Η ταυτότητα ενός μυστηριώδους σκελετού, που βρέθηκε σε ρωμαϊκή σαρκοφάγο στον χώρο του Αββαείου του Ουέστμινστερ πριν από περισσότερα από 150 χρόνια, φαίνεται πως πλησιάζει στη διαλεύκανσή της.
Δύο ηγούμενοι ως πιθανοί υποψήφιοι
Όταν η ασβεστολιθική σαρκοφάγος ανασκάφηκε στο αββαείο το 1869, διαπιστώθηκε ότι έφερε επιγραφή αφιερωμένη στον Valerius Amandinus —έναν εύπορο Βρετανό που έζησε στην πόλη περίπου μεταξύ 300 και 400 μ.Χ.
Ωστόσο, στο κάλυμμα υπήρχε σκαλισμένος ένας λατινικός σταυρός, ο οποίος χρονολογείται περίπου στον 10ο ή 11ο αιώνα. Αυτό υποδηλώνει ότι τα ανθρώπινα λείψανα που βρέθηκαν στο εσωτερικό ενδέχεται να ανήκουν σε κάποιον που πέθανε πολλούς αιώνες αργότερα —με την ταυτότητά του να παραμένει μυστήριο έκτοτε. Μια νέα ανάλυση, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό *Journal of the British Archaeological Association* από τον Warwick Rodwell, σύμβουλο αρχαιολόγο του Αββαείου του Ουέστμινστερ, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι τα οστά ανήκαν σε έναν υψηλόβαθμο μοναχό της μεσαιωνικής περιόδου.
Ο Rodwell εκτιμά ότι ο επικρατέστερος υποψήφιος είναι ο Aelfwig, ο οποίος πέθανε γύρω στο 1020, έχοντας διατελέσει ηγούμενος στο Αββαείο του Ουέστμινστερ —το οποίο τότε λειτουργούσε ως βενεδικτινό μοναστήρι.
Ένας άλλος υποψήφιος είναι ο διάδοχος του Aelfwig, ο Wulnoth, ο οποίος πέθανε το 1049 και εικάζεται ότι ενταφιάστηκε στο αββαείο, όπως ακριβώς και ο Aelfwig.
«Έχουμε δύο πιθανούς υποψηφίους για το πρόσωπο που βρισκόταν στη σαρκοφάγο», δηλώνει ο Rodwell, σύμβουλος αρχαιολόγος του Αββαείου του Ουέστμινστερ. «Δεν γνωρίζουμε την ημερομηνία γέννησης κανενός από τους δύο. Ωστόσο, η περίπτωση του καθενός θα ταίριαζε εξίσου καλά, αν υποθέσουμε ότι ο ηγούμενος βρισκόταν στις αρχές της δεκαετίας των 20 ετών του κατά τον διορισμό του, και κοντά στα 50 όταν πέθανε.
Το γεγονός ότι ο Aelfwig ήταν ήδη μοναχός στο Westminster ίσως να λειτουργεί υπέρ του».
Tα στοιχεία για τον σκελετό
Ένα ακόμη στοιχείο που υποδηλώνει ότι ο σκελετός ανήκε σε ηγούμενο είναι το γεγονός ότι ο νεκρός «τιμήθηκε» με μια «εξαιρετική σαρκοφάγο». Το ξύλινο φέρετρό του τοποθετήθηκε μέσα στη λίθινη ταφική λάρνακα, σε μια πρακτική που θα μπορούσε να αποτελεί πρώιμο παράδειγμα ανακύκλωσης. Σύμφωνα με τον Rodwell, το κάλυμμα σκαλίστηκε εκ νέου, ώστε να φέρει έναν μεγάλο λατινικό σταυρό.
Ο σκελετός και η ρωμαϊκή σαρκοφάγος έχουν αποτελέσει αντικείμενο εκτεταμένης έρευνας και συζήτησης με την πάροδο των ετών.
