Επιστήμονες εντόπισαν ανθρακινόνες, όπως η αλοΐνη και η αλόη-εμοδίνη, στον κιτρινωπό λατέξ κάτω από τη φλούδα του φύλλου, επισημαίνοντας τους πιθανούς κινδύνους από την ανεπεξέργαστη κατανάλωση ολόκληρου του φυτού
Για δεκαετίες, η αλόη βρίσκεται στα σπίτια ως ένα φυσικό «φάρμακο» για το δέρμα, τα εγκαύματα και κάθε λογής μικροπροβλήματα. Όμως πίσω από τον διάφανο, δροσερό πολτό των φύλλων κρύβεται μια διαφορετική ουσία που μπορεί να προκαλέσει έντονες αντιδράσεις στον οργανισμό και εγείρει ερωτήματα για την ασφάλεια της ανεξέλεγκτης κατανάλωσής της. Οι επιστήμονες προειδοποιούν: η αλόη δεν είναι ένα ενιαίο υλικό και το σημείο του φύλλου που χρησιμοποιούμε κάνει τεράστια διαφορά.
Τι πραγματικά περιέχει ένα φύλλο αλόης
Το μεγαλύτερο μέρος του φύλλου αποτελείται από τον διάφανο εσωτερικό πολτό, το γνωστό τζελ αλόης. Περίπου το 99% του αποτελείται από νερό, ενώ το υπόλοιπο περιέχει μεταξύ άλλων πολυσακχαρίτες και άλλα βιοδραστικά συστατικά.
Εργαστηριακές μελέτες έχουν δείξει ότι ορισμένες από αυτές τις ενώσεις μπορούν να επηρεάσουν ανοσολογικούς μηχανισμούς και διαδικασίες που σχετίζονται με τη φλεγμονή και την αποκατάσταση των ιστών.
Έχουν επίσης παρατηρηθεί μηχανισμοί που συνδέονται με την απόπτωση, δηλαδή τη φυσιολογική διαδικασία μέσω της οποίας ο οργανισμός απομακρύνει κατεστραμμένα ή μη απαραίτητα κύτταρα.
Ωστόσο, εδώ χρειάζεται μια σημαντική διευκρίνιση: εργαστηριακή δράση δεν σημαίνει αποδεδειγμένη θεραπευτική αποτελεσματικότητα στον άνθρωπο. Πολλά από τα σχετικά ευρήματα προέρχονται από πειράματα σε κύτταρα ή ζώα και δεν αρκούν από μόνα τους για να θεωρηθεί η αλόη θεραπεία κάποιας συγκεκριμένης ασθένειας.
Ο κίτρινος χυμός κοντά στη φλούδα είναι το σημείο που θέλει προσοχή
Η μεγαλύτερη ανησυχία δεν αφορά τόσο το καθαρό εσωτερικό τζελ όσο το στρώμα που βρίσκεται ακριβώς κάτω από την πράσινη φλούδα.
Εκεί βρίσκεται ο κιτρινωπός λατέξ της αλόης, ο οποίος περιέχει ανθρακινόνες, μεταξύ των οποίων η αλοΐνη και η αλόη-εμοδίνη.
Οι συγκεκριμένες ενώσεις παρουσιάζουν έντονη βιολογική δραστηριότητα και μπορούν να ερεθίσουν τον οργανισμό. Παράλληλα, ερευνητές έχουν εξετάσει και πιθανές επιδράσεις ορισμένων συστατικών σε κυτταρικό επίπεδο, συμπεριλαμβανομένων μηχανισμών που σχετίζονται με το DNA.
Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία όταν κάποιος χρησιμοποιεί ολόκληρο το φύλλο χωρίς κατάλληλη επεξεργασία.
Άλλο το καθαρό τζελ και άλλο το ολόκληρο φύλλο
Η διάκριση αυτή είναι κρίσιμη.
Ένα προϊόν που περιέχει επεξεργασμένο και καθαρισμένο εσωτερικό τζελ δεν είναι χημικά ταυτόσημο με ένα σπιτικό μείγμα που παρασκευάζεται αλέθοντας ολόκληρο το φύλλο.
Στη δεύτερη περίπτωση, μπορεί να περάσουν στο μείγμα και ενώσεις από τα εξωτερικά στρώματα, με αποτέλεσμα η τελική σύσταση και η ποσότητα των δραστικών ουσιών να είναι δύσκολο να υπολογιστούν.
