Σχετικά Άρθρα
Ο αρχαίος άνθρακας της Αρκτικής καταλήγει στη θάλασσα, αλλά ο βυθός συγκρατεί το μεγαλύτερο μέρος του (sciencedaily.com)
Μια εντυπωσιακή εικόνα της βιοποικιλότητας που κρύβεται στον βυθό γύρω από τις Νήσους Σίλι, στα ανοικτά της νοτιοδυτικής Αγγλίας, φέρνει στο φως νέα επιστημονική έρευνα του Πανεπιστημίου του Πλίμουθ. Όπως αναφέρει το Phys.org στο δημοσίευμά του της 23ης Σεπτεμβρίου 2026, οι ερευνητές εντόπισαν περισσότερα από 90 είδη θαλάσσιων οργανισμών σε ένα σύνθετο μωσαϊκό ιζηματογενών οικοτόπων, διαπιστώνοντας παράλληλα ότι οι υφιστάμενες ευρωπαϊκές ταξινομήσεις δεν αποτυπώνουν πλήρως αυτή την ποικιλότητα.
Ένα μωσαϊκό οικοτόπων γεμάτο ζωή
Η ερευνητική ομάδα πραγματοποίησε συρόμενες και δολωματικές βιντεοσκοπήσεις σε 10 σημεία, εκτός των υφιστάμενων Θαλάσσιων Προστατευόμενων Περιοχών. Οι έρευνες κάλυψαν βάθη έως και 90 μέτρα και κατέγραψαν διαφορετικούς τύπους βυθού, από αμμώδεις σχηματισμούς έως περιοχές με ογκόλιθους και κροκάλες πάνω σε άμμο.
Σε αυτούς τους οικοτόπους καταγράφηκαν πάνω από 90 είδη βενθικών ζώων, μεταξύ των οποίων κοράλλια, σπόγγοι, σκουλήκια, καρχαρίες, σαλάχια και αστερίες. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα είδη που δημιουργούν ή ενισχύουν τη δομή του οικοτόπου. Οι σπόγγοι, για παράδειγμα, μπορούν να προσφέρουν καταφύγιο σε άλλους οργανισμούς, ενώ οι συγκεκριμένοι βυθοί μπορούν να λειτουργούν ως περιοχές αναπαραγωγής, διατροφής και ανάπτυξης ειδών με οικολογική αλλά και εμπορική σημασία.
Η περιοχή έχει ιδιαίτερη αξία για την έρευνα, καθώς πολλά από τα ιζηματογενή ενδιαιτήματα γύρω από τις Νήσους Σίλι δεν έχουν υποστεί αλιεία με τράτες βυθού ή βυθοκόρηση για περισσότερο από μία δεκαετία. Σύμφωνα με την ερευνήτρια Rebecca Turley, αυτό προσφέρει ένα σημαντικό παράδειγμα για το πώς μπορεί να μοιάζει ένας βυθός που βρίσκεται σε διαδικασία ανάκαμψης μετά την απουσία τέτοιων πιέσεων.
Οι «μετατοπισμένες βάσεις» και η ανάγκη επανεξέτασης
Το πιο σημαντικό εύρημα, ωστόσο, δεν αφορά μόνο τον αριθμό των ειδών. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η πραγματική ποικιλία των ιζηματογενών οικοτόπων δεν αποτυπώνεται πλήρως στο σύστημα ταξινόμησης EUNIS, το οποίο χρησιμοποιείται στην Ευρώπη για την περιγραφή θαλάσσιων οικοτόπων και των ειδών που συνδέονται με αυτούς.
Η ερευνητική ομάδα υποστηρίζει ότι αυτό ενδέχεται να συνδέεται με το φαινόμενο των «μετατοπισμένων βάσεων» (shifting baselines): οι σημερινές αντιλήψεις για το πώς πρέπει να μοιάζει ένας φυσιολογικός θαλάσσιος βιότοπος μπορεί να βασίζονται σε δεδομένα που έχουν ήδη επηρεαστεί από δεκαετίες ανθρώπινης δραστηριότητας, αντί να αντικατοπτρίζουν την κατάσταση ενός οικοσυστήματος με μεγαλύτερη οικολογική ακεραιότητα.
Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο Journal of Applied Ecology με τίτλο Ocean sediments and shifting baselines-A call to revise European habitat classifications, προτείνει επανεξέταση των ταξινομήσεων και των αξιολογήσεων ευαισθησίας των θαλάσσιων οικοτόπων. Οι ερευνητές επισημαίνουν επίσης την ανάγκη για συστηματική παρακολούθηση, ώστε να καθορίζονται καλύτερα οι οικολογικές βάσεις αναφοράς και η πορεία ανάκαμψης των βυθών.
Τέλος, προτείνουν οι Θαλάσσιες Προστατευόμενες Περιοχές να αξιολογούνται με βάση το σύνολο των οικοτόπων και των ειδών που περιλαμβάνουν, αντί να επικεντρώνεται η διαχείριση σε μεμονωμένα χαρακτηριστικά του βυθού. Οι επιστήμονες θεωρούν ότι μια τέτοια προσέγγιση θα μπορούσε να οδηγήσει σε πιο ολοκληρωμένη προστασία και αποκατάσταση των θαλάσσιων οικοσυστημάτων.
www.worldenergynews.gr
