Ερευνητές μελέτησαν δόντια ανθρώπων που έζησαν πριν από 25.000 χρόνια στη Σουλαουέζη και εντόπισαν ίχνη που συνδέονται με τη χρήση σπόρων αρέκας - Ένα εύρημα που ίσως αποκαλύπτει μία από τις αρχαιότερες πρακτικές φυσικής ανακούφισης από τον πόνο
Σχετικά Άρθρα
Anthropic: Δημιουργεί αθόρυβα εργαστήριο βιολογίας καθώς ενισχύει το πρόγραμμα AI για φάρμακα (Reuters)
Ένα από τα πιο απρόσμενα «φαρμακεία» της προϊστορίας μπορεί να κρυβόταν μέσα σε έναν σκληρό καρπό. Σύμφωνα με δημοσίευμα του Agrotime, πριν από χιλιάδες χρόνια οι κάτοικοι της Σουλαουέζης ίσως κρατούσαν στο στόμα τους σπόρους της αρέκας όχι μόνο για την ιδιαίτερη επίδρασή τους, αλλά και για να ανακουφίσουν τον πόνο στα δόντια τους. Μόνο που το ίδιο αυτό «φάρμακο» μπορεί να τους προκαλούσε τελικά ακόμη μεγαλύτερη φθορά.
Τα σημάδια στα δόντια αποκάλυψαν μια πανάρχαια συνήθεια
Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο Γκρίφιθ μελέτησαν τα λείψανα δύο αρχαίων κυνηγών-συλλεκτών που έζησαν στη Σουλαουέζη της Ινδονησίας. Το ένα άτομο έζησε πριν από περίπου 16.000 έως 25.000 χρόνια, ενώ το δεύτερο πριν από 6.300 έως 7.600 χρόνια.
Αυτό που τράβηξε την προσοχή των επιστημόνων ήταν τα ασυνήθιστα σημάδια στα δόντια τους: βαθιές, στρογγυλεμένες αυλακώσεις που δύσκολα θα μπορούσαν να εξηγηθούν από τη συνηθισμένη διατροφή.
Μία από τις πιθανότερες εξηγήσεις είναι ότι οι άνθρωποι αυτοί συνήθιζαν να κρατούν και να «ρουφούν» για αρκετή ώρα ολόκληρους σπόρους της αρέκας, τους λεγόμενους «μπετέλ καρπούς». Οι σπόροι είναι ιδιαίτερα σκληροί και λειαντικοί, με αποτέλεσμα η επαναλαμβανόμενη χρήση τους να προκαλεί σταδιακή φθορά της οδοντικής επιφάνειας.
Η υπόθεση αυτή αποκτά ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον από τα πειράματα των ερευνητών. Όταν τοποθέτησαν τους σπόρους σε τεχνητό σάλιο, διαπίστωσαν ότι απελευθερωνόταν αρεκολίνη, μια ψυχοδραστική ουσία που επηρεάζει το νευρικό σύστημα.
Το αρχαίο «παυσίπονο» που μπορούσε να γίνει παγίδα
Η παρουσία της αρεκολίνης δημιουργεί ένα συναρπαστικό ενδεχόμενο: οι προϊστορικοί άνθρωποι μπορεί να μην αναζητούσαν αρχικά τη διεγερτική δράση του φυτού. Ίσως ανακάλυψαν ότι η χρήση του μπορούσε να μειώνει προσωρινά τον πόνο, ιδιαίτερα όταν αντιμετώπιζαν προβλήματα στα δόντια.
Έτσι, ένας σκληρός σπόρος της αρέκας θα μπορούσε να λειτουργεί ως ένα είδος φυσικού αναλγητικού πολύ πριν εμφανιστούν τα φάρμακα όπως τα γνωρίζουμε σήμερα.
Το παράδοξο, όμως, είναι εντυπωσιακό: αυτό που ενδεχομένως ανακούφιζε τον πόνο μπορούσε ταυτόχρονα να καταστρέφει σταδιακά τα δόντια. Η συνεχής τριβή μπορούσε να προκαλέσει σοβαρές φθορές, να φτάσει βαθύτερα στο εσωτερικό του δοντιού και τελικά να δημιουργήσει νέες εστίες πόνου.
Έτσι, μια συνήθεια που ίσως ξεκίνησε ως λύση για τον πόνο θα μπορούσε να εξελιχθεί σε έναν φαύλο κύκλο: πόνος, προσωρινή ανακούφιση, φθορά και ξανά πόνος.
Οι επιστήμονες, πάντως, παραμένουν προσεκτικοί. Τα ίχνη στα δόντια δεν μπορούν από μόνα τους να αποδείξουν με βεβαιότητα γιατί οι αρχαίοι κάτοικοι της Σουλαουέζης χρησιμοποιούσαν τους σπόρους. Η πιθανότητα να αναζητούσαν την αναλγητική ή την ψυχοδραστική τους δράση παραμένει μια συναρπαστική επιστημονική υπόθεση.
Αν επιβεβαιωθεί, όμως, θα προσθέσει ένα ακόμη εντυπωσιακό κεφάλαιο στην ιστορία της ανθρώπινης προσπάθειας να αντιμετωπίσει τον πόνο - ένα κεφάλαιο που ξεκινά δεκάδες χιλιάδες χρόνια πριν από τη σύγχρονη ιατρική.
www.worldenergynews.gr
