Ο πρώτος φάρος που χτίστηκε απευθείας στον πυθμένα της θάλασσας βρίσκεται στις εκβολές του ποταμού Weser από το 1885. Αφού άντεξε πάνω από 140 χρόνια σε κύματα και ρεύματα, ο Roter Sand μπορεί να έχει την κορυφή του διαχωρισμένη από τα θεμέλια και να μεταφέρεται στην ηπειρωτική χώρα.
Ένα ναυτικό μνημείο
Η επιχείρηση επιχειρεί να σώσει ένα μνημείο ναυτιλιακής μηχανικής, αλλά δημιουργεί μια σύγκρουση. Η μεταφορά του πύργου στην ακτή μπορεί να διευκολύνει τη συντήρηση και να επιτρέψει νέες επισκέψεις, αλλά θα διαχωρίσει επίσης τον φάρο από τα θεμέλια που έκαναν την κατασκευή του πρωτοποριακή.
Κουρασμένος από την αναμονή, ενώ οι λιμενεργάτες ξεφόρτωναν κουτιά και σακούλες μία προς μία από τα φορτηγά, ένας επιχειρηματίας πούλησε το μερίδιό του σε μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες μεταφορών στις Ηνωμένες Πολιτείες, αγόρασε πλοία και δημιούργησε ένα σύστημα που επανασχεδίασε τα λιμάνια.
Η ναυτιλιακή μηχανική επέτρεψε την κατασκευή του φάρου σε ασταθή άμμο
Ο Roter Sand ανεγέρθηκε στις εκβολές του ποταμού Weser, στη βόρεια Γερμανία. Το αμμώδες έδαφος δεν προσέφερε μια σταθερή επιφάνεια όπως αυτή που συναντάται σε μια χερσαία κατασκευή. Παρ' όλα αυτά, οι κατασκευαστές αποφάσισαν να εγκαταστήσουν μια σταθερή κατασκευή στην ανοιχτή θάλασσα.
Η λύση απαιτούσε μια μεγάλη μεταλλική βάση ικανή να διεισδύει στον βυθό. Ο στόχος ήταν να δημιουργηθεί μια βαριά και ανθεκτική υποστήριξη για να στηρίξει τον πύργο, ακόμη και με την κίνηση του νερού και τις αλλαγές στο έδαφος. Αυτή η τεχνική έκανε τον Roter Sand ορόσημο της ναυτιλιακής μηχανικής του 19ου αιώνα. Η κατασκευή απέδειξε ότι ήταν δυνατή η ανέγερση μιας μόνιμης κατασκευής σε μια περιοχή που κυριαρχούνταν από άμμο, κύματα και ρεύματα.
Ένα τεράστιο χαλύβδινο κουτί σχημάτισε τα θεμέλια στον βυθό
Η βάση που χρησιμοποιήθηκε στον Roter Sand λειτουργεί ως ένα μεγάλο χαλύβδινο κουτί. Μεταφέρθηκε στο εργοτάξιο, βυθίστηκε στον πυθμένα της θάλασσας και γεμίστηκε με σκυρόδεμα και τοιχοποιία. Το βάρος αυτού του υλικού βοήθησε στη στερέωση της κατασκευής στην άμμο. Με απλά λόγια, το μεταλλικό κουτί δημιούργησε μια ισχυρή σύνδεση μεταξύ του πυθμένα της θάλασσας και του ορατού τμήματος του φάρου.
Η λύση επέτρεψε την ολοκλήρωση του έργου το 1885, χωρίς να βασίζεται σε νησί ή βραχώδη σχηματισμό. Ωστόσο, αυτό το θεμέλιο ήταν εκτεθειμένο για δεκαετίες σε αλμυρό νερό, ρεύματα και τη συνεχή πρόσκρουση των κυμάτων. Η χαλύβδινη προστασία που εγκαταστάθηκε το 1987 ενίσχυσε την κατεστραμμένη θεμελίωση
Σημάδια φθοράς στη βάση εμφανίστηκαν πριν από τη συζήτηση για τη μεταφορά. Το 1987, τοποθετήθηκε μια μεγάλη χαλύβδινη προστασία γύρω από τη θεμελίωση για να ενισχυθεί η σταθερότητα του φάρου.Ο χώρος μεταξύ της νέας προστασίας και της παλιάς κατασκευής γεμίστηκε με σκυρόδεμα. Η παρέμβαση δημιούργησε ένα είδος άκαμπτου κελύφους γύρω από τη βάση, προστατεύοντας την περιοχή που επηρεάστηκε περισσότερο από το θαλασσινό νερό.
Οι εργασίες αύξησαν την αντοχή της κατασκευής, αλλά δεν εξάλειψαν τη φθορά. Οι αλλαγές στα ρεύματα, τις συνθήκες του εδάφους και την ισχύ των κυμάτων συνέχισαν να πιέζουν ένα θεμέλιο που χτίστηκε με υλικά του 19ου αιώνα. Υπάρχουν επίσης περιβαλλοντικοί περιορισμοί για την εκτέλεση νέων παρεμβάσεων στο χώρο. Ο φάρος βρίσκεται κοντά σε μια προστατευόμενη περιοχή της θάλασσας Wadden, καθιστώντας οποιαδήποτε ναυτική εργασία πιο περίπλοκη, χρονοβόρα και δαπανηρή.
