Η ανθρωποθυσία ήταν βαθιά ριζωμένη στον πολιτισμό των Ίνκας. Παιδιά και νέοι επιλέγονταν για θυσία για να εξευμενιστούν οι θεοί και τα ιερά πνεύματα των βουνών. Η επιλογή θεωρούνταν μεγάλη τιμή τόσο για τα θύματα όσο και για τις οικογένειές τους. Τώρα, η έρευνα για τα λείψανα τριών ατόμων που θυσιάστηκαν στο πλαίσιο μιας αρχαίας τελετουργίας των Ίνκας αποκαλύπτει νέες γνώσεις για το πώς πέθαναν.
Η ανάγκη για απαντήσεις
Η τελετουργία, γνωστή ως Capacocha, περιελάμβανε μεγάλα προσκυνήματα σε ιερές βουνοκορφές και απομακρυσμένα ιερά όπου λάμβαναν χώρα οι θυσίες. Αυτή η νέα μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Science Advances, επανεξετάζει τα λείψανα τριών φυσικά διατηρημένων ατόμων που ανακτήθηκαν από δύο τοποθεσίες στη Χιλή. Ήταν ένα 9χρονο κορίτσι (CES-A), μια 18χρονη νεαρή γυναίκα (CES-B) και ένα 8χρονο αγόρι γνωστό ως Niño de El Plomo (NEP).
Οι αρχαιολόγοι έχουν αγωνιστεί να ανασυνθέσουν τα ταξίδια, τις καθημερινές δίαιτες και τις ακριβείς αιτίες θανάτου των τριών μούμιων των Ίνκας. Ένα σημαντικό εμπόδιο είναι ότι ανασκάφηκαν πριν από δεκαετίες, όταν οι επιστημονικές μέθοδοι δεν ήταν τόσο προηγμένες όσο είναι σήμερα. Επιπλέον, τα λείψανα δεν ήταν επαρκώς τεκμηριωμένα και ο μεταγενέστερος χειρισμός άλλαξε ορισμένα από τα στοιχεία.
Οι ερευνητές προηγουμένως πίστευαν ότι το αγόρι από το El Plomo απλώς αποκοιμήθηκε και πέθανε από υπερβολικό κρύο, ενώ οι δύο γυναίκες πιστεύεται ότι ήταν θύματα στραγγαλισμού. Ωστόσο, οι σύγχρονες εγκληματολογικές τεχνικές, συμπεριλαμβανομένων των αξονικών τομογραφιών υψηλής ανάλυσης και της προηγμένης χημικής ανάλυσης τριχών, έχουν δώσει μια διαφορετική εικόνα.
Ξαναγράφοντας την αιτία θανάτου
Οι αξονικές τομογραφίες των δύο γυναικών διαπίστωσαν ότι τα εύθραυστα οστά του λαιμού δεν έδειξαν σημάδια κατάγματος ή άλλου τραυματισμού και τα σημάδια στους λαιμούς τους ήταν πιο συνεπή με την πίεση από ρούχα ή υφάσματα. Δεν υπήρχαν ισχυρές ενδείξεις βίας, γεγονός που οδήγησε τους ερευνητές στο συμπέρασμα ότι ο στραγγαλισμός ήταν απίθανος.
Το ίδιο δεν μπορεί να ειπωθεί για το αγόρι. Οι αξονικές τομογραφίες αποκάλυψαν κάταγμα 30 χιλιοστών στο αριστερό μετωπιαίο οστό του κρανίου του. Χρησιμοποιώντας μια τεχνική προσομοίωσης σε υπολογιστή δανεισμένη από σύγχρονες δοκιμές πρόσκρουσης, η ερευνητική ομάδα απέδειξε ότι το μοτίβο της βλάβης είναι συνεπές με την πρόσκρουση ενός πέτρινου ρόπαλου των Ίνκας σε σχήμα αστεριού.
«Μαζί, αυτά τα αποτελέσματα δείχνουν ότι χρησιμοποιήθηκαν πολλαπλοί μηχανισμοί τελετουργικού θανάτου σε όλες τις τοποθεσίες των Ίνκας στην Καπακότσα», έγραψαν οι συγγραφείς της μελέτης.
Η χημική ανάλυση των μαλλιών του αποκάλυψε σημαντικές μεταβολές στα επίπεδα οξυγόνου και υδρογόνου, υποδηλώνοντας ότι ταξίδεψε σε διαφορετικά περιβάλλοντα κατά τη διάρκεια ενός παρατεταμένου προσκυνήματος πριν από τον θάνατό του. «Αυτά τα αποτελέσματα παρέχουν άμεσες ισοτοπικές ενδείξεις για παρατεταμένη, δομημένη κινητικότητα πριν από τη θυσία».
Για τα θηλυκά, μια απότομη αύξηση των επιπέδων άνθρακα κοντά στο τέλος της ζωής τους υποδηλώνει ότι πιθανότατα κατανάλωναν περισσότερο καλαμπόκι, πιθανώς ως μέρος τελετουργικού γλεντιού πριν από τη θυσία.
www.worldenergynews.gr
