Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του Αμερικανικού Γεωλογικού Ινστιτούτου (USGS) για το 2026, η Αργεντινή, η Βολιβία και η Χιλή διαθέτουν συνολικά 64 εκατ. τόνους καταγεγραμμένων πόρων λιθίου, σε σύνολο περίπου 150 εκατ. τόνων παγκοσμίως. Από αυτούς, 28 εκατ. τόνοι αντιστοιχούν στην Αργεντινή, 23 εκατ. στη Βολιβία και 13 εκατ. στη Χιλή
Περίπου το 43% των παγκοσμίως καταγεγραμμένων πόρων λιθίου βρίσκεται στο λεγόμενο «Τρίγωνο του Λιθίου» στη Νότια Αμερική, το οποίο εκτείνεται στην Αργεντινή, τη Βολιβία και τη Χιλή. Ωστόσο, η διαφορετική χημική σύσταση των άλμεων και η περιορισμένη διαθεσιμότητα νερού δυσκολεύουν τη μετατροπή αυτού του γεωλογικού πλούτου σε νέα παραγωγή.
Μελέτη του γεωλόγου Χοσέ Καμπέγιο, που δημοσιεύθηκε τον Σεπτέμβριο στο επιστημονικό περιοδικό Andean Geology, εξετάζει 43 αλατούχες λεκάνες στις τρεις χώρες, αξιοποιώντας επιστημονικές δημοσιεύσεις, στοιχεία εταιρειών και κρατικές εκθέσεις για να αποτιμήσει τις δυνατότητες ανάπτυξης της περιοχής.
Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του Αμερικανικού Γεωλογικού Ινστιτούτου (USGS) για το 2026, η Αργεντινή, η Βολιβία και η Χιλή διαθέτουν συνολικά 64 εκατ. τόνους καταγεγραμμένων πόρων λιθίου, σε σύνολο περίπου 150 εκατ. τόνων παγκοσμίως. Από αυτούς, 28 εκατ. τόνοι αντιστοιχούν στην Αργεντινή, 23 εκατ. στη Βολιβία και 13 εκατ. στη Χιλή.
Όπως δήλωσε ο Καμπέγιο στο MINING.COM, βασικό συμπέρασμα της έρευνας είναι ότι έχει επιβεβαιωθεί σε μεγάλη έκταση τόσο η ποιότητα όσο και η ποσότητα του λιθίου στις αλατούχες λεκάνες των κεντρικών Άνδεων. Η δική του καταγραφή υπολογίζει σε περισσότερους από 16 εκατ. τόνους τους πόρους στις εξεταζόμενες περιοχές της Αργεντινής και της Χιλής, με βάση εκτιμήσεις για μεμονωμένα κοιτάσματα και όχι τα συνολικά εθνικά μεγέθη του USGS.
Οι αριθμοί αφορούν το περιεχόμενο λίθιο και όχι το ισοδύναμο ανθρακικού λιθίου, τη μονάδα που χρησιμοποιείται συχνά στις ανακοινώσεις εταιρικών έργων. Επίσης, οι πόροι δεν ταυτίζονται με τα αποθέματα, τα οποία αντιστοιχούν στο οικονομικά εκμεταλλεύσιμο τμήμα ενός κοιτάσματος υπό συγκεκριμένες συνθήκες.
Η διάκριση είναι ουσιαστική, καθώς τα κοιτάσματα της περιοχής διαφέρουν σημαντικά ως προς τη συγκέντρωση λιθίου, τις προσμείξεις και τη συμπεριφορά των υπόγειων υδάτων. Η μεγάλη γεωλογική διαθεσιμότητα δεν αρκεί από μόνη της για να καθορίσει πόσο λίθιο μπορεί να ανακτηθεί, με ποιο κόστος και με ποιες περιβαλλοντικές επιπτώσεις.
Σύμφωνα με τον Καμπέγιο, στην Αργεντινή και τη Χιλή λειτουργούν ήδη περίπου δέκα μονάδες παραγωγής, ενώ αρκετά ακόμη έργα βρίσκονται υπό ανάπτυξη.
Η μελέτη εντάσσει τα 43 κοιτάσματα που εξετάστηκαν σε ένα ευρύτερο γεωλογικό περιβάλλον, το οποίο περιλαμβάνει περίπου 130 αλατούχες λεκάνες, αλμυρές λίμνες και λιμνοθάλασσες στις κεντρικές Άνδεις. Οι άλμες που περιέχουν λίθιο σχηματίστηκαν μέσα σε χιλιάδες χρόνια, μέσα από την αλληλεπίδραση ηφαιστειακών πετρωμάτων, τεκτονικών διεργασιών και του άνυδρου κλίματος.
