούν. Οι ερευνητές αξιολόγησαν την αξιοπιστία των μοντέλων πάγου που χρησιμοποιούνται για την πρόβλεψη της μελλοντικής ανόδου της στάθμης της θάλασσας κατά τη διάρκεια αυτής της βραχυπρόθεσμης περιόδου.
Τα ευρήματα δείχνουν ότι η απώλεια πάγου στην Ανταρκτική παραμένει σχετικά προβλέψιμη μέχρι τα μέσα του αιώνα, επιτρέποντας στους επιστήμονες να κάνουν πιο αξιόπιστες εκτιμήσεις για τη μελλοντική άνοδο της στάθμης της θάλασσας.
«Εάν τα μοντέλα των παγοκαλύψεων αναπαράγουν με ακρίβεια τους ρυθμούς απώλειας πάγου που παρατηρούμε σήμερα, μπορούμε να έχουμε εμπιστοσύνη στη χρήση των ίδιων μοντέλων για να προβλέψουμε αξιόπιστα τη συμβολή της Ανταρκτικής στην άνοδο της στάθμης της θάλασσας τα επόμενα 30 έως 50 χρόνια. Η ακριβής πρόβλεψη του πόσο και πόσο γρήγορα θα ανέβουν οι παγκόσμιες στάθμες της θάλασσας προσφέρει ζωτικές πληροφορίες για τον μελλοντικό παράκτιο σχεδιασμό και την κυβερνητική πολιτική», δήλωσε ο Δρ. McCormack.
Η μελέτη διαπίστωσε ότι αυτή η προβλεψιμότητα μειώνεται αργότερα στον αιώνα, καθώς οι διαδικασίες που μπορούν να επιταχύνουν γρήγορα την απώλεια πάγου γίνονται πιο πιθανές. Ένα παράδειγμα αφορά τον πάγο που βρίσκεται σε βραχώδες υπόστρωμα κάτω από τη στάθμη της θάλασσας. Μόλις ξεκινήσει η υποχώρηση σε αυτές τις περιοχές, μπορεί να είναι δύσκολο να σταματήσει και μπορεί να προκαλέσει πολύ μεγαλύτερη απώλεια πάγου από ό,τι θα έδειχναν μόνο οι βραχυπρόθεσμες προβλέψεις για το κλίμα.
Μια κρίσιμη ευκαιρία για δράση για το κλίμα
«Τα ερευνητικά ευρήματα παρέχουν έναν οδικό χάρτη για τον μελλοντικό σχεδιασμό για το κλίμα. Βελτιώνοντας τον τρόπο με τον οποίο τα μοντέλα των παγοκαλύψεων αντιπροσωπεύουν κρίσιμες φυσικές διεργασίες που οδηγούν σε ταχεία υποχώρηση των παγοκαλύψεων, μπορούμε να περιορίσουμε τη βαθιά αβεβαιότητα που εμποδίζει την αξιοπιστία των μακροπρόθεσμων προβλέψεων για την άνοδο της στάθμης της θάλασσας», δήλωσε ο Δρ. McCormack.
Οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι εξακολουθεί να υπάρχει μια πολύτιμη ευκαιρία για δράση για το κλίμα. Διαπίστωσαν ότι οι οδοί ανόδου της στάθμης της θάλασσας κατά τις επόμενες τρεις δεκαετίες είναι συγκριτικά καλά περιορισμένες, καθιστώντας αυτήν την περίοδο ιδιαίτερα σημαντική για τον σχεδιασμό προσαρμογής.
Ο καθηγητής Steven Chown, Διευθυντής του SAEF, δήλωσε ότι τα ευρήματα υπογραμμίζουν την ανάγκη να δράσουμε τώρα και να επενδύσουμε σε ισχυρότερα συστήματα παρατήρησης.
«Η προβλεψιμότητα που εντοπίστηκε σε αυτήν την έρευνα δεν μειώνει τον μακροπρόθεσμο κίνδυνο. Αντίθετα, παρέχει μια καθορισμένη περίοδο για να δράσουμε με μεγαλύτερη σιγουριά. Οι βελτιώσεις στα συστήματα παρατήρησης και στις εξελίξεις μοντέλων πάγου θα μεταφραστούν άμεσα σε πιο αξιόπιστες προβλέψεις της στάθμης της θάλασσας για βραχυπρόθεσμους ορίζοντες σχεδιασμού», δήλωσε ο καθηγητής Chown.
Επιπτώσεις για την περιοχή Ινδο-Ειρηνικού
Ο καθηγητής Chown δήλωσε ότι η Αυστραλία βρίσκεται σε ισχυρή θέση για να βοηθήσει τους περιφερειακούς εταίρους να εφαρμόσουν αυτά τα ευρήματα μέσω πρακτικών στρατηγικών προσαρμογής.
«Οι κυβερνήσεις των νησιών του Ειρηνικού απαιτούν αξιόπιστες βραχυπρόθεσμες προβλέψεις για να λαμβάνουν αποφάσεις σχετικά με τις υποδομές, τη μετεγκατάσταση των κοινοτήτων και τη μακροπρόθεσμη χρήση γης. Η εμπλοκή στην επιστήμη της στάθμης της θάλασσας και τον σχεδιασμό προσαρμογής αποτελεί ευκαιρία εξωτερικής πολιτικής και περιφερειακή ευθύνη», δήλωσε ο καθηγητής Chown.
Ο Δρ. McCormack πρόσθεσε ότι η ανάπτυξη μιας σαφούς διαδικασίας για την ενσωμάτωση των προβλέψεων μοντέλων πάγου στις πολιτικές ανόδου της στάθμης της θάλασσας είναι απαραίτητη.
«Όταν τα μοντέλα αναπαράγουν τις σημερινές παρατηρήσεις για την απώλεια μάζας πάγου στην Ανταρκτική, οι προβλεπόμενοι ρυθμοί απώλειας μάζας πάγου κατά τις επόμενες δεκαετίες παρέχουν μια αξιόπιστη βάση για σχεδιασμό και προσαρμογή, ενώ οι μακροπρόθεσμες αβεβαιότητες για την άνοδο της στάθμης της θάλασσας υπογραμμίζουν την ανάγκη για συνεχή ανάπτυξη», δήλωσε ο Δρ. McCormack.
Οι ερευνητές προτείνουν ότι ο διαχωρισμός των έργων στην Ανταρκτική Η διαίρεση των δράσεων σε δύο διακριτά χρονικά πλαίσια, το ένα επικεντρωμένο στην σχετικά προβλέψιμη βραχυπρόθεσμη απώλεια πάγου και το άλλο σε μακροπρόθεσμες αλλαγές που προκαλούνται από σύνθετες ανατροφοδοτήσεις, θα μπορούσε να παράσχει στους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής ένα ισχυρότερο πλαίσιο για μελλοντικές αποφάσεις.
www.worldenergynews.gr