Τα προβλήματα σταθερότητας διέκοψαν τις επισκέψεις και τη διαμονή
Αφού έχασε την αρχική του λειτουργία, το Roter Sand δεχόταν ακόμη και επισκέπτες. Η πρόσβαση επέτρεπε στους ανθρώπους να εξερευνήσουν το εσωτερικό μιας ιστορικής κατασκευής που ήταν απομονωμένη στη θάλασσα, αλλά εξαρτιόταν από ασφαλείς συνθήκες μεταφοράς και διαμονής. Τα προβλήματα με τα θεμέλια οδήγησαν στη διακοπή αυτών των δραστηριοτήτων. Η κατάσταση δείχνει ότι ο κίνδυνος δεν περιλαμβάνει μόνο διάβρωση, φθαρμένο χρώμα ή ορατές ζημιές. Η κύρια ανησυχία είναι η σταθερότητα ολόκληρης της κατασκευής.
Η ανάκτηση στη θάλασσα θα μπορούσε να κοστίσει έως και 12,5 εκατομμύρια ευρώ.
Η διατήρηση του φάρου στην αρχική του θέση θα διατηρούσε τη σύνδεση μεταξύ του πύργου, των θεμελίων και του θαλάσσιου περιβάλλοντος. Ωστόσο, το κόστος και οι τεχνικοί κίνδυνοι έχουν μειώσει τις πιθανότητες πλήρους ανάκτησης επί τόπου. Το YACHT, ένα περιοδικό που ειδικεύεται στην πλοήγηση και τα σκάφη, ανέφερε λεπτομερώς ότι μια προηγούμενη εκτίμηση για την ανάκτηση του φάρου στη θάλασσα έφτασε τα 12,5 εκατομμύρια ευρώ.
Το οριστικό κόστος της μεταφοράς δεν έχει ακόμη υπολογιστεί. Οι τιμές και τα βήματα μπορούν να καθοριστούν μόνο μετά την πρόοδο των αδειοδότησης, των τεχνικών μελετών και της πρόσληψης υπεύθυνων εταιρειών.
Το άνω μέρος θα ανυψωθεί ενώ τα θεμέλια θα παραμείνουν στη θάλασσα.
Το έργο δεν προβλέπει την αφαίρεση ολόκληρης της κατασκευής από τον βυθό. Μόνο το άνω μέρος του φάρου θα διαχωριστεί από τη βάση, θα ανυψωθεί από πλοίο εξοπλισμένο με γερανό και θα μεταφερθεί στην ακτή. Τα ιστορικά θεμέλια θα παραμείνουν στην αρχική τους θέση για τεχνικούς λόγους. Αυτό σημαίνει ότι η κατασκευή θα χωριζόταν μεταξύ θάλασσας και ξηράς, διατηρώντας τον πύργο αλλά αφήνοντας πίσω το στοιχείο που επέτρεψε το πρωτοποριακό έργο.
Στην ακτή, το άνω μέρος θα έπρεπε να εγκατασταθεί σε νέα βάση. Η διαδικασία θα απαιτούσε επίσης προσοχή ώστε να αποφευχθεί η παραμόρφωση του πύργου κατά την κοπή, την ανύψωση, τη μεταφορά και τη συναρμολόγηση. Η μεταφορά θα διευκόλυνε τη μελλοντική συντήρηση και θα μπορούσε να επιτρέψει την επαναλειτουργία του για τους επισκέπτες. Ωστόσο, το Roter Sand δεν θα καταλάμβανε πλέον το σημείο για το οποίο σχεδιάστηκε και θα έχανε μέρος της φυσικής του σύνδεσης με τον βυθό.
Η υπόθεση περιλαμβάνει μια δύσκολη επιλογή για τη διατήρηση της ναυτιλιακής μηχανικής. Η διατήρηση του πύργου στη θάλασσα διατηρεί την αυθεντικότητά του, αλλά αυξάνει τους κινδύνους και το κόστος. Η μετακίνηση της κατασκευής διευκολύνει την πρόσβαση και τη συντήρηση, αλλά διακόπτει τη φυσική σύνδεση με τα θεμέλια του 1885.
Τι θα γίνει στο μέλλον;
Το μέλλον του φάρου παραμένει ως έργο στη φάση της αδειοδότησης και της χρηματοδότησης. Το Fedderwardersiel είναι ο προτιμώμενος προορισμός, ενώ τα πρωτοποριακά θεμέλια αναμένεται να παραμείνουν στον πυθμένα της θάλασσας εάν πραγματοποιηθεί η μετεγκατάσταση.
www.worldenergynews.gr