Η αποσάθρωση απελευθερώνει λίθιο από τα γύρω πετρώματα και το νερό το μεταφέρει σε κλειστές λεκάνες, από τις οποίες δεν υπάρχει φυσική εκροή. Η εξάτμιση συγκεντρώνει στη συνέχεια τα διαλυμένα στοιχεία, μεταξύ των οποίων το λίθιο, το κάλιο, το βόριο και το μαγνήσιο.
Σε αντίθεση με τα κοιτάσματα σκληρού πετρώματος, το λίθιο στις συγκεκριμένες περιοχές βρίσκεται μέσα σε ένα δυναμικό σύστημα υπόγειων υδάτων. Αυτό δημιουργεί πρόσθετες δυσκολίες στην εξερεύνηση, τη δειγματοληψία και την εκτίμηση των ποσοτήτων που μπορούν πράγματι να ανακτηθούν.
Το νερό και οι νέες τεχνολογίες καθορίζουν την επόμενη φάση
Το Σαλάρ ντε Ατακάμα στη Χιλή αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα των πλεονεκτημάτων που προσφέρουν οι ευνοϊκές γεωλογικές και κλιματικές συνθήκες. Σύμφωνα με τη μελέτη, η ανάπτυξή του σε μία από τις σημαντικότερες πηγές λιθίου από άλμες συνδέεται, μεταξύ άλλων, με το ξηρότερο κλίμα, τις λιγότερες προσμείξεις και την καλύτερη πρόσβαση σε εξαγωγικές διαδρομές σε σύγκριση με ορισμένα γειτονικά κοιτάσματα.
Η παραγωγή λιθίου στην Αργεντινή και τη Χιλή εκτιμάται ότι έφτασε συνολικά τους 79.000 τόνους το 2025, ποσότητα που αντιστοιχεί περίπου στο 27% της παγκόσμιας εξορυκτικής παραγωγής, σύμφωνα με τα στοιχεία του USGS που παρατίθενται στην έρευνα.
Ο Καμπέγιο θεωρεί ότι η ποιότητα και η ποσότητα της άλμης αποτελούν καθοριστικούς παράγοντες για την ανάπτυξη νέων έργων. Ως περιοχές με ιδιαίτερες προοπτικές αναφέρει τα Altoandinos και Pedernales στη Χιλή, καθώς και τα Hombre Muerto Oeste, Rincón, Sal de los Ángeles και Sal de Vida στην Αργεντινή.
Η επέκταση της παραγωγής σε άλλες λεκάνες προϋποθέτει, ωστόσο, ακριβέστερη κατανόηση των επιπτώσεων που θα έχει η άντληση στο σύστημα υπόγειων υδάτων και στα οικοσυστήματα που εξαρτώνται από αυτό. Η διαθεσιμότητα γλυκού νερού αποτελεί πρόσθετο περιορισμό, καθώς πρόκειται για περιοχές με ιδιαίτερα χαμηλές βροχοπτώσεις.
Μία από τις τεχνολογίες που θα μπορούσαν να διευρύνουν τις δυνατότητες αξιοποίησης είναι η άμεση εξαγωγή λιθίου (Direct Lithium Extraction – DLE). Οι σχετικές μέθοδοι αναπτύσσονται ως εναλλακτική λύση για κοιτάσματα που δεν προσφέρονται εύκολα για την παραδοσιακή μέθοδο των εξατμιστικών δεξαμενών, με στόχο τη μείωση του χρόνου επεξεργασίας και τη βελτίωση της οικονομικής βιωσιμότητας.
Μιλώντας στο MINING.COM, ο Καμπέγιο υπογράμμισε ότι η DLE θα μπορούσε να διευκολύνει την ανάπτυξη νέων έργων χάρη στη δυνατότητα περιορισμού της κατανάλωσης νερού, πλεονέκτημα ιδιαίτερα σημαντικό για τα άνυδρα περιβάλλοντα όπου βρίσκονται οι άλμες με λίθιο.
Η μελέτη επισημαίνει, ωστόσο, ότι πρέπει να διακρίνεται η άντληση άλμης από την κατανάλωση γλυκού νερού, καθώς οι απαιτήσεις διαφέρουν ανάλογα με την τεχνολογία. Ορισμένες μέθοδοι περιορίζουν την ποσότητα άλμης που αντλείται, αλλά απαιτούν περισσότερο γλυκό νερό, ενώ άλλες εμφανίζουν την αντίστροφη σχέση. Επομένως, η επιλογή της κατάλληλης τεχνολογίας εξαρτάται τόσο από τις τοπικές συνθήκες όσο και από την αποδοτικότητα ανάκτησης του λιθίου.