Και ακριβώς αυτή η απρόβλεπτη συγκέντρωση είναι ένα από τα προβλήματα της αυτοσχέδιας χρήσης.
Γιατί η κατανάλωση από το στόμα χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή
Ο λατέξ της αλόης έχει ισχυρή υπακτική δράση. Σε μεγαλύτερες ποσότητες μπορεί να προκαλέσει κράμπες, κοιλιακές ενοχλήσεις και διάρροια.
Η έντονη απώλεια υγρών μπορεί με τη σειρά της να οδηγήσει σε διαταραχές των ηλεκτρολυτών, ιδιαίτερα όταν η χρήση είναι υπερβολική ή παρατεταμένη.
Γι' αυτό και η πρακτική «κόβω ένα φύλλο, το αλέθω ολόκληρο και το πίνω» δεν μπορεί να θεωρηθεί μια απλή και ακίνδυνη φυσική θεραπεία.
Το πρόβλημα γίνεται ακόμη μεγαλύτερο επειδή στο σπίτι δεν υπάρχει τρόπος να γνωρίζει κανείς με ακρίβεια πόση ποσότητα συγκεκριμένων δραστικών ουσιών περιέχει το παρασκεύασμα.
Από τι εξαρτάται η χημική σύσταση
Η ποσότητα των επιμέρους ενώσεων δεν είναι απαραίτητα ίδια σε κάθε φύλλο.
Μπορεί να επηρεάζεται από:
- το είδος και την ποικιλία της αλόης,
- την ηλικία του φύλλου,
- τις συνθήκες καλλιέργειας,
- το σημείο του φύλλου,
- τον τρόπο κοπής και επεξεργασίας,
- και την ποσότητα που τελικά καταναλώνεται.
Επομένως, ένα σπιτικό παρασκεύασμα δεν προσφέρει την ίδια δυνατότητα ελέγχου της δόσης με ένα τυποποιημένο προϊόν.
Η ίδια χημεία που προβληματίζει τους επιστήμονες παρουσιάζει και ενδιαφέρον
Η ιστορία της αλόης δεν είναι μόνο ιστορία κινδύνου.
Οι ίδιες βιοδραστικές ενώσεις που προκαλούν το ενδιαφέρον για τις πιθανές ανεπιθύμητες δράσεις τους μελετώνται και για τις πιθανές βιολογικές τους ιδιότητες.
Ερευνητικές εργασίες έχουν εξετάσει μεταξύ άλλων πιθανές αντιμικροβιακές, αντιφλεγμονώδεις, αντιοξειδωτικές και άλλες δράσεις.
Όμως υπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά ανάμεσα στο «επιδρά στα κύτταρα» και στο «θεραπεύει μια ασθένεια». Για να μετατραπεί μια ενδιαφέρουσα εργαστηριακή παρατήρηση σε ασφαλή θεραπευτική χρήση, απαιτούνται σαφής δοσολογία, έλεγχος της τοξικότητας και επιβεβαίωση της αποτελεσματικότητας μέσα από κατάλληλες κλινικές μελέτες.
Το βασικό συμπέρασμα: δεν είναι όλη η αλόη ίδια
Το να πούμε απλώς ότι «η αλόη είναι επικίνδυνη» θα ήταν εξίσου παραπλανητικό με το να τη χαρακτηρίσουμε «φυσικό φάρμακο χωρίς κινδύνους».
Η ουσία βρίσκεται στη λεπτομέρεια: ποιο τμήμα του φύλλου χρησιμοποιείται, πώς έχει υποστεί επεξεργασία, σε ποια συγκέντρωση και με ποιον τρόπο καταναλώνεται.
Ο διάφανος εσωτερικός πολτός και ο κιτρινωπός λατέξ κάτω από τη φλούδα έχουν διαφορετική χημική σύσταση και διαφορετικό προφίλ δράσης.
Γι' αυτό το μικρό φυτό που συχνά αντιμετωπίζουμε ως «οικιακή φαρμακευτική λύση» αξίζει περισσότερο σεβασμό και λιγότερο αυτοσχεδιασμό. Η φυσική προέλευση μιας ουσίας δεν αποτελεί από μόνη της εγγύηση ασφάλειας.
www.worldenergynews.gr
