Οι αρχαιολόγοι χαρτογράφησαν σχεδόν 300 μέτρα αρχαίων στοών και θαλάμων, με ορισμένους να φτάνουν τα 24 μέτρα σε πλάτος και τα 20 μέτρα σε ύψος, αποκαλύπτοντας την κλίμακα της εξόρυξης αλατιού από τη Νεολιθική εποχή έως την Εποχή του Σιδήρου
Σχεδόν 300 μέτρα αρχαίων στοών, τεράστιοι υπόγειοι θάλαμοι και ίχνη ανθρώπινης δραστηριότητας που παρέμειναν κρυμμένα για χιλιάδες χρόνια έρχονται στο φως στα βουνά κοντά στο Χάλστατ της Αυστρίας. Οι αρχαιολόγοι δεν βρέθηκαν μπροστά σε ένα μεμονωμένο ορυχείο, αλλά σε ένα πολύπλοκο δίκτυο υπόγειων διαδρομών, μέσα από το οποίο οι προϊστορικοί κάτοικοι της περιοχής αναζητούσαν επί αιώνες τα πολύτιμα κοιτάσματα αλατιού, σύμφωνα με δημοσίευμα του Popular Mechanics.
Η ανακάλυψη δίνει νέα διάσταση στην ιστορία του Χάλστατ, μιας περιοχής που συνδέθηκε στενά με την εξόρυξη αλατιού ήδη από τη Νεολιθική εποχή. Τα ευρήματα δείχνουν ότι οι άνθρωποι δεν περιορίζονταν στην επιφανειακή εκμετάλλευση των κοιτασμάτων, αλλά ακολουθούσαν τις φλέβες του αλατιού όλο και βαθύτερα στο εσωτερικό του βουνού, αναπτύσσοντας παράλληλα νέες τεχνικές και οργανωτικές μεθόδους.
Ένα υπόγειο δίκτυο γιγαντιαίων διαστάσεων
Οι έρευνες του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας της Βιέννης αποκαλύπτουν ένα σύστημα στοών και θαλάμων που εκτείνεται σε περίπου 300 μέτρα. Ορισμένοι χώροι βρίσκονται ο ένας πάνω ή κάτω από τον άλλο, ενώ η διάταξή τους δείχνει ότι η εξόρυξη μεταφερόταν σταδιακά σε μεγαλύτερα βάθη καθώς οι μεταλλωρύχοι αναζητούσαν νέες ποσότητες αλατιού.
Η πραγματική κλίμακα του υπόγειου συμπλέγματος έγινε ακόμη πιο σαφής χάρη στις γεωλογικές γεωτρήσεις, οι οποίες αποκάλυψαν τμήματα στοών που μέχρι σήμερα παρέμεναν άγνωστα. Σε ορισμένα σημεία, οι υπόγειοι θάλαμοι φτάνουν σε πλάτος τα 24 μέτρα και σε ύψος περίπου 20 μέτρα, αποκαλύπτοντας μια εξαιρετικά απαιτητική μεταλλευτική δραστηριότητα για τα δεδομένα της προϊστορίας.
Οι πρώτοι κάτοικοι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή πριν από περίπου 7.300 χρόνια και φαίνεται πως στράφηκαν σχεδόν αμέσως στην εκμετάλλευση του αλατιού. Η δραστηριότητα κορυφώθηκε κατά την Ύστερη Εποχή του Χαλκού, περίπου το 1200 π.Χ., όταν η ημερήσια παραγωγή εκτιμάται ότι έφτανε έως και τους 1,5 τόνους.
Η εξόρυξη δεν ήταν όμως μια συνεχής και εύκολη διαδικασία. Κατολισθήσεις και γεωλογικές μεταβολές προκαλούσαν επανειλημμένα προβλήματα, όμως οι μεταλλωρύχοι επέστρεφαν και συνέχιζαν την προσπάθεια. «Η εξόρυξη συνεχιζόταν ξανά και ξανά», ανέφερε ο Daniel Brandner, επικεφαλής των υπόγειων ανασκαφών του προϊστορικού τμήματος του μουσείου.
Archaeologists Found 1,000 Feet of Tunnels Hiding an Entire Underground World https://t.co/dU43LeTZdu
— Popular Mechanics (@PopMech) September 21, 2026
Από τα εργαλεία μέχρι τα ίχνη της καθημερινής ζωής
Το αλάτι δεν διατήρησε μόνο τις ίδιες τις στοές, αλλά λειτούργησε και ως ένα είδος φυσικής «χρονοκάψουλας». Στο εσωτερικό των θαλάμων έχουν συσσωρευτεί στρώματα ιζημάτων και καταλοίπων από την εξόρυξη, τα οποία σε ορισμένα σημεία φτάνουν σχεδόν τα εννέα μέτρα.
Ανάμεσα στα ευρήματα βρίσκονται εργαλεία από κέρατο και πέτρα, που συνδέονται με τις παλαιότερες φάσεις της δραστηριότητας κατά τη Νεολιθική εποχή. Από την Εποχή του Σιδήρου έχουν εντοπιστεί πιο εξειδικευμένα εργαλεία, τα οποία δείχνουν ότι οι μεταλλωρύχοι χρησιμοποιούσαν διαφορετικές τεχνικές και προσαρμόζονταν στις απαιτήσεις της εργασίας.
Ακόμη πιο εντυπωσιακά είναι τα οργανικά κατάλοιπα που διασώθηκαν στο αλατούχο περιβάλλον. Καμένα κομμάτια πεύκου, θραύσματα ενδυμάτων και ξύλινα μπολ με υπολείμματα τροφών προσφέρουν σπάνιες πληροφορίες για την καθημερινότητα των ανθρώπων που εργάζονταν στα βάθη του βουνού. Ακόμη και ανθρώπινα απόβλητα έχουν διατηρηθεί, επιτρέποντας στους αρχαιολόγους να μελετήσουν πτυχές της ζωής που συνήθως χάνονται ολοκληρωτικά στο πέρασμα των αιώνων.
Οι νέες έρευνες στο Χάλστατ συνεχίζονται, με στόχο να χαρτογραφηθεί ακόμη μεγαλύτερο μέρος του υπόγειου δικτύου. Κάθε νέα στοά μπορεί να προσθέσει ένα ακόμη κομμάτι στο παζλ μιας κοινωνίας που κατάφερε να μετατρέψει ένα απρόσιτο βουνό σε ένα από τα σημαντικότερα κέντρα παραγωγής αλατιού του προϊστορικού κόσμου.
www.worldenergynews.gr