Η καταγραφή της μελέτης δεν περιλαμβάνει τους συναγόμενους πόρους, δηλαδή την κατηγορία με τη χαμηλότερη γεωλογική βεβαιότητα, η οποία θα μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο περαιτέρω έρευνας. Ο Καμπέγιο προτείνει να εξεταστούν αναλυτικότερα αυτές οι εκτιμήσεις και να αξιολογηθούν σε μεγαλύτερο βάθος οι επιμέρους αλατούχες λεκάνες. Παράλληλα, η χρήση τηλεπισκόπησης και άλλων μεθόδων προκαταρκτικής χαρτογράφησης θα μπορούσε να συμβάλει στον εντοπισμό μικρότερων κλειστών λεκανών με προοπτικές για νέα κοιτάσματα.
www.worldenergynews.gr
Μελέτη του γεωλόγου Χοσέ Καμπέγιο, που δημοσιεύθηκε τον Σεπτέμβριο στο επιστημονικό περιοδικό Andean Geology, εξετάζει 43 αλατούχες λεκάνες στις τρεις χώρες, αξιοποιώντας επιστημονικές δημοσιεύσεις, στοιχεία εταιρειών και κρατικές εκθέσεις για να αποτιμήσει τις δυνατότητες ανάπτυξης της περιοχής.
Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του Αμερικανικού Γεωλογικού Ινστιτούτου (USGS) για το 2026, η Αργεντινή, η Βολιβία και η Χιλή διαθέτουν συνολικά 64 εκατ. τόνους καταγεγραμμένων πόρων λιθίου, σε σύνολο περίπου 150 εκατ. τόνων παγκοσμίως. Από αυτούς, 28 εκατ. τόνοι αντιστοιχούν στην Αργεντινή, 23 εκατ. στη Βολιβία και 13 εκατ. στη Χιλή.
Όπως δήλωσε ο Καμπέγιο στο MINING.COM, βασικό συμπέρασμα της έρευνας είναι ότι έχει επιβεβαιωθεί σε μεγάλη έκταση τόσο η ποιότητα όσο και η ποσότητα του λιθίου στις αλατούχες λεκάνες των κεντρικών Άνδεων. Η δική του καταγραφή υπολογίζει σε περισσότερους από 16 εκατ. τόνους τους πόρους στις εξεταζόμενες περιοχές της Αργεντινής και της Χιλής, με βάση εκτιμήσεις για μεμονωμένα κοιτάσματα και όχι τα συνολικά εθνικά μεγέθη του USGS.
Οι αριθμοί αφορούν το περιεχόμενο λίθιο και όχι το ισοδύναμο ανθρακικού λιθίου, τη μονάδα που χρησιμοποιείται συχνά στις ανακοινώσεις εταιρικών έργων. Επίσης, οι πόροι δεν ταυτίζονται με τα αποθέματα, τα οποία αντιστοιχούν στο οικονομικά εκμεταλλεύσιμο τμήμα ενός κοιτάσματος υπό συγκεκριμένες συνθήκες.
Η διάκριση είναι ουσιαστική, καθώς τα κοιτάσματα της περιοχής διαφέρουν σημαντικά ως προς τη συγκέντρωση λιθίου, τις προσμείξεις και τη συμπεριφορά των υπόγειων υδάτων. Η μεγάλη γεωλογική διαθεσιμότητα δεν αρκεί από μόνη της για να καθορίσει πόσο λίθιο μπορεί να ανακτηθεί, με ποιο κόστος και με ποιες περιβαλλοντικές επιπτώσεις.
Σύμφωνα με τον Καμπέγιο, στην Αργεντινή και τη Χιλή λειτουργούν ήδη περίπου δέκα μονάδες παραγωγής, ενώ αρκετά ακόμη έργα βρίσκονται υπό ανάπτυξη.
Η μελέτη εντάσσει τα 43 κοιτάσματα που εξετάστηκαν σε ένα ευρύτερο γεωλογικό περιβάλλον, το οποίο περιλαμβάνει περίπου 130 αλατούχες λεκάνες, αλμυρές λίμνες και λιμνοθάλασσες στις κεντρικές Άνδεις. Οι άλμες που περιέχουν λίθιο σχηματίστηκαν μέσα σε χιλιάδες χρόνια, μέσα από την αλληλεπίδραση ηφαιστειακών πετρωμάτων, τεκτονικών διεργασιών και του άνυδρου κλίματος.
Η αποσάθρωση απελευθερώνει λίθιο από τα γύρω πετρώματα και το νερό το μεταφέρει σε κλειστές λεκάνες, από τις οποίες δεν υπάρχει φυσική εκροή. Η εξάτμιση συγκεντρώνει στη συνέχεια τα διαλυμένα στοιχεία, μεταξύ των οποίων το λίθιο, το κάλιο, το βόριο και το μαγνήσιο.
Σε αντίθεση με τα κοιτάσματα σκληρού πετρώματος, το λίθιο στις συγκεκριμένες περιοχές βρίσκεται μέσα σε ένα δυναμικό σύστημα υπόγειων υδάτων. Αυτό δημιουργεί πρόσθετες δυσκολίες στην εξερεύνηση, τη δειγματοληψία και την εκτίμηση των ποσοτήτων που μπορούν πράγματι να ανακτηθούν.