Ανασκαφές στον χώρο της ταφής
Τα πρόσφατα αυτά ευρήματα προσφέρουν νέα στοιχεία για την ιστορία του χώρου. Προέκυψαν από μια σειρά εκτεταμένων αναλύσεων που διεξήγαγε ο Rodwell, με τη συνδρομή άλλων ειδικών. Πρόκειται για το τμήμα του αβαείου όπου, το 1820, εργάτες έφεραν τυχαία στο φως τη σαρκοφάγο, σπάζοντας το κάλυμμά της σε έξι κομμάτια. Η ζημιά αποκαταστάθηκε όταν, αργότερα, το 1869, η ρωμαϊκή λάρνακα «ανακαλύφθηκε» και επίσημα.
Μια σύγχρονη ανασκαφή στον χώρο του σκευοφυλακίου πραγματοποιήθηκε από την Pre-Construct Archaeology, μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες αρχαιολογικών ερευνών και διαχείρισης πολιτιστικής κληρονομιάς στο Ηνωμένο Βασίλειο. Οι εργασίες, που ολοκληρώθηκαν το 2025, κρίθηκαν απαραίτητες για την ανέγερση του Σκευοφυλακίου του Βασιλιά Καρόλου Γ' (King Charles III Sacristy) στο αβαείο, το οποίο αναμένεται να εγκαινιαστεί το επόμενο έτος.
Η ανάλυση υποδεικνύει επαναχρησιμοποίηση κατά τη Σαξονική περίοδο
Προσδιορίστηκε ότι ο θανών ήταν ηλικίας μεταξύ 35 και 49 ετών και είχε ύψος περίπου 1,75 μέτρα. Το στοιχείο αυτό έρχεται σε αντίθεση με μια εκτίμηση του 19ου αιώνα, η οποία έκανε λόγο για έναν «ρωμαλέο νεαρό άνδρα», ύψους περίπου 1,7 μέτρων και ηλικίας όχι μεγαλύτερης των 30 ετών.
Ένα δείγμα οστού στάλθηκε επίσης στο Ερευνητικό Κέντρο Περιβάλλοντος των Σκωτικών Πανεπιστημίων (Scottish Universities Environmental Research Centre) για χρονολόγηση με άνθρακα. Τα αποτελέσματα έδειξαν χρονολογία μεταξύ 987 και 1052 μ.Χ. Ο Rodwell αναφέρει: «Αυτό επιβεβαιώνει ότι η επαναχρησιμοποίηση της σαρκοφάγου, καθώς και η συνακόλουθη τροποποίηση του καλύμματός της, έλαβαν χώρα κατά την ύστερη Σαξονική περίοδο».
Στο άρθρο του, ο Rodwell εξηγεί επίσης ότι επικρατούσε η πεποίθηση πως ο σκελετός είχε χαθεί. Ωστόσο, αποδείχθηκε ότι κάτι τέτοιο δεν ίσχυε, όταν η πέτρινη σαρκοφάγος μεταφέρθηκε σε εργαστήριο συντήρησης το 2016. Όταν οι ερευνητές της PCA σήκωσαν το κάλυμμα, βρήκαν –προς έκπληξή τους– έναν σχεδόν ακέραιο σκελετό στο εσωτερικό.
Ένα φέρετρο που χάθηκε αφήνει το αποτύπωμά του
Στη μελέτη του, ο Rodwell περιγράφει μια ακόμη «αξιόλογη νέα ανακάλυψη». Το 2016, οι ερευνητές εντόπισαν το περίγραμμα μιας ορθογώνιας κατασκευής μέσα στη σαρκοφάγο. Το περίγραμμα αυτό σχηματιζόταν από ένα λευκό κατάλοιπο ασβέστη – μιας ουσίας που χρησιμοποιούνταν παραδοσιακά στις ταφές.
«Αν και δεν απέμειναν υλικά ίχνη αυτού του στοιχείου, πρέπει αναγκαστικά να επρόκειτο για ξύλινο φέρετρο, το οποίο αποσυντέθηκε πλήρως κατά τη διάρκεια των επτά αιώνων που η σαρκοφάγος παρέμεινε θαμμένη στην αυλή του σκευοφυλακίου», γράφει ο Rodwell.
Η σαρκοφάγος εκτίθεται στο κοινό στις «Γκαλερί του Διαμαντένιου Ιωβηλαίου της Βασίλισσας» (Queen's Diamond Jubilee Galleries), στο Αββαείο του Ουέστμινστερ.
www.worldenergynews.gr
