Η ιδέα της απορρόφησης CO2 από την ατμόσφαιρα για την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής μπορεί να είναι μια απαραίτητη παρέμβαση, αλλά πάντα ακουγόταν σαν μια μακρινή προσπάθεια.
Μια αδιέξοδη στρατηγική
Δυστυχώς, φαίνεται ότι η στρατηγική έχει ήδη φτάσει σε αδιέξοδο. Μια νέα έκθεση που δημοσιεύθηκε αυτή την εβδομάδα διαπίστωσε ότι οι συνεχιζόμενες προσπάθειες απομάκρυνσης διοξειδίου του άνθρακα (CDR) μόλις που συμβάλλουν στην καταπολέμηση της υπερθέρμανσης του πλανήτη - και ότι για να αρχίσουν να έχουν αντίκτυπο, θα πρέπει να κλιμακωθούν με ρυθμό που να ανταγωνίζεται την υιοθέτηση των ηλιακών πάνελ.
Με άλλα λόγια, δεν το κάνουμε αρκετά μεγάλο και δεν το κάνουμε αρκετά γρήγορα. Και όσο περισσότερο περιμένουμε να ξεκινήσει η διαδικασία, τόσο περισσότερη απομάκρυνση άνθρακα θα πρέπει να κάνουμε για να μετριάσουμε τις κλιματικές επιπτώσεις.
«Οι χώρες έχουν δεσμευτεί για περίπου 2,7 δισεκατομμύρια [μετρικούς τόνους] απομάκρυνσης άνθρακα έως το 2035 και περίπου 3,6 δισεκατομμύρια έως το 2050, αλλά οι κλιματικές οδοί απαιτούν πολύ περισσότερα, ειδικά μακροπρόθεσμα», δήλωσε στον Guardian ο συν-συγγραφέας της έκθεσης William Lamb, επιστήμονας στο Ινστιτούτο Έρευνας για τις Κλιματικές Επιπτώσεις του Πότσνταμ. «Αυτό αφήνει ένα κενό που μεγαλώνει σημαντικά με την πάροδο του χρόνου».
Μικρός αλλά απαραίτητος ρόλος
Οι επιστήμονες συμφωνούν γενικά ότι οι προσπάθειες του CDR θα διαδραματίσουν έναν μικρό αλλά απαραίτητο ρόλο στον περιορισμό της υπερθέρμανσης του πλανήτη σε 1,5 βαθμό Κελσίου ή 2,7 βαθμούς Φαρενάιτ — αλλά μόνο ως συμπλήρωμα του πρωταρχικού στόχου της δραστικής μείωσης των εκπομπών μας και τελικά της επίτευξης μηδενικών καθαρών εκπομπών έως το 2050. Η Διεθνής Επιτροπή για την Κλιματική Αλλαγή θεωρεί την απομάκρυνση άνθρακα «αναπόφευκτη» ή απαραίτητη για την επίτευξη των κλιματικών στόχων, επειδή ορισμένες βιομηχανίες θα είναι δύσκολο να απαλλαγούν πλήρως από τον άνθρακα, όπως η γεωργία.
Υπάρχει ο κίνδυνος να υπερεκτιμηθεί η σημασία της για το κοινό, γλιτώνοντάς μας από το να χρειαστεί να φέρουμε επανάσταση στην παραγωγή και κατανάλωση ενέργειας. Οι επιστήμονες είναι επιφυλακτικοί ως προς την υποστήριξη των προσπαθειών γεωμηχανικής, όπως η μείωση της φωτεινότητας του Ήλιου, για τον ίδιο λόγο, ακόμη και αν αποδειχθούν απαραίτητες.
Μια μικρή πρόοδος
Σε κάθε περίπτωση, η πρόοδος είναι ελάχιστη. Σύμφωνα με την έκθεση, οι σκόπιμες ανθρώπινες παρεμβάσεις απομακρύνουν επί του παρόντος περίπου 2,2 δισεκατομμύρια μετρικούς τόνους CO2 ετησίως, που αντιστοιχεί περίπου στο πέντε τοις εκατό των παγκόσμιων ετήσιων εκπομπών. Το μεγαλύτερο μέρος αυτού επιτυγχάνεται μέσω παρεμβάσεων όπως η φύτευση δέντρων. Ωστόσο, οι νέες λύσεις υψηλής τεχνολογίας, όπως η χρήση μηχανημάτων για την απορρόφηση αερίων του θερμοκηπίου απευθείας από την ατμόσφαιρα - η άμεση δέσμευση αέρα - αποτελούσαν μόνο το 0,1% αυτού του συνόλου πολλών δισεκατομμυρίων τόνων.
Η βιομηχανία σε επισφαλή θέση
Αυτό συμβαίνει παρά το γεγονός ότι αυτές οι νέες μορφές CDR αυξάνονται με ρυθμό 40% ετησίως, επειδή ουσιαστικά ξεκινούν από το μηδέν. Για να καλύψουν τη διαφορά, θα πρέπει να αναπτυχθούν με ιλιγγιώδη ρυθμό παρόμοιο με την ταχεία υιοθέτηση των ηλιακών συλλεκτών και των ηλεκτρικών οχημάτων, σύμφωνα με την έκθεση.
Επομένως, είναι δυνατό. Αλλά η βιομηχανία βρίσκεται σε επισφαλή θέση. Η Microsoft, η οποία αγόρασε πάνω από το 80% των νέων πιστώσεων άνθρακα που χρηματοδοτούν αυτές τις προσπάθειες CDR, σταμάτησε να αγοράζει νέες πιστώσεις τον Απρίλιο, σημείωσε η Guardian, κάτι που θα μπορούσε να σηματοδοτήσει τους τρόπους με τους οποίους θα φυσούν οι άνεμοι καθώς η κυβέρνηση Τραμπ καταργεί τους νόμους για το κλίμα και υποστηρίζει τα ορυκτά καύσιμα.
«Ενώ είμαστε πράγματι πολύ πίσω όσον αφορά την ανάπτυξη CDR, παραμένει η μόνη επιλογή για την αντιστροφή της κλιματικής αλλαγής μακροπρόθεσμα - αν και μόνο εάν οι εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου μειωθούν επίσης σχεδόν στο μηδέν», δήλωσε στην εφημερίδα ο Thomas Gasser, επιστήμονας στο Διεθνές Ινστιτούτο Ανάλυσης Εφαρμοσμένων Συστημάτων.
www.worldenergynews.gr