Το νερό και οι νέες τεχνολογίες καθορίζουν την επόμενη φάση
Το Σαλάρ ντε Ατακάμα στη Χιλή αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα των πλεονεκτημάτων που προσφέρουν οι ευνοϊκές γεωλογικές και κλιματικές συνθήκες. Σύμφωνα με τη μελέτη, η ανάπτυξή του σε μία από τις σημαντικότερες πηγές λιθίου από άλμες συνδέεται, μεταξύ άλλων, με το ξηρότερο κλίμα, τις λιγότερες προσμείξεις και την καλύτερη πρόσβαση σε εξαγωγικές διαδρομές σε σύγκριση με ορισμένα γειτονικά κοιτάσματα.
Η παραγωγή λιθίου στην Αργεντινή και τη Χιλή εκτιμάται ότι έφτασε συνολικά τους 79.000 τόνους το 2025, ποσότητα που αντιστοιχεί περίπου στο 27% της παγκόσμιας εξορυκτικής παραγωγής, σύμφωνα με τα στοιχεία του USGS που παρατίθενται στην έρευνα.
Ο Καμπέγιο θεωρεί ότι η ποιότητα και η ποσότητα της άλμης αποτελούν καθοριστικούς παράγοντες για την ανάπτυξη νέων έργων. Ως περιοχές με ιδιαίτερες προοπτικές αναφέρει τα Altoandinos και Pedernales στη Χιλή, καθώς και τα Hombre Muerto Oeste, Rincón, Sal de los Ángeles και Sal de Vida στην Αργεντινή.
Η επέκταση της παραγωγής σε άλλες λεκάνες προϋποθέτει, ωστόσο, ακριβέστερη κατανόηση των επιπτώσεων που θα έχει η άντληση στο σύστημα υπόγειων υδάτων και στα οικοσυστήματα που εξαρτώνται από αυτό. Η διαθεσιμότητα γλυκού νερού αποτελεί πρόσθετο περιορισμό, καθώς πρόκειται για περιοχές με ιδιαίτερα χαμηλές βροχοπτώσεις.
Μία από τις τεχνολογίες που θα μπορούσαν να διευρύνουν τις δυνατότητες αξιοποίησης είναι η άμεση εξαγωγή λιθίου (Direct Lithium Extraction – DLE). Οι σχετικές μέθοδοι αναπτύσσονται ως εναλλακτική λύση για κοιτάσματα που δεν προσφέρονται εύκολα για την παραδοσιακή μέθοδο των εξατμιστικών δεξαμενών, με στόχο τη μείωση του χρόνου επεξεργασίας και τη βελτίωση της οικονομικής βιωσιμότητας.
Μιλώντας στο MINING.COM, ο Καμπέγιο υπογράμμισε ότι η DLE θα μπορούσε να διευκολύνει την ανάπτυξη νέων έργων χάρη στη δυνατότητα περιορισμού της κατανάλωσης νερού, πλεονέκτημα ιδιαίτερα σημαντικό για τα άνυδρα περιβάλλοντα όπου βρίσκονται οι άλμες με λίθιο.
Η μελέτη επισημαίνει, ωστόσο, ότι πρέπει να διακρίνεται η άντληση άλμης από την κατανάλωση γλυκού νερού, καθώς οι απαιτήσεις διαφέρουν ανάλογα με την τεχνολογία. Ορισμένες μέθοδοι περιορίζουν την ποσότητα άλμης που αντλείται, αλλά απαιτούν περισσότερο γλυκό νερό, ενώ άλλες εμφανίζουν την αντίστροφη σχέση. Επομένως, η επιλογή της κατάλληλης τεχνολογίας εξαρτάται τόσο από τις τοπικές συνθήκες όσο και από την αποδοτικότητα ανάκτησης του λιθίου.
Η καταγραφή της μελέτης δεν περιλαμβάνει τους συναγόμενους πόρους, δηλαδή την κατηγορία με τη χαμηλότερη γεωλογική βεβαιότητα, η οποία θα μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο περαιτέρω έρευνας. Ο Καμπέγιο προτείνει να εξεταστούν αναλυτικότερα αυτές οι εκτιμήσεις και να αξιολογηθούν σε μεγαλύτερο βάθος οι επιμέρους αλατούχες λεκάνες. Παράλληλα, η χρήση τηλεπισκόπησης και άλλων μεθόδων προκαταρκτικής χαρτογράφησης θα μπορούσε να συμβάλει στον εντοπισμό μικρότερων κλειστών λεκανών με προοπτικές για νέα κοιτάσματα.
www.worldenergynews.gr
