Η αρχαιολογική ανακάλυψη
Ο υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού, Νουρί Ερσόι, ανακοίνωσε αυτή την αξιοσημείωτη ανακάλυψη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, περιγράφοντάς το ως ένα υποδειγματικό έργο τέχνης με ξεχωριστό στυλ, σύμφωνα με την Turkiye Today.
Το μαρμάρινο άγαλμα της θεάς, ντυμένο με μανδύα και πανοπλία, βρέθηκε μπρούμυτα στα ερείπια κοντά στον εξωτερικό τοίχο της σκηνής. Αν και είναι ακέφαλο, το σώμα του αγάλματος παραμένει εξαιρετικά καλά διατηρημένο, παρουσιάζοντας εντυπωσιακά βαθιές πτυχώσεις που δημιουργούν ένα υψηλής ευκρίνειας εφέ φωτός και σκιάς.
Όπως δείχνουν επιγραφές που βρέθηκαν στο αρχαίο πολιτιστικό κέντρο, το άγαλμα τιμά τη θεότητα ως προστάτη της τέχνης - ένας ταιριαστός φόρος τιμής, καθώς η Λαοδίκεια ήταν φημισμένη για την παραγωγή υφασμάτων. Στεκόμενο σε ένα θέατρο, θυμίζει ακόμη και τη σαιξπηρική ατάκα, «Τι μπερδεμένο ιστό υφαίνουμε», καθώς η Αθηνά είναι επίσης πολεμίστρια. Εγγυήθηκε μάλιστα και για τον Οδυσσέα, ο οποίος θα μπει αργότερα στην ιστορία μας για να προσθέσει μια πινελιά δραματικής αγωνίας.
Μια προστάτιδα της τέχνης, η Αθηνά, όχι μόνο του πολέμου
Μόλις το πανύψηλο άγαλμα διορθώθηκε, η κουρτίνα και η αιγίδα στο στήθος της που απεικόνιζε την κεφαλή της Μέδουσας βοήθησαν στην αναγνώριση της ακέφαλης θεάς ως Αθηνάς. Στεκόμενο σε κυκλική βάση, ο μακρύς πέπλος της πέφτει σε βαθιές και ρηχές πτυχώσεις. Σμιλεμένο σχολαστικά από έναν μόνο καλλιτέχνη, και όχι από ένα εργαστήριο, για να φαίνεται ρεαλιστικό με φυσικό βάθος και περίγραμμα.
Στυλιστικά, το φυσιοκρατικό γλυπτό χρονολογείται από τη βασιλεία του Αυγούστου, χρονολογούμενο μεταξύ 27 π.Χ. και 14 μ.Χ. Φαίνεται ότι η θεά έχει τυλίξει τη ρόμπα της πάνω από μια ζώνη μέσης, σαν να θέλει να την εμποδίσει να συρθεί στο έδαφος. Ο μανδύας, ή ύλαμις, που φοράει είναι στερεωμένος στο λαιμό, κάτι που μπορεί να υποδηλώνει μια τοπική παραλλαγή στο στυλ.
Είναι ενδιαφέρον ότι η Μέδουσα στο στήθος της φαίνεται φθαρμένη, υποδηλώνοντας «μια αίσθηση έντασης», όπως περιέγραψε η Heritage Daily, ίσως υποδεικνύοντας ότι την άγγιξαν όσοι την προσπέρασαν, όπως και το στήθος του αγάλματος της Ιουλιέτας στη Βερόνα.
Παρατηρήθηκαν παραλλαγές στην εμφάνισή της, όπως ο ιμάντας στο στήθος της. Το αριστερό της χέρι πιθανότατα κρατούσε ένα δόρυ, ενώ το δεξί της χέρι μπορεί να ακουμπούσε σε μια ασπίδα ή να κρατούσε μια αναπαράσταση νίκης.
Σύμφωνα με το Archaeology Magazine, το πίσω μέρος του αγάλματος έμεινε ημιτελές. Ο γλύπτης, κλασικιστής, δεν έβλεπε καμία αξία στην κατανάλωση ενέργειας μόνο για χάρη της «τέχνης». Αυτό είναι ένα σύγχρονο πρόβλημα. Το άγαλμα προοριζόταν να εκτίθεται ανάμεσα σε αρχιτεκτονικές κολόνες, οπότε το πίσω μέρος δεν θα φαινόταν ποτέ.
Ένα εντυπωσιακό θέατρο
Κάθε ένας από τους τρεις ορόφους του Δυτικού Θεάτρου περιβαλλόταν από 16 κολώνες, ανάμεσα στις οποίες εκτίθεντο αγάλματα θεών, που συχνά απεικόνιζαν σκηνές από τα έπη του Ομήρου. Και έτσι, ο Οδυσσέας επιστρέφει όπως είχε υποσχεθεί.
Η Αθηνά χρησίμευσε ως η κεντρική θεϊκή φύλακας και οδηγός στο μεγάλο έπος, την Οδύσσεια. Προηγούμενες ανασκαφές στην περιοχή έχουν αποκαλύψει μορφές όπως η Σκύλλα και η σπηλιά του γίγαντα Πολύφημου.
Αυτό το εμβληματικό εύρημα αποτελεί μέρος του έργου «Κληρονομιά για το Μέλλον», το οποίο στοχεύει στη διατήρηση ιστορικών αντικειμένων για τις μελλοντικές γενιές, όπως αναφέρει η Turkiye Today. Το άγαλμα αποτελεί παράδειγμα της καλλιτεχνικής και πολιτιστικής κληρονομιάς της Τουρκίας, αναδεικνύοντας την οικονομική ευημερία που πέτυχαν οι ντόπιοι τεχνίτες παράλληλα με τα έργα τέχνης τους.
www.worldenergynews.gr
