Η μαζική εξαφάνιση των δεινοσαύρων πριν από περίπου 66 εκατομμύρια χρόνια δεν ήταν απλώς αποτέλεσμα της πτώσης ενός ουράνιου σώματος, αλλά το συνδυαστικό αποτέλεσμα μιας σειράς απίστευτα άτυχων παραγόντων.
Η σύγκρουση του αστεροειδούς διαμέτρου εννέα χιλιομέτρων στη χερσόνησο Yucatán, που δημιούργησε τον κρατήρα Chicxulub και αφάνισε το 75% της πανίδας και χλωρίδας, μετατράπηκε σε παγκόσμια καταστροφή λόγω της ακριβούς τοποθεσίας, της γωνίας πρόσκρουσης, της εποχής και της ίδιας της σύστασης του μετεωρίτη.
Το μοιραίο σημείο και η καταστροφική τροχιά
Η χερσόνησος Yucatán κάλυπτε μόλις το 13% της γήινης επιφάνειας με τόσο υψηλή συγκέντρωση υδρογονανθράκων και θείου.
Ιαπωνική έρευνα του 2017 έδειξε ότι η εκτίναξη τεράστιων ποσοτήτων αιθάλης στη στρατόσφαιρα προκάλεσε παγκόσμιο ψύχος κατά 8 έως 16 βαθμούς Κελσίου και πολυετή ξηρασία, διαλύοντας τα οικοσυστήματα.
Διεθνής μελέτη του 2020 αποκάλυψε ότι ο αστεροειδής προσέκρουσε από τα βορειοανατολικά με οξεία γωνία 45 έως 60 μοιρών.
Αυτή η τροχιά απελευθέρωσε έως και τριπλάσια ποσότητα τοξικών αερίων στην ατμόσφαιρα σε σχέση με μια οριζόντια πρόσκρουση, ενώ διασκόρπισε τα συντρίμμια ομοιόμορφα σε όλο τον πλανήτη.
Η χειρότερη δυνατή στιγμή και ένας σπάνιος εισβολέας
Μελέτη του 2022 σε απολιθωμένα ψάρια της Βόρειας Ντακότα πιστοποίησε ότι η πρόσκρουση συνέβη την άνοιξη στο Βόρειο Ημισφαίριο.
Η περίοδος αυτή, κατά την οποία τα ζώα αναπαράγονταν και έβγαιναν από τη χειμερία νάρκη, αποδείχθηκε καταστροφική για τους δεινόσαυρους λόγω του μεγάλου χρόνου επώασης των αυγών τους.
Αντίθετα, στο Νότιο Ημισφαίριο, όπου διανύονταν το φθινόπωρο, η ανάκαμψη των οικοσυστημάτων υπήρξε διπλάσια ταχεία.
Η έρευνα του γεωφυσικού Georgii Mahatadze έδειξε ότι ο αστεροειδής ανήκε στην υποομάδα Ornans (CO-group) των ανθρακούχων χονδριτών.
Πρόκειται για έναν εξαιρετικά σπάνιο τύπο μετεωρίτη από τις εσχατιές του Ηλιακού Συστήματος, ο οποίος αντιπροσωπεύει μόλις το 0,5% του συγκεκριμένου σπάνιου κλάδου.
Χαριστική βολή σε μια ήδη κλονισμένη ισορροπία
Παράλληλα, παλαιοντολόγοι όπως ο καθηγητής Andrey Zhuravlev επισημαίνουν ότι το οικοσύστημα των δεινοσαύρων βρισκόταν ήδη σε δομική κρίση.
Η επικράτηση ορισμένων ειδών που μπορούσαν να μασήσουν, όπως ο Triceratops, είχε περιορίσει τη βιοποικιλότητα, δημιουργώντας μια εύθραυστη τροφική αλυσίδα.
Η πτώση του μετεωρίτη διέλυσε τις κυρίαρχες κορυφές της, επιτρέποντας στα θηλαστικά και τα πτηνά, με τον πιο ανεπτυγμένο εγκέφαλο και την προσαρμοστικότητά τους, να καταλάβουν άμεσα τους διαθέσιμους βιότοπους.
www.worldenergynews.gr
