Η πρόσβαση σε αξιόπιστη παροχή νερού έχει γίνει μια ολοένα και πιο σοβαρή πρόκληση, καθώς η κλιματική αλλαγή επιταχύνει την ερημοποίηση και εντείνει τη λειψυδρία. Το πρόβλημα είναι ιδιαίτερα σοβαρό στις άνυδρες περιοχές, όπου οι πηγές πόσιμου νερού ήταν πάντα γεωγραφικά περιορισμένες.
Μια ανεκμετάλλευτη πηγή γλυκού νερού
Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τις χώρες της Αραβικής Χερσονήσου, οι κυβερνήσεις των οποίων έχουν περάσει δεκαετίες αναζητώντας λύσεις σε αυτό που έχει γίνει μια υπαρξιακή πρόκληση. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, η Σαουδική Αραβία πρότεινε ένα φιλόδοξο σχέδιο για την αύξηση της παροχής γλυκού νερού ρυμουλκώντας παγόβουνα από την Αρκτική. Αν και το έργο τελικά εγκαταλείφθηκε λόγω του τεράστιου κόστους του, η ιδέα έχει πρόσφατα επανέλθει στην προσοχή.
Τον Οκτώβριο του 1977, η κυβέρνηση της Σαουδικής Αραβίας, υπό τον Βασιλιά Μοχάμεντ Αλ-Φαϊζάλ, χρηματοδότησε το Πρώτο Διεθνές Συνέδριο για την Αξιοποίηση των Παγόβουνων στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η εκδήλωση, που πραγματοποιήθηκε στην Αϊόβα, συγκέντρωσε σχεδόν 200 εμπειρογνώμονες από 18 χώρες, συμπεριλαμβανομένων θαλάσσιων βιολόγων, μηχανικών, κυβερνητικών αξιωματούχων και επιχειρηματικών ηγετών, για να διερευνήσουν τη σκοπιμότητα μιας ιδέας που φαινόταν επαναστατική εκείνη την εποχή.
Το συνέδριο επικεντρώθηκε στη μεταφορά παγόβουνων από τις πολικές περιοχές σε μέρη του κόσμου που αντιμετωπίζουν σοβαρές ελλείψεις νερού. Η πρόταση είχε ιδιαίτερη σημασία για τη Σαουδική Αραβία, μία από τις λίγες χώρες χωρίς μόνιμες φυσικές πηγές γλυκού νερού. Ως αποτέλεσμα, το βασίλειο βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε μονάδες αφαλάτωσης, οι οποίες απαιτούν σημαντικές οικονομικές επενδύσεις και καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες ενέργειας.
Η ιδέα βασίστηκε στα τεράστια αποθέματα γλυκού νερού που είναι κλειδωμένα μέσα στα πολικά στρώματα πάγου. Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι μόνο το στρώμα πάγου της Ανταρκτικής περιέχει σχεδόν 6,5 εκατομμύρια κυβικά μίλια γλυκού νερού, που αντιπροσωπεύουν περίπου το 70% της συνολικής παγκόσμιας προσφοράς γλυκού νερού.
Μεταφορά ενός παγόβουνου
Για να ελέγξουν εάν η ιδέα ήταν πρακτική, οι διοργανωτές πραγματοποίησαν ένα πείραμα μεταφέροντας ένα μπλοκ πάγου 1 τόνου από την Αλάσκα στην Αϊόβα.
Το ταξίδι ακολούθησε μια προσεκτικά σχεδιασμένη ακολουθία. Το μπλοκ πάγου ανυψώθηκε πρώτα με ελικόπτερο ενώ ήταν τυλιγμένο σε μονωτικό υλικό και συσκευασμένο με ξηρό πάγο. Στη συνέχεια φορτώθηκε σε ένα αεροπλάνο πριν ολοκληρώσει το τελευταίο σκέλος του ταξιδιού με ένα φορτηγό ψυγείο στην πόλη Έιμς.
Ολόκληρη η επιχείρηση κόστισε περίπου 8.500 δολάρια, κερδίζοντας το παρατσούκλι «το πιο ακριβό παγάκι στον κόσμο». Μόλις ο πάγος έφτασε στην Αϊόβα, οι ερευνητές τον εξέτασαν και συζήτησαν πόσο μεγαλύτερα παγόβουνα θα μπορούσαν να μεταφερθούν στο μέλλον.
Μια πιθανή λύση για το μέλλον
Παρά την υποστήριξη της Σαουδικής Αραβίας, η πρόταση δεν προχώρησε ποτέ πέρα από το στάδιο της εννοιολογικής σκέψης λόγω συντριπτικών τεχνικών και οικονομικών εμποδίων. Παρόλα αυτά, η ιδέα της ρυμούλκησης παγόβουνων επανεμφανίζεται περιοδικά σε επιστημονικές και πολιτικές συζητήσεις, ιδίως καθώς οι επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής συνεχίζουν να επιδεινώνονται.
Το πείραμα υπογράμμισε την αυξανόμενη επείγουσα ανάγκη για τις κυβερνήσεις να εξασφαλίσουν αξιόπιστη προμήθεια γλυκού νερού για το μέλλον. Καθώς η λειψυδρία γίνεται μια πιο πιεστική παγκόσμια ανησυχία, οι πολικές περιοχές θεωρούνται όλο και περισσότερο ως στρατηγική πηγή ενός από τους πιο πολύτιμους πόρους του πλανήτη.
www.worldenergynews.gr
